The Stonehenge User Experience

Een aantal jaren geleden was ik er al eens geweest: Stonehenge. We zaten in een hotel in Salesbury en hebben toen zowel de tentoonstelling in het Salisbury museum, over de achtergrond van Stonehenge, als Stonehenge zelf bezocht. Deze keer zitten we met de kinderen in een cottage in Wiltshire vlakbij Stonehenge, reden voor een nieuw bezoek.

image

Tegenvaller 1 was dat de vaste tentoonstelling in het Salesbury museum over Stonehenge gesloten was vanwege een upgrade, het museum had geld van de lotterij gewonnen en daarom werd het een en ander aangepast. Erg modern een Museum een tijdje sluiten voor modernisering. Ik vond de oude tentoonstelling qua opzet juist zo leuk. Dan op naar Stonehenge zelf. Daar aangekomen zag ik geen Stonehenge maar een compleet nieuw opgezet gebouw, in de vorm van drie gestapelde stenen, op twee kilometer afstand van de lokatie zelf waar je alleen met de bus kan komen. Vroeger was er een parkeerplaats aan de overkant van de weg en kon je via een tunneltje onder de weg naar het monument lopen (1 rij). En je zag het monument al dus wist je waar je voor kwam.

Er zijn dus eerst een paar hindernissen te nemen voor dat je het monument zelf mag zien. Eerst 15 pond p.p. betalen (rij 1), dan naar de expositie (rij 2), dan wachten voor de bus (rij 3) en na afloop weer in de rij voor de bus terug (rij 4) en de hele tijd natuurlijke bewakers in uniform om je heen die je aanspreken als je uit het gelid loopt en die je niets over Stonehenge zelf kunnen vertellen. De Cultuur Marketeers hadden erg hun best gedaan van het bezoek een experience te maken inclusief logo, merchandising en multimediale expositie. Daar betaal je dus allemaal ook voor terwijl je voor Stonehenge komt. Op de lokatie zelf zijn geen voorzieningen, geen toilet te bekennen daar. Terwijl we bij het monument waren begon het te regenen en iedereen wilde tegelijkertijd terug dus lekker in de rij nat geworden, de Stonehengers zelf konden vroeger teminste nog schuilen onder de stenen….

In de bus terug keken we rond naar de overige bezoekers en wat me opviel was dat deze allemaal een tevreden blik op het gezicht hadden. Schijnbaar slaat dit soort opzet aan bij het grote publiek. Bezoekers zijn gewend geraakt aan de grote atractieparken die allemaal een dergelijke opzet hebben en iedereen een zelfde unieke experience willen geven. Koptelefoon op en allemaal naar hetzelfde verhaal luisteren. Gelukig hebben we hier in Wiltshire ook veel landhuizen en tuinen bezocht waar we de enige bezoekers waren en de vrijwilligers graag hun verhaal aan ons vertelden waarvan vaak geen hout klopt maar wel een unieke user experience oplevert!

Trein

Sinds begin januari heb ik drie a vier keer per week afwisselend met de trein van Amersfoort naar Utrecht en naar Amsterdam gereisd. En dat is goed bevallen. De laatste keer dat ik geforensd had was 15 jaar geleden toen ik een project in Amsterdam deed bij de Nederlandse Bank en dat was toen niet zo’n beste ervaring. Waarom is treinen nu wel leuk?

trein

Het belangrijkste verschil is denk ik het feit dat in de trein tegenwoordig wifi aanwezig is. Je stapt in, werkt wat email weg, maakt een blog en voor je het weet ben je op je bestemming. Vroeger duurde de reis altijd lang en verveelde je je dood. Daarnaast heb ik weinig problemen gehad met vertragingen en altijd een zitplek gehad. 1 keer moest ik over Utrecht naar Amsterdam maar dat gaf slecht 15 minuten vertraging. Ook viel deze week plots de info op de informatieborden weg maar dat was geen probleem, zelfs de bejaarden in de trein zijn via hun smartphones beter op de hoogte van de wijzigingen dan de conducteurs.

Kortom, ben nu fan van de trein die mij van stad naar stad brengt!

Vaslav

Er is veel geschreven over Diaghilev en Vaslav en het hun verhouding die zich afspeelde tijdens de nadagen van de Russische aristocratie en de aanloop naar de eerste wereldoorlog. En een tijd dat je beroemd kon zijn bij velen zonder dat die je ooit gehoord of gezien hebben. Alleen vage foto’s en een spaarzaam film of geluidsfragment blijven over van deze personen en dat geeft ze een mythische status.

Tijdens de voorstelling in het DeLaMar moest ik denken aan de film Fitzcarraldo van Werner Herzog die ik lang geleden heb gezien en veel indruk maakte, natuurlijk vanwege het spel van Klaus Kinsky maar ook het onderwerp. Fitzcarraldo is een grote fan van de beroemde tenor Enrico Caruso, droomt hij nu van het bouwen van een opera in de Iquitos in Peru waar Caruso eenmalig zal optreden. Deze film speelt in dezelfde periode als Vaslav beroemd was en is prachtig, nog mooier is de documentaire die er over het maken van de film is gemaakt en de krachtsinspanning die het kostte deze film te maken. Maar het gaat in de film ook over de muziek en dat zijn de mooie momenten waar het om gaat. gelukkig zijn er nog geluidsfragmenten van Caruso en daar gaat het natuurlijk om, dat wat hem beroemd maakt is zijn muziek!

Ik had in een stuk over Vaslav, Diaghilev en niet te vergeten de bedrogen echtgenote Romola meer muziek en dans verwacht. Mooi gespeeld hoor maar het ging nu vooral over relaties en jaloezie en niet over de kwaliteiten van Diaghilev en Vaslav en hun betekenis voor de moderne dans. En ik vraag me af of deze thematiek destijds zo’n grote rol speelde of dat Arthur Japin met een 21ste Eeuwse blik waarin veel aandacht is voor de privé besognes van artiesten naar deze verhouding kijkt. Er wordt helaas gewerkt met geprojecteerde beelden en spaarzaam gebruik gemaakt van muziek.

Goed spel van de spelers dus ik heb me wel vermaakt hoewel de dames waar ik mee was erg teleurgesteld waren dat Maarten Heijmans aan het begin van het stuk uit de kleren ging (dames, rechts in de zaal gaan zitten), en aan het eind terug in bad zijn onderbroek aanhoudt. Ik ben zelf onder de indruk van Noortje Heijmans die met een voortreffelijk mimiek een prachtrol speelt. O ja, en Jeroen Krabbé is er ook, gaan dus maar….

Finale

tio

Vandaag was de finale ‘Ondernemingsplan’ op de Hogeschool TIO in Amsterdam waar ik werk. Zes kandidaten presenteerden hun plan aan drie docenten en aan ons de taak een winnaar te selecteren. Twee van de zes sprongen eruit en uiteindelijk kozen we unaniem een winnaar: Janice en Roos met TabTab, een restaurant-menu-tablet waarmee je je bestellingen zonder ober rechtstreeks aan de keuken kan doorgeven. Technologie reeds beschikbaar, eenvoudig implementeerbaar en op het eerste gezicht vanuit klantoogpunt wenselijk. Maar wat is de impact hiervan? Zonder ober kan de gast zijn eigen planning maken en verdwijnt de functie van gastheer/vrouw waardoor je je minder gast voelt. En tablets kosten geld en willen restaurants hierin investeren?

Als tweede kozen we een case uit mijn eigen groep van Bas, Rens en Olivier: Apptival. Stel, je koopt via je mobiel een kaartje voor Pinkpop, loopt naar binnen via de CR-code op je apparaat, bestelt via die code je bier en ziet op de plattegrond op de festivalmap waar je vrienden zijn zodat je ze kunt ontlopen… Dat wil iedereen wel, echter flinke investering en waarschijnlijk ook veel concurrenten. Discussie ging over het verdienmodel, lever je de App aan Festivals of beheer je de grootste festival bezoekers database (BigData).

Naast de inhoud goede presentaties en de winnaar had al een App op een tablet bij zich en presenteerde de case professioneel wat erg helpt, proficiat beide!

Studenten

tio2

Ik zit op dit moment in de klas samen met 14 studenten op een vrijdagmiddag om 15:00 uur in Utrecht terwijl de studenten een proeftentamen maken. Ben nu zo’n vier maanden werkzaam in het onderwijs als docent op een particuliere HBO-instelling, een compleet nieuwe ervaring voor mij.

Het leukste aan het onderwijs is de communicatie met studenten, in vier maanden leer je ze beter kennen en begin je ze ook beter te begrijpen. Het mooie van het les geven aan jongelui is dat je zelf ervaringsdeskundige bent, ik ben immers zelf ook ooit student geweest. Tevens heb ik twee dochters die net afgestudeerd zijn dus weet een beetje hoe hun leefwereld eruit ziet.

Vergeleken met 40 jaar geleden is er veel veranderd. Ik ben zelf nog van de tijd voor Internet en nu leven jongeren in het Informatie tijdperk waar ICT alom vertegenwoordigd is. Waarom een boek pakken als je informatie kunt googelen? Waarom grammatica leren als er spellingcontrole is? Een van de twee vakken die ik geef is Informatie Management dus ik kan hier tijdens de les veel aandacht aan besteden.

Wat minder is is de houding van sommige docenten die ik tegen ben gekomen. Sommige hebben weinig waardering voor studenten, ze zijn onwillig, saboteren de boel, spelen het liefst de hele dag met hun mobile… Dat je op die leeftijd nog onzeker bent is logisch en dat uit zich in dit soort gedrag. Je zal dus een manier moeten vinden om ze aan te spreken en te interesseren in het vak.

Ze zijn klaar met het proeftentamen, ik moet weer aan de slag, volgende keer meer!

Armando

imageAfgelopen zondag naar Museum Oud Amelisweerd (MOA) geweest, het nieuwe onderkomen voor de Armando collectie. Als Amersfoorter gaat het je een beetje aan het hart dat het Armando Museum is verplaatst naar Amelisweerd. Armando´s werk is altijd verbonden geweest met Kamp Amersfoort, waar ik om de hoek woon en waar Armando zijn jonge jaren doorbracht. Het Kamp Amersfoort doet nog steeds herinneren aan de oorlog en de gang van de gevangenen naar de executieplaats heb ik een aantal malen overgedaan bij de dodenherdenking. De beklemmende sfeer daar staat model voor de schilderijen van Armando, net als het beeldhouwwerk De Trap aan het eind van de Leusderweg. Deze sfeer dus:

image

Op naar Amelisweerd dus alwaar we eerst in de rij moesten wachten alvorens we naar binnen mochten: er kunnen maar 65 bezoekers tegelijk in het Museum vanwege het delicate Chinese behang dat daar hangt. Geen receptie in het Museum, moet je voor bij een tijdelijk gebouw zijn, geen toilet, geen vestibule, dat viel allemaal een beetje tegen, afijn dat heeft ook wel weer wat. In ieder geval was de beheerder erg in zijn nopjes met zijn nieuwe baan vertelde hij me toen ik daar navraag naar deed.

Binnen word je eerste door een aantal kamers geleid met het recent gerestaureerd Chinese behang, interessant maar ik vraag me wel af wat de link tussen Armando en behang is. Dan kom je eindelijk bij de schilderijen en de beelden. Mooi, er hangen er paar prachtige recente werken, groot en vol van kleur, Armando is aan het eind van het leven plots kleur gaan ontdekken! Machtig mooie werken die veel expressie uitstralen.

Wel veel lege muren, de collectie van het Museum is niet zo groot, kan me herinneren dat in Amersfoort meer oud werk hing, waar is dat gebleven? Ik kwam dit weekend elders een kunst expert tegen die zei dat er momenteel veel Armando’s aangeboden worden op de markt, je kunt zijn werken nu voor een prikje kopen, heb zelf vorige week een litho op de NRC-veiling gekocht bij Adams aan de Herengracht.

Strong Armando lithograph

Toch blijft het een vreemde kombinatie: behang en Armando. Voor mijn gevoel moet je Armando zien in een grote ruimte met kale muren, de kleur en energie van zijn werken komt daar het beste uit!

Ben benieuwd hoe dit Museum zich op deze locatie gaat ontwikkelen, de inrichting laat weinig ruimte voor exposities vanwege al weer dat behang, het zal dus moeite kosten bezoekers te blijven trekken, het Armando Museum in Amersfoort deed het ook niet echt goed qua bezoekersaantallen.

Update 24 augustus 2018.

Het MOA is dus niet meer. Wat ik vier jaar geleden al vermoedde is uitgekomen: ondanks de subsidies bleek het niet mogelijk dit museum aantrekkelijk te maken voor haar bezoekers. Net op het moment dat Armando overleed kwam er dus een einde aan dit museum dat haar ontstaan aan hem te danken had.

Ik zou er een groot voorstander van zijn als er in Amersfoort een nieuwe plek komt waar zijn werk te zien is en denk dat met name zijn werk uit zijn beginperiode dat het verhaal verteld van Amersfoort in de Tweede Wereldoorlog en specifiek wat er in Kamp Amersfoort gebeurd is, dan de primaire invalshoek zou moeten zijn. Waarom niet een paar van zijn vroege werken die refereren aan die tijd in het herdenkingscentrum Kamp Amersfoort onderbrengen? Dat gaat binnenkort uitbreiden dus dat zou toch geen probleem moeten zijn?

Yoga & Zen

Voor vanavond een afspraak gemaakt voor een proefles Yoga, kreeg advies eerste Yoga Flow te proberen, ben benieuwd!’ 

En dat was mijn eerste blog in april 2014, alweer vijf jaar geleden, Toen inderdaad een proefles genomen bij Bindi’ in Amersfoort en dat beviel niet helemaal, de oefeningen waren te moeilijk voor mijn stijve lichaam en we zaten te dicht op elkaar waardoor alle lichaamsgeluiden en geuren van de deelnemers de aandacht erg afleidde.

Gisteren, 28 januari 2019, dus vijf jaar later, weer eens een poging gewaagd op het pad naar de verlichting door een proefles te nemen bij Zen.nl eveneens hier in Amersfoort. Ik ben al een tijdje bezig met filosofie en weet dus al een en ander van zen, het boeddhisme, taoïsme en het hindoeïsme dus een praktische cursus mediteren leek me een goede aanvulling.

Samen met mijn vrouw werden we door twee zen-docenten ontvangen en gevraagd op een matje in de lotushouding plaats te nemen waarna we uitgelegd kregen wat de cursus inhoudt en een paar praktische oefening deden, er waren zo’n 10 deelnemers bij deze proefles die bestond uit voorlichting over de introductiecursus van 12 lessen, twee meditaties van 10 minuten, een thee ceremonie (met koude thee) en een afsluitende wave met de theekopjes.

De bedoeling van de meditaties was 10 minuten stil te zijn en je op je adem te concentreren en daarbij bij het uitademen tot 10 geteld werd. Daarbij moest je proberen niet afgeleid te worden door andere gedachten oj je omgeving en zo diep mogelijk in te ademen. Dat lukt op zich wel maar wat me wel stoorde was de indringende geur van wierook die je gratis mee inademende en die ik de rest van de dag niet uit mijn systeem kreeg. Schijnbaar horen koude thee en wierook bij de vaste zen-atributen maar het stoorde me wel. Sinds ik Cees Nooteboom’s Rituelen heb gelezen hecht ik veel belang bij de thee ceremonie en wierook is toch echt een kankerverwekkend stof, onbegrijpelijk dat je aan je gezondheid werkt en tegelijkertijd rotzooi inademt.

En dan de docenten. Er was duidelijk een hiërarchie tussen die twee waarbij de vrouw continu aan het woord was en de man het werk mocht doen en af en toe iets zeggen. De vrouw bleef maar kletsen en als ze ons vroeg hoe we iets ervaren hadden nam ze na één antwoord weer het woord en bleven we alleen met onze ervaringen achter. Die meditaties heb je dus echt nodig om haar even stil te krijgen maar het betekent wel dat je in totaal 20 minuten mediteert en 70 minuten haar moet aanhoren.

En dan zen zelf. Op mijn vraag naar de relatie tussen mediteren en het bereiken van de staat van verlichting werd geantwoord dat dat in de cursus niet aan de orde kwam. Zen gaat volgens hen vooral over aandacht en door praktische oefeningen te doen los je kwaaltjes en problemen op en ga je meer gestructureerd leven en krijg je af en toe ‘geluksmomentjes’. Zen is geen godsdienst en er wordt maar één van de 12 introductielessen aan het boeddhisme besteed. Teleurgesteld ging ik naar huis terug.

De weg naar de verlichting is lang, moeilijk en vol valkuilen, dat besefte ik weer eens toen ik door de regen terug naar huis fietste.