De Overbodige Verkiezingen en de Revolte van Geert Wilders

Nog ruim vier weken en dan mogen we weer stemmen en het is nog nooit zo makkelijk geweest te kiezen terwijl de uitslag op hoofdlijnen eigenlijk al vast ligt.

De belangrijkste keuze voor de burger is of je voor of tegen Wilders bent en die keuze heeft iedereen waarschijnlijk al lang gemaakt. Alle peilingen wijzen er op dat Wilders de grootste wordt gevolgd door de VVD. Deze laatste zit een beetje in een dipje vanwege alle perikelen van de laatste tijd zoals de bonnetjes affaire en recent de uitspraken van Ybeltje Berckmoes dus je kan er vanuit gaan dat ze het waarschijnlijk niet gaan lukken in vier weken over Wilders heen te gaan ook al zetten ze Klaas Dijkhof nog een keer in met een carnavalshit.

Ga er dus maar gerust vanuit dat Wilders met glans wint en dat dan de Koning er niet omheen kan Martin Bosma een informatie opdracht te geven om te onderzoeken of het mogelijk is rond de PVV een coalitie te vormen. En die kan vrij snel klaar zijn omdat niemand met hem in zee wil waardoor een formatie opdracht niet mogelijk is. Dus zal Wilders dan een persconferentie beleggen op het Plein in Den Haag en Het Volk oproepen in opstand te komen net zoals Troelstra dat bijna 100 jaar geleden in 1918 heeft geprobeerd.

Troelstra riep toen een socialistische revolutie uit omdat er veel onrust in Nederland bestond, door een gebrek aan organisatie en doordat er al vrij snel een tegenbeweging ontstond, liep de poging tot revolutie met een sisser af. Ongetwijfeld zal de oproep van Wilders dan ook wat schermutselingen rond het Binnenhof tot gevolg hebben maar die zullen van korte duur zijn net als destijds na de moord op Pim Fortuyn. Vanwege het gezichtsverlies zal Wilders dan aftreden, zijn grote fractie verdeeld achter latend in het parlement. Dat hebben we eerder meegemaakt met dit soort partijen aan de rechtervleugel, we moeten er dan ook rekening mee houden dat er de komende kabinetsperiode weer heel wat afsplitsingen zullen zijn in de Tweede Kamer.

Geert Wilders verdwijnt een jaar later naar het eerder door hem zo gehate Europees Parlement, je moet toch wat…

En dan de andere partijen. We hebben van de week al gezien tijdens het debat zonder Geert Wilders en Mark Rutte in het Noorden naar aanleiding van de gas problematiek, dat de huidige lijsttrekkers het erg goed me elkaar kunnen vinden. Het samenstelen van een coalitie zal dan ook eenvoudig zijn. Na een korte Informatie opdracht voor Jozias van Aartsen, die dan net weer beschikbaar is, volgt een formatieopdracht voor de twee winnaars: VVD en Groen Links. Klaas Dijkhof (VVD) en Femke Halsema (Groen Links) gaan dan voor een kabinet van VVD, D66, Groen Links en de CDA, gezamenlijk nu goed voor 70 zetels maar dat worden er volgens de peilingen steeds meer. PvdA en SP worden buiten de onderhandelingen gehouden omdat beide flink verliezen en getalsmatig niet nodig zijn.

Premier blijf Mark Rutte die er voor zorgt  dat de beloofde 2 miljard ook daadwerkelijk naar de ouderenzorg gaan. Groen Links en de VVD vinden zich op de versteviging van de groene economie met name in het Noorden van ons land gebruik makend van de al gereserveerde middelen. En CDA en D66 gaan zich flink inspannen voor het onderwijs waarvoor middelen beschikbaar komen nu het weer wat beter gaat met de economie.

Mark Rutte kan dus gewoon weer verder als premier en het succes van Geert Wilders, namelijk geen compromissen willen sluiten, is uiteindelijk ook zijn ondergang geworden…

Naschrift 12 februari 2017: Onderstaand overzicht is de laatste status en voor het eerst neemt Maurice de Hond de combinatie VVD, CDA, D66 en GL in zijn overzicht op met 72 zetels gezamenlijk, electoraal maakt deze combinatie dus inderdaad een grote kans.

Tired of Politics on Facebook?

Ik weet niet of u dat ook heeft maar ik word de laatste tijd een beetje moe van al die ontwikkelingen wereldwijd waar de media continu over rapporteren. Het is een schier onmogelijke taak geworden alles wat er aan de hand is te volgen. En dat terwijl ik toch aardig wat kranten lees, veel CNN en ABC News kijk en op social media en nieuwssites de ontwikkelingen dagelijks op de voet volg. Het is gewoon te veel aan het worden en het slagveld is voor ons gewone stervelingen niet meer te overzien (en voor veel van onze leiders denk ik trouwens ook niet). Terwijl je nog aan het bekomen bent van het ene onheil kondigt het volgende zich al weer aan!

En dan heb je nog al die mensen die daar professioneel een mening over hebben en proberen dit alles te duiden. Zij komen meestal niet verder dan het verontwaardigd opsommen van wat feiten die iedereen al weet zonder duiding of visie op wat er komen gaat. Dus blijf je als burger met een rotgevoel zitten en weet je niet meer uit welke hoek het gevaar komt en wie nou eigenlijk de echte vijand is waardoor de verwarring alleen maar groter wordt.

En dat terwijl er om me heen eigenlijk niks veranderd en je van al deze dramatiek in je dagelijkse leefwereld helemaal niks merkt! Het doet me denken aan de stelling in de tijd dat er nog kranten werden gelezen dat als je de Telegraaf las je je een stuk onveiliger voelde dan het NRC of de Volkskrant. Het constant met de meest verschrikkelijke zaken in de krant geconfronteerd worden geeft je een gevoel van onveiligheid waardoor je continu om je heen kijkt en alert blijft. Volgens mij is er nu iets dergelijks ook aan de hand.

Het is dan ook niet voor niets dat er nu allerlei tools beschikbaar komen om je timeline te schonen van informatie over wat zich afspeelt in het politieke domein. De bovenstaande App van Google geeft je de mogelijkheid politieke posts te weren en sinds ik deze App eerder deze week heb aangezet ben ik in een andere, veel mooiere wereld terecht gekomen, heb ik weer oog voor het mooie weer buiten, de jaarlijkse vogeltelling en allerlei zaken die het leven mooier maken zonder angst voor de toekomst.

Ik heb de App één keer vijf minuten uitgezet maar hem zo snel mogelijk weer aan, een verademing!

Donald Trump’s handtekening

Wat ik mooi vind aan Trump, om ook eens iets positiefs over hem te zeggen, is zijn handtekening. Hij maakt er echt werk van en is er zichtbaar ook trots op, meestal laat hij het gezette exemplaar na tekenen trots aan iedereen zien, daar neemt hij echt de tijd voor. Obama doet gemiddeld drie seconden over zijn handtekening en Trump zeven dus een handtekening zet hij niet zomaar lichtvaardig!

Het heeft iets moois dat in deze tijd van digitalisering en beknotten van de persvrijheid de vulpen plots het voornaamste wapen van de President van VS is geworden!

2016 was een succesvol jaar voor Vladimir Poetin!

Ondanks de boycot maatregelen van de VS en Europa heeft Rusland politiek en economisch een succesvol jaar achter de rug en kan Vladimir Poetin tevreden terugkijken op 2016.

Op politiek terrein heeft Poetin Ruslands militaire positie in Syrië versterkt door samenwerking met het Syrië van Sadat en Iran, de relatie met Turkije hersteld, eindelijk een overeenkomst afgesloten voor de olie en gasleiding over Turks grondgebied, Ruslands positie in de Krim en Oekraïne geconsolideerd en gezorgd voor een militaire dreiging die de voormalige Sovjet republieken serieus nemen en de NAVO op stang jaagt (en waarvan we niet weten of die ook reëel is). Tevens heeft hij Donald Trump een duwtje in de rug kunnen geven in de verkiezingscampagne zodat hij eindelijk af is van die vervelende Obama zodat hij met Trump een in zijn ogen meer gelijkwaardige gesprekspartner krijgt.

Hoewel de economie over 2016 nog een lichte daling van het BNP laat zien van -0,5% voorspelt Moody’s voor de komende jaren weer groei: 2% voor 2017 en 3% voor 2018. Dit succes is het meest zichtbaar in de groei van de vermogens van de Russische miljardairs het afgelopen jaar die er voor het eerst in twee jaar weer behoorlijk op vooruit zijn gegaan, zie deze tabel van de top 10 miljardairs:

Ik heb de cijfers van Forbes over de afgelopen drie jaar in deze tabel bij elkaar gezet en de top 10 rijken (excl. Poetin want daar weten we het niet exact van) heeft haar vermogen het afgelopen jaar met 33 miljard zien stijgen, dus zo’n 25% erbij. En dat terwijl de totale Russische economie over dezelfde periode kromp. Vladimir Poetin komt in de Forbes lijst niet voor maar algemeen wordt aangenomen dat hij de rijkste Rus is met een geschat vermogen tussen de 30$ en 200$ miljard en daarmee de rijkste Rus is en wellicht zelfs de rijkste op aarde. De belangrijke oorzaak van zijn gestegen rijkdom moet worden gezocht in het feit dat steeds meer bedrijven onder staatstoezicht zijn gekomen, van 35% van het BNP naar 70% nu, en allerlei constructies waardoor Poetin zichzelf heeft kunnen verrijken. Donald Trump staat in de Forbes lijst met 4,5m$ op plaats 336, zal hij niet leuk vinden en waarschijnlijk de reden waarom hij zo zijn best doet hierover niks naar buiten te brengen. Ik ben benieuwd wat zijn zoon’s nu aantreffen tijdens de Due Diligence die als het goed is nodig is nu zijn bedrijf door zijn zoons wordt overgenomen.  Hun succes zal afhangen van de groei van het concern dus hebben ze belang bij een lage inschatting, ben benieuwd of we daar nog wat van gaan merken de komende tijd.

Ik heb tevens opgezocht wie uit deze top 10 rijkste Russen om fiscale redenen hun holding in Nederland hebben (voor zover we weten) en dat zijn er 5, goed voor onze schatkist dus. We wisten natuurlijk al dat Poetin zijn dochter in Nederland een tijdje geleden in Nederland had en er zijn geruchten dat hij via stroman Gennady Timchenko zijn vermogen via Nederland veilig stelde als aanhouder van grondstoffenhandelaar Gunvor gevestigd aan de Amsterdamse Herengracht: dit bedrijf maakt over 2014 $267 miljoen nettowinst op een omzet van $88 miljard, goed voor de Nederlandse fiscus dus. De winst van deze miljardairs moet dus met name worden verklaard door internationalisering van hun economische activiteiten en kan niet verklaard worden door een interne Russische factoren en onze fiscale regelgeving zorgt ervoor de behaalde winst niet ten goede komt van de gewone Rus.

Met zijn geschatte vermogen kan Poetin zich meten met nummer 1 op de Forbes lijst 2016 Bill Gates met een geschat vermogen van 75m$, overigens staat de eerste Rus Leonid Mikhelson op plaats 60 met 14,4m$, uit de cijfers over 2017 blijkt dat hij inmiddels  is ingehaald door Alexey Mordashov op de voet gevolgd door Mikhail Fridman. Fridman kwam deze deze week in het nieuws vanwege de arrestatie in Spanje van mede bestuurder Peter Wakkie bij telecom bedrijf Zed+ in Spanje, , op verzoek overigens van de FBO en de CIA. Wakkie wordt verdacht van het betalen van steekpenningen aan familieleden van Russische ministers. Tja, dat kan natuurlijk de flinke stijging verklaren.

Opvallend is dat er elk jaar weer flinke wijzigingen zijn in deze lijst, er zijn blijkbaar zoveel onzekerheden in de Russische economie dat je voor je het weet je plek moet afstaan aan iemand anders. Zo stond Vladimir Potanin, eigenaar van de grootste nikkel producent Norilsk Nickel nog bovenaan met 15,4m$ en nu op plaats vier. Wellicht heeft dat ook te maken met de echtscheiding met zijn dertigjarige vrouw Natalia Potanina die een schikking met hem trof en maandelijks $250,000 van hem krijgt en vastgoed in Moskou, Londen en New York: Ruslands jetset beweegt zich tegenwoordig internationaal en heeft overal vastgoed en bezittingen. Vladimir Potanin ooit vice president onder Poetin en een van de sponsoren van de Sochi Winter Olympische Spelen in 2014 en investeerde stevig in de ontwikkeling van het Olympische dorp (dat nu leg staat)  en bezit hij tevens een transport en infrastructuur bedrijf, een farmaceutisch bedrijf en een ski resort. Handig met Poetin bevriend te zijn…

Je ziet op jaarbasis grote fluctuaties onder de ranking van de top miljardairs in Rusland terwijl deze ranking bijvoorbeeld in Europa of de VS veel stabieler is. Zo had bijvoorbeeld Roman Abramovich in 2007 een vermogen van 23,5m$ en is dat nu gekrompen tot 8,6m$ zodat hij buiten de huidige top 10 valt, hetzelfde geldt voor Mikhael Prokhorov (ooit 19,5m$ vermogen) en Oleg Deripaska (ooit 28m$). Je doet er in Rusland verstandig aan qua vermogen niet te dicht in de buurt van Poetin te komen lijkt het wel, anders loop je een flink risico! Wat Poetin aan lengte mist compenseert hij door de hoogte van zijn vermogen lijkt het wel, bij Trump ligt dat waarschijnlijk net andersom…

Tevens is het verstandig geen ruzie met hem te maken zoals bijvoorbeeld Oliemiljardair Michail Chodorkovski, in 2003 8m$ waard, ondervonden heeft. Chodorkovski wilde destijds de nieuwe president van Rusland worden, maar kwam voordat hij daartoe de kans kreeg in een strafkamp terecht wegens belastingontduiking en fraude. Pas na 10 jaar kreeg hij amnestie en week hij uit naar Zwitserland. In een land met een vermogende tsaar aan het hoofd doe je er goed aan niet groter te worden dan hij zelf en doe je aan spreiding van de risico’s door je portefeuille uit te breiden buiten de landsgrenzen.

Overigens moet de totale economische waarde van Rusland sterk gerelativeerd worden, qua BNP staat Rusland op plaats acht en zelfs kleiner dan Engeland en Duitsland, vanuit dit perspectief is het eigelijk onbegrijpelijk dat we ons zo druk maken om wat er in Rusland gebeurd: de economische invloed van Rusland op ons is marginaal en dat geldt tevens voor de militaire verhoudingen waar ze in het niet vallen als je dat vergelijkt met het totaal aan uitgaven van de Westerse landen, niet verstandig aan te vallen lijkt me Vladimir!

Deze week sprak ik een Rus die uit een vermogende familie komt en die in Nederland woont die mij vertelde dat veel Russen momenteel hun positie in Europa versterken ten koste van de US en UK omdat zij verwachten dat Trump en de Brexit het wel eens moeilijker zouden kunnen maken hun bezittingen daar te handhaven en dat Nederland daarom fiscaal een goed alternatief is. Ik heb een tijdje geleden een zakenman uit Oost Europa geholpen met het zoeken van een beleggingspand in Nederland om dezelfde reden en dat blijkt nu achteraf een hele goede investering te zijn geweest. Daarbij komt dat investeerders ook zien dat de kans dat het economisch klimaat in Nederland gaat wijzigen klein is: Nederlanders zijn immers, als het er op aankomt, meer koopman dan dominee. Zelfs PvdA minister Dijsselbloem is erg blij met de winstbelasting op vermogens van buitenlandse holdings en de ondoorzichtige “Fiscal Ruling” praktijk van de Belastingdienst die toch maar mooi onze schatkist aanvult zonder dat we er veel voor hoeven te doen!

Samenvattend kan je stellen dat Vladimir Poetin goed is in marketing en door dreiging meer voor elkaar krijgt dan de eigenlijke machtsverhoudingen rechtvaardigen en dat wij zo stom zijn daar steeds weer in te trappen!

Disclaimer: De bedragen van Forbes en de Quote zijn schattingen maar ze geven wel een aardig beeld, het zou interessant zijn als iemand dit eens gedetailleerd zou gaan uitzoeken!

Channel Management: how to improve your market share in a fast changing world

The world is changing rapidly at this moment; the election of Donald Trump and Brexit are two examples of big changes which will have a lot if impact for the business of companies who sell their products and services on the world market.

While the last decades the main trend was to open markets, lower import taxes, get rid of boarders and support free trade this probably will change the coming years and will have big impact on us all. At the same time the distribution sector made it possible to transport goods all over the world for very low prices products which made it possible to produce goods at locations where they could be produced as cheap as possible and the same will happen for services outsourced to low income countries.

This will cause a lot of turbulence in the environment of companies who sell their products and services which will make it necessary for them to monitor these and take proactive actions to continue their business. And at the same time customers who have to buy products and services on an unstable market because protectionism will make products from outside the country more expensive and local products cheaper: the product landscape in their web shops and supermarkets will change significant the coming years!

What will happen when the UK decides to increase the tax products from the EU significant? What will be the impact when companies now producing in Asia must pay high import taxes when selling on the US market? What when China decides to transport products to Europe only with their own vessels? And what when a small local producer is becoming very popular because there is suddenly more demand because his product is suddenly added to a web shop for pricing reasons?

For this reason Channel Management will become more and more important because, companies continuously have to anticipate on these developments and take care their products and services keep being sold on the market through their channel network. In the past Channel Management was primary the domain of the distribution function but the marketing component will become more and more important and will need to be aligned with Business Planning when something changes in the economic and political environment of the company.

Local Business Services supports companies implementing Channel Management as a structural business function with the objective to optimize their mix of channels through which they sell their products and services to consumers. Companies should constantly ask themselves the question: “Am I selling through the right channels?” by setting up a function and process for Channel Management within the company aligned with their Business and Marketing strategy.

Local Business Services can support you to improve your Channel Management function and enable you to improve your market share by enabling you to anticipate early on new opportunities in a fast changing world and help you setting up or improving your Channel Management function:

Define a Strategy: Identify your current portfolio, margins and metrics, identify trends around your products and services, risks around current channels and the behavior of customers and important stakeholders influencing your business and potential scenario’s. We will investigate the following areas which could impact your business:

  • Currency and Stock Markets
  • Costing & Distribution
  • Marketing & Sales Channels
  • Direct & Indirect Tax (including customs)
  • Legal & Contracts
  • People/ HR-aspects
  • Financial Reporting

Per area will be investigated what actions you can take and define a Strategy which supports you building up your market position in a changing environment.

Design Channel Structure: Identify potential new channel opportunities based on your Strategy, analyse the impact of introducing new channels on your existing channels for your sales process, distribution and IT and design a new channel structure, portfolio and metrics. Take care both the channel strategy and structure are authorized by management and ownership is taken by the management team of the transition process by authorizing a proper business case regarding the new Channel Strategy and Structure both on costs and expected benefits.

Select Channel(s): Once having a channel strategy and structure start implementing this by selecting new channels and produce an implementation and transition plan how to implement the new channels. Based on this plan a budget should be allocated and ownership taken on the management level by appointing a channel manager responsible for the optimizing of the channel portfolio. Develop tools and support for upgrading your channel capabilities, implement the new channels and track the progress and define the metrics.

Implement Channel Structure: Implement the new channel structure in your organization: startup new channels, phase existing channels out you or to get rid of or change existing ones which underperform. Keep measuring the progress on your Channel metrics monthly both on channel value and margin.

Manage Channel(s): Once having implemented the new channel structure keep monitoring the key metrics on how your business is performing oer channel and keep tracking opportunities and threats in your environment.

Interested in knowing more about Channel Management? Contact us for planning a meeting or workshop for your organization.

Local Business Services B.V. 

Owner: Gerard Geerlings MSc

E-mail: localbusinessservicesnl@gmail.com

Website: www.localbusinessservices.nl

De Asscher – Baarsma flexbanen discussie

3 januari schreef Lodewijk Asscher op de website van de PvdA een scherpe aanval op Barbara Baarsma onder de titel “Een gifpil voor de middenklasse” en het motto ‘Flex is een keuze, waarom die kruistocht teven een vast contract?”. Duidelijk bedoeld als start voor de PvdA campagne in het nieuwe jaar zo vlak na de jaarwisseling en zoals iedereen weet, die kan wel een impuls gebruiken. Ook logisch dat Asscher dit onderwerp kiest omdat aan hem, als verantwoordelijk minister voor de invoering van de Flexwet, niet het imago hangt van DE voorstander van vaste banen: onder zijn bewind zijn immers tal van wetten en maatregelen ingevoerd die werkgevers juist doen beslissen liever flex dat vaste werknemers in dienst te nemen. En dat hebben we mis is de boodschap want aan het eind sluit hij af met: “Voor mij als sociaaldemocraat blijft voorop staan dat vast werk een vast contract verdient”.

Als je je imago wil aanpassen is het wellicht handig in de aanval te gaan en dan kies je je onderwerp en tegenstander zorgvuldig uit, Barbara Baarsma is een waardige en deskundige tegenstander die het goed doet in de praatprogramma’s en door deze keuze haar te targetten hoef je niet in debat met Jesse Klaver of Mark Rutte. Dit artikel is niet zomaar even bedacht door Asscher onder de kerstboom maar duidelijk de eerste zet in een geplande campagne waarbij de PvdA het debat naar zich toe wil trekken. Ik denk dat hij beter een ander onderwerp had kunnen kiezen zoals  wat hij wil gaan doen met het extra geld dat zo binnenkomt als de inkomsten belasting verhoogd gaat worden zoals de PvdA wil: leuke dingen voor de mensen trekt immers meer stemmen dan deze discussie.

Asscher reageert in het artikel op een interview van Baarsma in De Telegraaf van afgelopen zaterdag: Asschers aanpak voedt populisme en wijst erop dat Baarsma wetenschappelijk en politieke meningen door elkaar haalt. Baarsma pleit in het artikel voor een nog meer vergaande  flexibilisering door het afschaffen van alle vaste contracten zodat iedereen evenveel kansen heeft op werk (bijv. iedereen 5 jaars contract). En dat terwijl Asscher juist voor een tweedeling is waar we nu de gevolgen van zien: vast en flex naast elkaar heeft ongewilde bijeffecten die door iedereen erkend worden en die nodig gerepareerd moeten worden en dat had Asscher natuurlijk allang moeten doen! Het zal moeilijk worden voor Asscher deze angel er de komende weken uit te halen. Waar Asscher Baarsma verwijt politieke en wetenschappelijke meningen door elkaar te halen kan je Asscher verwijten dat er bij hem een discrepantie is tussen uitvoering en ideologie en dat daar inderdaad bijstelling nodig is. Ik heb zelf de afgelopen vier jaar drie flexbanen gehad dus weet waar ik het over heb.

Maar dan nu de hamvraag: waarom werd dit item niet door de media breed opgepikt? Waarom geen discussie in Nieuwsuur of Jinek de volgende dag? Simpel: de timing van het artikel was gewoon slecht en het campagneteam van Asscher had zich voor de publicatie van het artikel niet verzekerd van een goed media strategie. Pauw had wellicht hier nog wel een item in gezien, DWDD heeft nog geen uitzending en Jinek ziet zichzelf meer als tegenpool van RTLLate dan uitdrager van PvdA standpunten. En met het social media bereik van de PvdA is het al even slecht gesteld: op Twitter heeft Asscher 187.000 volgers terwijl Wilders er 745.000+ heeft dus met één tweet heeft Geert Wilders evenveel bereik als bijvoorbeeld een goed bekeken uitzending van Nieuwsuur (het Trump effect), wat zet je daar tegenover?

Al met al een vreemde start van Asscher’s campagne voor de verkiezingen over 10 weken, het zal met zo’n start moeilijk het politieke debat te gaan domineren maar wellicht blijkt dit zometeen achteraf de eerste geniale zet te zijn geweest van een briljante campagne, je weet mar nooit. O ja: en als ik mevrouw Baarsma zou zijn zou ik niet reageren op deze aanval van Asscher die tot doel heeft zijn campagne een impuls te geven.

World Wide Trends 2016

At the end of the year it’s always good to look back and try to get a picture of the long term trends going on at this moment: what is going on and is influencing our daily lives significant?

Without going into the details below 10 trends maybe already going on for some time which could explain a lot of the turbulence in the public domain in 2016:

  1. Elections are not about ideology but about personalities, being rich and famous helps being elected
  2. Policies are made after elections and not before so voters don’t know where they are voting for
  3. Predicting elections is not easy because of social media hypes and voters volatility
  4. Ideology is based on keeping existing privileges for the community you belong to
  5. People want to belong to a virtual community by which they can influence politics rather than becoming political active in one particular political party
  6. The number of religious people is decreasing worldwide but the ones still believing are more  orthodox in their own religious community
  7. International collaboration is not successful any more and bilateral agreements between countries become more popular causing more inequality between states
  8. International immigration on economic reasons for those who are not privileged can’t be stopped and will increase when inequality between countries increases
  9. Wars are started because of economical reasons using religious or nationalistic arguments as an excuse
  10. Fighting a war outside your country is becoming popular for the ones who are not privileged, this problem will grow as long as inequality increases worldwide

Predicting the future is always very difficult but analysing major trends may help, feel free to send me your comments, it would be very interesting to know what you think about this top 10 list!

For feedback email: Gerard.Geerlings@gmail.com

@ 31 december 2016: column Arnon Grunberg on the same topic:

Trump Tower, New York, Kerstnacht 2017, 3:17

Donald Trump kon de slaap niet vatten en zat in zijn kamerjas achter zijn bureau op de 26e verdieping uitkijkend over Central Park dat sinds een paar weken niet meer voor het publiek toegankelijk was. Na de mislukte raketaanval op Trump Tower hadden de veiligheidsdiensten tot deze ingrijpende maatregel besloten. Er was in eerste instantie veel weerstand geweest van de New Yorkers tegen deze maatregel maar na wat onderhandelen had hij een deal met het stadsbestuur kunnen maken waarbij op termijn een consortium van Central Park een pretpark zou maken met een strenge toegangscontrole en hij een licentie zou krijgen voor een helikopter landingsplaats in het park waar nu de ijsbaan was, dat zou hem minuten vliegtijd naar Washington schelen en op termijn een potentieel nieuwe inkomstenbron voor zijn Trump Foundation.

Maar dat was niet de reden waarom hij de slaap niet kon vatten. Hij was nu bijna een jaar POTUS en de eerste 100 dagen waren zeer succesvol geweest met name omdat hij een aantal “Quick Wins” had weten te implementeren die hem nog populairder maakten dan hij al was. De media waren allemaal zeer te spreken over de nieuwe wind die er waaide in Washington en de eerste resultaten die hij had geboekt. Een van de belangrijkste dingen die hij had gedaan was het scheiden van zijn operationeel team, dat vanuit het Witte Huis opereerde, en zijn Strategie en Communicatie team, dat door hem persoonlijk werd aangestuurd vanuit New York. Wie wat van Trump gedaan wou krijgen moest bij hem op audiëntie in zijn Trump Tower dat hij voor een mooi prijsje had verhuurd aan de Presidents Office en waar het een komen en gaan was van CEO’s, staatshoofden, “celebrities” en de intimi die behoorden tot zijn “Inner Circle”.

In het voorjaar werd hij voor het eerste geconfronteerd met een aantal problemen die zijn VP Mike Pence en manager van het operationeel team, niet zelf kon oplossen en waardoor hij gedwongen was in te grijpen. Dit had ertoe geleid dat hij wat kabinetsleden had moeten vervangen die blijkbaar niet goed gekwalificeerd waren, helaas had dit tot gevolg gehad dat er de nodige vuile was op straat was komen liggen.  En daar hadden de traditionele media natuurlijk flink van gesmuld in hun oude anti Trump gedrag terugvallend. Gelukkig kon hij nog steeds gebruik maken van de diensten van zijn voormalige campagne manager Kellyanne Conway die een steeds belangrijkere rol speelde in zijn staf en zo langzamerhand ook in zijn privé leven… Zo had ze Trump goed geholpen toen een wel erg ambitieuze schoonzoon de macht wou grijpen in zijn Trump empirium zodat hij zelf geen zeggenschap meer zou hebben. Dit was uiteindelijk opgelost door hem af te kopen zonder dat dat tot een officiële scheiding leidde zodat de buitenwereld hier niks van had gemerkt maar dit had hem wel veel tijd gekost, hij haatte het wel met crisis management bezig te moeten zijn, liever was hij aan het bouwen..

Een van de eerste besluiten die Trump nam na zijn installatie tot President was het vaststellen van de zogenaamde “Trump doctrine” die uitgangspunt zou zijn voor zijn buitenlandse beleid onder aanvoering van voormalig Exxon Mobil baas Rex Tillerson. Kern daarvan was dat de wereld opnieuw zou worden ingedeeld in invloedssferen en dat niet langer één land het voor het zeggen had maar de wereld door de belangrijkste landen verdeeld zou worden in invloedssferen. Een andere belangrijke peiler van zijn nieuwe beleid was het inzetten van de nucleaire dreiging waarbij Trump de inzet van kernwapens waar ook op de wereld niet uitsloot. Om dit te regelen had hij de drie belangrijkste regeringsleiders bij elkaar geroepen: Poetin, Trump en Xi Jinping naar het voorbeeld van de Yalta conferentie in 1945, alleen deed deze keer Engeland niet mee mar China. De conferentie was georganiseerd in Honolulu op Hawaï omdat deze drie landen daar geografisch gezien aan elkaar grenzen maar ook wel een beetje om een plaagstootje uit te delen aan Barack Obama…

Na drie lange dagen onderhandelen hadden de grootmachten de wereld opnieuw verdeeld waarbij de geografische, militaire en economische grenzen opnieuw waren vastgelegd in invloedssferen met als mantra dat de conflicten binnen een bepaalde invloedssfeer door de desbetreffende grootmacht zelf opgelost zouden worden. Zowel bij Poetin, Trump en Xi Jinping stonden begrippen als “Democratie” en “Burgerrechten” niet hoog op de agenda en daarom waren ze het er al vrij snel over eens geworden dat pragmatisme de leidraad moest worden voor samenwerking en niet morele en ethische waarden. Rusland legde een claim op het Midden Oosten, China wilde Afrika en de US Zuid Amerika, Japan, Zuid Korea en Canada. In de periferie van de conferentie werd besloten dat Europa gewoon Europa bleef, daar viel immers niets te halen, met uitzondering van Groot Brittannië dat een aantal Commonwealth landen claimde waar ze al eeuwen een relatie mee hebben zoals bijvoorbeeld India, Australië en Nieuw Zeeland, daar had het trio geen probleem mee, een mooi resultaat voor Theresa May die midden in de Brexit onderhandelingen zat en wel een succesje kon gebruiken!

Het eerste wat er na deze conferentie gebeurde was dat China meteen een invasie pleegde op Taiwan en dat ging erg vlotjes. Formeel werd er à la Hong Kong een transitie regering geïnstalleerd maar al snel legden de Taiwanezen zich bij deze bezetting neer. Poetin op zijn beurt maakte een deal met Erdogan en in no time werden door beide partijen de problemen met ISIS in Irak en Syrië opgelost of beter gezegd weg gebombardeerd. Dit had een nieuwe stroom vluchtelingen naar Europa tot gevolg waardoor een grote hoeveelheid terroristen hun werkveld verlegden naar Europa. In het kort gezegd kwam het erop neer dat de grootmachten nu orde op zaken konden stellen in hun eigen territorium: iets dat ze al langer wilden doen maar vanwege de oude verhoudingen niet durfden. Dat dat soms gepaard ging met wat duw en trekwerk viel te verwachten maar deze nieuwe doctrine leverde ook veel mooie nieuwe dingen op, met name op economisch vlak. In no time sloten de drie grootmachten handelsverdragen met elkaar af waarbij het een beetje sneu was dat het Europa, vanwege de interne verdeeldheid, maar niet lukte zich hierbij aan te sluiten. Het najaar was dus een turbulente periode geweest voor Trump maar, zoals dat altijd gaat bij grote reorganisaties, moet je eerst door het zuur voordat je bij het zoet kan komen en economisch was zijn nieuwe beleid een doorslaand succes! Met name de relatie van de VS met Rusland was sterk verbeterd en Rex Tillerson was het gelukt een paar mooie deals af te sluiten met Russische oligarchen die hij nog kende uit zijn tijd bij Exxon Mobil.

In oktober, op het moment dat het Witte Huis werd gesloten en een bestemming als Museum kreeg, ontstond er plots een conflict tussen Pakistan en India over Kashmir. De problemen in Kashmir waren een jaar eerder ontstaan na het dood van Burhan Wani, die streed voor de onafhankelijkheid van Kashmir, hij was neergeschoten door Indiase ordetroepen. Gebruik makend van de chaos in Kashmir besloot Pakistan met India de strijd aan te gaan over gebieden die zij al lange tijd van elkaar betwisten. In korte tijd werden er steeds meer landen bij dit conflict betrokken waaronder China dat aan Kashmir grensde en dat al meer dan 70 jaar gebieden van Kashmir bezet hield.

Eigenlijk was dit conflict een goede stress test of de Trump Doctrine wel goed werkte. De gevechten tussen India en Pakistan werden steeds heviger en toen India versterking kreeg van Engeland zette Pakistan begin december een atoombom in met als gevolg meer dan 180.000 doden  en 1,3 miljoen slachtoffers. Plots werd er voor het eerst sinds Hiroshima en Nagasaki weer een atoombom gebruikt en stonden er atoommachten tegenover elkaar (China & Pakistan vs. India)  waardoor een escalatie dreigde terwijl de VS formeel en volgens haar eigen doctrine niet betrokken was bij dit conflict. Wel kwam er vanuit de UK een hulpvraag van Theresa May, Amerika’s langste en trouwste bondgenoot. Ondertussen was China bezig zijn troepen richting de grens met Kashmir te sturen en werden er ook troepenbewegingen gesignaleerd richting Tibet. Terwijl Premier Modi van India probeerde een oplossing te bedenken dreigde dit conflict flink uit de hand te lopen.

De dag ervoor had Trump over deze kwestie geprobeerd overleg te voeren met Poetin en Xi Jinping maar beide waren niet geïnteresseerd in een overleg: de VS had niets met dit conflict te maken want het behoorde niet tot zijn invloedssfeer. Rusland had al overleg gehad met China en China had een oplossing voor ogen die voornamelijk militair was: afgesproken was dat China de problemen daar zelf zou oplossen. Ondertussen nam In de VS de druk van de publieke opinie op Trump steeds meer toe om iets te doen aan deze humanitaire ramp. De media deden uitgebreid verslag van de ramp en drongen aan op ingrijpen. In de VS wonen veel mensen afkomstig uit Kashmir en Tibet en deze begonnen zich flink te roeren: hij moest wat doen besefte hij en de adviezen van de haviken in het Pentagon waren geen echte bijdrage tot een oplossing. Hij moest iemand zien te vinden die hem kon adviseren en die gezag had bij alle partijen die betrokken waren bij dit conflict en een grote staat van diens had. Wie kon hij in vertrouwen bellen en om advies vragen? Iemand met ervaring en die de betrokken regeringsleiders goed kende? In eigen gelederen kon hij zo snel niemand vinden…

Trump pakte zijn beveiligde telefoon en belde het nummer dat hij als eerste in zijn telefoon had geprogrammeerd toen hij deze van de CIA kreeg en dat hij nog nooit gebeld had. De telefoon ging twee keer over en werd toen opgenomen met een kort “Barack”. “Ik hoop niet dat ik je stoor” zei Trump, “Maar kan ik je even spreken, ik heb dringend je advies nodig”. “Natuurlijk” zei Barack, “Ik ga even hiernaast zitten, Michelle slaapt”. Het was even stil en toen zei Barack “Vertel me Donald, wat is er aan de hand, ik ben altijd beschikbaar als ik je ergens mee kan helpen”. Trump legde kort zijn dilemma uit: het verdrag met China en Rusland respecteren en niks doen of humanitair en militair ingrijpen in een conflict dat potentieel explosief is en de VS kon meeslepen in een jarenlang conflict met China en Rusland onder de dreiging van een nucleaire oorlog.

“Lastig dilemma” zei Barack, “Maar waarom militair ingrijpen, dat werkt toch alleen maar escalerend? Waarom niet het voortouw nemen met humanitair ingrijpen, dan creëer je draagvlak en krijg je de mensen mee. Ga praten met Modi van India want die heeft gezag in de regio en goede contacten met zowel Rusland en China begin samen met hem en Engeland de hulpverlening op te zetten. En als dat eenmaal loopt zou ik met China contact opnemen en ze vragen de hulpverlening niet te dwarsbomen, dan win je tijd voor het vinden van een oplossing, ik denk niet dat China erg geïnteresseerd is in een nucleair avontuur aan haar landsgrenzen maar als je met China gaat praten moet je wel wisselgeld hebben, wat levert ze het op als ze niet ingrijpen? Belangrijk in deze is dat Pakistan de agressor is en dat India geen belang heeft bij een conflict met China.”

“Klinkt goed”, dacht Trump, hij had in het afgelopen jaar steeds meer respect gekregen voor Obama, toch maar 8 jaar president geweest zonder affaires, schandalen en immens populair bij zijn eigen achterban en in het buitenland, met name Europa. Jammer dat hij tijdens Barack’s Presidentschap geen contact met hem had kunnen maken, elke poging van zijn kant om een ontvangst te krijgen op het Witte Huis was mislukt en vanuit deze frustratie was hij destijds zelfs de politiek ingestapt.

“Dank je wel Barack, hier heb ik wat aan, is het goed als ik je af en toe bel? Kan je advies erg waarderen, wil je deze communicatie overigens tussen ons houden? Dat ligt gevoelig bij mijn achterban…”. Barack moest lachen, “Natuurlijk doe ik dat Donald, ik kan echter niks garanderen want zoals je weet luistert de NSA ook mee… Als het kan graag overdag bellen, ben er juist aan gewend geraakt  ’s nachts door te slapen!”. “OK”, zei Trump “en nog een prettige kerstdagen”.  Trump legde de hoorn naast zich neer en staarde weer naar buiten.

De stad zag er verlaten uit, over een paar uren zou New York ontwaken voor de eerste kerst onder zijn Presidentschap. Eén jaar gelden zat Barack Obama nog in het Witte Huis, Trump had toen niet kunnen bedenken dat hij  in deze kerstnacht met Barack aan de telefoon zou hangen voor advies. “Jammer dat Barack voor de verkeerde partij heeft gekozen” dacht hij, “Hij zou een goede CEO kunnen zijn voor een van mijn bedrijven”.

Democratie en Debat

Eerst hadden we advocaat Peter Plasman die met de Partij voor de Niet-Stemmers aan de Tweede Kamerverkiezingen deel wil nemen, zijn belangrijkste belofte aan zijn kiezers: ‘In het parlement zullen wij nooit stemmen’. Plasman’s partij richt zich op de circa 25% niet stemmers die hij in het parlement een gezicht wil geven door via de verkiezingen wel zetels te behalen maar daar geen invloed me uit te oefenen op de politieke besluitvorming (de meerderheid wordt dan als al die 25% zouden stemmen 150 -/- 25% = 100,  met 51 zetels heb je dan de meerderheid).

En gisteren kwam  Jan Dijkgraaf in samenwerking met GeenStijl met de nieuwe partij GeenPeil, deze partij komt met een soort gelijk voorstel tot democratische vernieuwing onder het mom een systeem van  ‘directe democratie’ waarbij de leden elke week, voor iedere stemming’ en bij alle voorstellen het standpunt van de partij bepalen. Ook hier is er geen geen partijprogramma en zijn er geen standpunten: bij GeenPeil bepalen de leden de standpunten elke week opnieuw en voor iedere stemming.

Twee initiatieven die getuigen van een goed gevoel voor politieke marketing in een land waar de machtelozen geen stem hebben, zich niet vertegenwoordigd voelen door de politieke elite maar zich wel steeds luider laten horen. Dit soort partijen knagen aan de grondvesten van ons politieke democratische systeem en dagen de traditionele politieke partijen uit na te denken over democratische vernieuwing in een wereld waar de burger steeds meer middelen heeft om zijn mening of onvrede te uiten. De cyclus van eens in de vier jaar te stemmen werkt niet meer in deze snel veranderende wereld en de burger wil meer invloed op het beleid.

schermafbeelding-2016-12-06-om-10-45-21

Afgelopen zondag boog de bevlogen vrije denker David van Reybrouck in Buitenhof zich over dit onderwerp. David is al jaren een vurig pleitbezorger voor het zoeken naar nieuwe middelen om de democratie te versterken zoals bijvoorbeeld het G1000 initiatief. In Buitenhof pleitte hij voor het introduceren van een tussenvorm tussen verkiezingen en een referendum waarbij de vraagstelling tot debat moet uitlokken en er meerdere opties mogelijk zijn (een multiple choice referendum dus) . Goed voor het debat lijkt me maar lastig ten aanzien van de besluitvorming. Alleen al het bepalen van de vraagstelling lijkt me lastig, wie zou dat moeten doen? De politiek of  een burger initiatief? En wat doe je als de politiek de uitkomst niet respecteert zoals nu met het Oekraïne referendum? Dat geeft alleen nog maar meer onvrede.

Interessant is het daarom eens goed te kijken naar het G1000 initiatief zoals dat inmiddels ook in mijn woonplaats Amersfoort is opgepakt. Dit project loopt nu vanaf 2014 en heeft als doel “om een groep burgers en vertegenwoordigers van de stad een plek te geven waar zij samen bepalen wat ze belangrijk vinden voor Amersfoort” met als resultaat “10 plannen waar de stad zelf me aan de slag kan”. Dit plaatje komt van hun website en legt het basisprincipe uit:

De deelname aan de G1000 is gebaseerd op loting aangevuld door werkgevers en  politici en ambtenaren en de categorie ‘Vrije denkers”, niet voor niets rood in het plaatje want elke stad heeft tegenwoordig wel zijn eigen “freischwebenden Intelligenz” (naar Karl Mannheim), vaak “betrokken burgers”, goed gebekt en flink actief op social media. Deze ‘Vrije denkers” weten al hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten maar willen zelf geen verantwoordelijkheid dragen door bijvoorbeeld politiek actief te worden: ze staan liever aan de zijlijn de politici, ambtenaren en weggevers te beïnvloeden. Aangezien ik tot geen van de “niet burger” partijen behoor zal het dus nog wel even duren voordat ik ingeloot wordt. Een debat gebaseerd op loting lijkt me een slecht idee, zeker omdat het de twee keer dat deze G1000 in Amersfoort is georganiseerd niet gelukt is de 10.000 ingelote burgers ook daadwerkelijk naar de bijeenkomst te krijgen, volgens de site hebben in 2016 500 mensen deelgenomen en dat is dan incl. de “niet burger” groepen, de organisatie en de journalisten: de aantallen per categorie zijn overigens moeilijk op de website te vinden.

Een leuk initiatief maar niet iets waar ik erg warm voor loop dus, als je een breed maatschappelijke draagvlak wil voor politieke beslissingen moet je wel alle burgers bij de discussie bereiken: de kleinste eenheid in een democratie is nu eenmaal de burger met stemrecht en het probleem is nu juist dat die tegenwoordig vindt dat zijn stem niet gehoord wordt. Ik voel daarom veel meer voor het institutionaliseren van het “brede maatschappelijk debat” (BMD) zoals bijvoorbeeld destijds over de kernenergie dat tussen 1981 tot 1983 werd gevoerd. Dit initiatief zou waarbij informeren, discussiëren, meningsvorming en besluitvorming centraal staan zou weer eens uit de ijskast moeten worden gehaald. Het eerste initiatief voor de BMD over de kernenergie kwam van de toenmalige minister van Economische Zaken Jan Terlouw, dezelfde die deze week bij DWDD een pleidooi hield voor een duurzame wereld waarin de mensen elkaar weer vertrouwen. De uitkomst van deze eerste BMD heeft overigens wel gezorgd voor een mortuarium op het bouwen van nieuwe kerncentrales dat nu nog steeds overeind staat.

mde

Volgens mij moeten politiek en debat weer bij elkaar gaan horen en dat is tegenwoordig steeds minder het geval. Bij de recente verkiezingen ging het niet om de inhoud maar op de personen en niet om de feiten maar om de emotie: door het debat breng je dit weer bij elkaar. En we hebben tegenwoordig met de komst van het Internet en social media veel meer middelen om dit te doen dan het organiseren van discussies in achteraf zaaltjes waar de vergadertijgers te vinden zijn, de doelgroep waar de traditionele partijen hun kader uit rekruteren. Daarbij past het niet burgers uit te sluiten bij deze discussie of een elite meer invloed te geven op het dabat dan de gewone burgers: daar komt juist veel onvrede over het huidige politiek systeem van vandaan (de achterkamertjes).

Wat mij betreft zou de volgende brede maatschappelijke discussie over de toekomst van Europa moeten gaan, daar kunnen we niet onderuit. Graag dit allemaal in jullie verkiezingsprogramma’s opnemen want als we dat niet doen zal de afkeer tegen Europa alleen maar toenemen.

How IT has changed & the comeback of some old brands

Ian West, VP Analytics & Information Management at Cognizant, published below picture on LinkedIn about how things have changed over the last 50 years in IT and got more than a thousand like in the last 10 days. In this blog some comments on this.

how-things-have-changed

As lecturer information management, I’m always interested in pictures like this which could help explaining IT, there is so much going on in IT that an overview like this could help. The newest generation students has grown up in this century and are very good at working with smartphones and tablets but understanding the difference between data and information is already a big challenge for them… What would I tell them when showing this picture?

I would tell them I agree with the phases when looking back although I miss one big development which had a big influence on IT: the  availability of large data centers which made both the cloud, social media, big data and the IoT possible. And these big databases have become the backbone for the internet where only a view companies have the technical and financial capabilities to build and maintain these. On this market, only around 7 big service providers are active and the prediction is that in three years 3 or 4 will be the key players worldwide: seize and innovative capability cost money and starting a new datacenter company wil become almost impossible. Datacenters have their own datacenter management software and developing this costs a lot of the money and building a datacenter is very expensive: impossible for a startup to do this on their own. You can see the same development with social media and market platforms where in a view years only a view will remain, a big reconciliation is this market is expected the next three years.

This trend is also visible in the new Internet of Things phase where we suddenly see old names like Texas Instruments, Cisco and Honeywell come up as IoT leaders, all old tech companies: 50 years ago I had already a calculator from Texas Instruments. In all past phases in the picture new companies come up which become IT leaders, with the Internet of Things phase this is changing. Probably these old companies are good in mass production of the necessary devices and machines which make the IoT work, although the production itself is probably outsourced to low wage countries (note: in the coming Trump area, this could change…).

What the picture also shows is that all leaders mentioned in this picture are US companies  except for SAP. Is there really nothing innovative happening in the rest of the world? What for instance about Alibaba which is bigger than Ebay? It will not take long and all these highly educated IT guys form China and India will come up with companies who also become world players, certainly when the US becomes more protective and only wants their own people to profit from new technology developments…