Doe normaal Sjaak!

Eén van mijn afwijkingen is dat ik een obsessieve belangstelling heb voor vreemde dingen die afwijken van het normale en die dagelijks om mij heen gebeuren.

Zo zat ik vanmorgen aan de ontbijttafel de krant te lezen toen een irritant gezoem klonk dat ik niet thuis kon brengen. Na enig gezoek bleek het om de lamp boven de keukentafel te gaan die ik de dag daarvoor in de keuken had opgehangen nadat de vorige kapot was gegaan. Mijn vrouw in paniek, we zouden die avond eters krijgen dus dat kwam slecht uit. Gelukkig had ik nog een oude lamp liggen, deze snel opgehangen en hij bleek het nog goed te doen. En nu blijkt hij te zoemen dus, lamp uitgedaan en probleem opgelost, gelukkig alles weer normaal!

Daarna met de fiets naar het station en ook deze keer had ik geluk: mijn fietsband die ik de dag daarvoor geplakt had was nog goed. Je weet maar nooit of, als je zelf je band plakt, dat wel goed gaat maar deze keer was de band nog in prima staat. Zo blijkt maar weer dat in het normale ook in de afwijking kan zitten.

In Utrecht aangekomen streek ik neer bij de Starbucks omdat ik zoals gewoonlijk veelste vroeg was en daar, terwijl ik mijn cappuccino dronk, een paar bladzijde in een boek over René Descartes zitten lezen en zijn scepsis ten aanzien van overtuigingen die op zintuigelijke waarneming zijn gebaseerd. Plots kreeg ik het gevoel dat er iets vreemds om me heen gebeurde in de Stadskamer van Hoog Catharijne, ik kon dat zintuigelijke gevoel echter niet verklaren.

Terwijl ik om me heen keek zag ik dat er een groot indrukwekkende installatie boven het water van de Catharijne singel hing die mij nog niet eerder was opgevallen, of hing het er net? Mijn geheugen kon mij niet helpen dus ik stond op en liep er omheen. Terwijl ik een paar foto’s aan het maken was kwam een suppoost, die me niet eerder was opgevallen (foei!), naar me toe die me uitlegde dat dit kunstwerk er sinds vorige week donderdag hing en onderdeel was van het Spring Performing Arts Festival en er nog maar een week zou hangen. De installatie was van Lawrence Malstaf en genaamd ‘Doorlopend’, een mooie titel voor iets dat er tijdelijk staat. Volgens de folder die ik kreeg van de suppoost spelen Malstaf’s installaties een ‘complex spel met instabiele orde, toeval en verandering om zijn machines emoties, twijfels en andere menselijke eigenschappen te laten uitdrukken’. René had het vast prachtig gevonden!

Daarna, op pad naar het pand waar ik werk, niets bijzonders tegen gekomen tot ik bij het gebouw van de Kamer van Koophandel was aangekomen waar een man en een vrouw met een karretje vol servies over straat liepen en daarbij behoorlijk veel lawaai maakten. ‘Doe normaal Sjaak!’, riep de vrouw tegen de man die daarop onverschillig zijn schouders optrok en de kar nog harder voortduwde. Wat binnen het gebouw van de KvK normaal wordt gevonden is buiten de muren een opvallend schouwspel.

Op het werk aangekomen liep ik naar de kantine voor een kop koffie, ik was nog steeds te vroeg. Terwijl ik bij het koffieapparaat stond kwam een collega binnen die mij niet groette, ‘Heb ik iets verkeerds gedaan?, dacht ik toen. Gelukkig kwamen er toen meerdere collega’s binnen en daarbij deed ze hetzelfde, dat stelt mij weer gerust. Het abnormale lag bij haar en niet bij mij! Een mooie geruststelling want het was toen pas half negen en de dag nog lang…