Studiereis Hamburg

Verslag van de studiereis met 53 TIO studenten uit Amsterdam naar Hamburg.

Op maandag 23 november vetrokken we met 53 Amsterdamse IBM studenten, waarvan meer dan de helft Engelstalig, naar Hamburg, Onderweg hebben we een stop gemaakt voor een rondleiding door de fabriek van Mercedes Benz in Bremen waar we eveneens de studenten van de andere TIO vestigingen hebben ontmoet die met zijn allen gemakkelijk in een bus pasten. We bezochten de assemblagehal waar met name de wat duurdere modellen Mercedes in elkaar worden gezet, elk model op maat volgens de wensen van de klant, mooi om te zien! Bij deze duurdere modellen wordt nog veel met de hand gedaan wat de hier geproduceerde modellen exclusief maakt en vrij kostbaar (vanaf 100k).

Tio Projectweek 2105 Hamburg

De tweede dag hebben we de kolen en gascentrale van Vattenfall in Hamburg bezocht die 850.000 huishoudens in Hamburg van stadverwarming voorziet, er spelen nogal wat zaken rond deze centrale vanwege de toenemende milieueisen (CO2 uitstoot) en hierover hebben we na afloop kunnen discussiëren. Na dit bezoek was er een rondvaart door de imposante haven van Hamburg gevolgd door een diner in Brauhaus Johann Albrecht alwaar we weinig hebben gezien van de productie van bier maar wel genoten hebben van de consumptie.

De woensdag stond alleen een bezoek aan Hapag Lloyd op het programma, deze keer geen rondleiding maar een goed verhaal van de ‘Press Officer’ Nils Haupt over de ontwikkelingen in het containervervoer en de strategie van Hapag Lloyd ten opzichte van hun concurrenten. Daarna nog een presentatie van Daniel Luehl over de kansen voor Nederlanders op de Duitse arbeidsmarkt en de met name culturele verschillen qua zakendoen, handig om te weten!. De middag gaf iedereen de kans Hamburg ook vanuit een niet zakelijk perspectief te bezoeken en dat werd dan ook gedaan. Het weer was niet geweldig maar de kerstmarkt was gezellig en ik heb achteraf verhalen gehoord dat het ‘s nachts goed vertoeven is in het Hamburgse uitgaansleven.

Toch weer fris en met minimale uitval stond een ieder donderdagochtend weer klaar voor een bezoek aan de imposante site van Airbus waar een aantal onderdelen van de verschillende Airbus modellen worden geassembleerd en de uiteindelijke afwerking plaats vindt. En daarna weer terug naar Amsterdam waar we rond 19:00 aankwamen.

Al met al een geslaagde tocht en geheel volgens verwachtingen verlopen! De dames en heren studenten hebben elkaar cross taal en vestiging beter leren kennen, hebben Hamburg in al zijn facetten leren kennen, hebben hun grenzen opgezocht en geleerd dat daar ook een limiet aan zit en hebben onderweg mooie bedrijven kunnen bezoeken die uitstekend passen in hun curriculum, wie weet gaan ze daar ooit nog eens zaken mee doen! En ik heb geleerd dat het vak van reisleider een echt vak is en met TIO studenten op studiereis gaan vooral erg gezellig is…

Dit verslag is ook te vinden op de projectweek site van TIO.

Deutschland im Herbst

De afgelopen twee weken in Berlijn en Hamburg geweest, altijd leuk deze steden te bezoeken in de periode zo vlak voor kerst met al die kerstmarkten en Glühwein! In Berlijn was ik vanwege mijn eigen bedrijf en had ik kontakt met een aantal Duitse bedrijven en in Hamburg heb ik met studenten van de Hogeschool waarop ik les geef vier bedrijven bezocht.

kerstmarkt

Interessant was een presentatie die ik bijwoonde van ondernemer Daniel Lühl over de verschillen tussen Duitsland en Nederland, Daniel is Duitser maar spreekt goed Nederlands en zijn bedrijf doet zaken in beide landen. Hoewel er veel overeenkomsten zijn tussen beide landen zijn er ook een aantal belangrijke verschillen. Duitsers zijn veel formeler dan wij, spreken elkaar aan met ‘Sie’ en zonder voornaam (Herr Geerlings), gebruiken altijd hun titels, zijn punctueel, houden van hiërarchie en van heldere afgebakende verantwoordelijkheden.

Ik heb dat in het verleden al eens eerder ondervonden, als je bijvoorbeeld aan een Nederlander een demonstratie geeft van een software pakket dan heb je na een half uurtje meestal wel een idee of het aanslaat. Dat merk je al snel aan de reacties die je van de potentiele klant krijgt. Duitsers bereiden zo’n demo altijd goed voor, gaan door de hele vragenlijst heen, laten niet merken wat ze er van vinden, nemen daarna beleeft afscheid, plannen een evaluatie vergadering en geven daarna pas feedback of de software geschikt voor ze is. Ze nemen geen beslissing voordat ze zeker zijn dat wat ze gaan doen ook echt het resultaat oplevert wat ze beogen. Eigenlijk best wel plezierig, hierdoor heb je later tijdens het project ook minder problemen!

Deutschland Im Herbst

Verder nog twee andere interessante bevindingen opgedaan tijdens mijn bezoek aan Duitse bedrijven:

  1. Een groot aantal bedrijven doen erg hun best Duits te blijven en weren zich tegen vijandelijke overnames. Ik kwam in Hamburg twee voorbeelden daarvan tegen: Hapag Lloyd, door een deelname door de Stad Hamburg van een vijandige overname behoedt, en de energiecentrale van Vattenfall die stadsverwarming aan 750.000 huishoudens in Hamburg levert en die de staat graag wil terugkopen (en Vattenfall vanwege allerlei milieueisen graag kwijt wil) . In Nederland hebben we er minder moeite mee als buitenlandse bedrijven onze bedrijven overnemen.
  2. Veel bedrijven houden hun hart vast wat de economische consequenties zullen zijn van de vluchtelingen stroom die nu naar Duitsland aan de gang is en zijn bang dat dit economische gevolgen zal hebben en stellen daarom investeringen uit. Dit zal denk ik binnenkort wel zijn weerslag hebben op de economische groei van Duitsland en, vanwege de belangrijke positie van Duitsland in Europa, ook op de rest van Europa. Heb hierover in Nederland nog niet zo veel over gehoord maar dat zal niet lang meer duren.

imagesGW05ABNX

Aan de andere kant was het erg gezellig daar in Duitsland, mijn studenten hadden het er erg naar hun zin (met name in het nachtelijke uitgaansleven…) en mijn contacten met bedrijven waren interessant en kunnen potentieel in de toekomst business opleveren.

Verbeter de wereld, begin met een Hug!

“Als je iemand haat, haat je iets in hem wat deel is van jezelf.
Wat geen deel van onszelf is, verontrust ons niet.”

Hermann Hesse, Demian

Mijn eerste reactie na de aanslagen vorige week ik Parijs was er een van boosheid en ongeloof dat jongeren, die geboren en getogen zijn in onze westerse samenleving, in staat zijn zelfmoordaanslagen te plegen op mensen uit de omgeving waarin ze opgegroeid zijn. Dit is volgens mij een nieuw fenomeen in onze Westerse samenleving, waar wij geen antwoord op hebben en om die reden veel angst oproept.

Zelfmoordaanslagen als laatst beschikbare middel van verzet tegen een ombekende vijand gebeurden tot nu toe altijd ver weg en waren een uiterste middel van verzet. Maar waarom jezelf opblazen tussen de mensen waarmee je misschien samen op school hebt gezeten of die het brood hebben gemaakt wat jij dagelijks hebt gegeten, dat vind ik echt onbegrijpelijk. Erg rationeel is het niet want als terrorist ben je niet erg effectief als je jezelf opblaast en niet meer verder kunt moorden.

Ik geloof er ook niets van dat het religieuze drijfveren zijn die deze daders tot zelfmoordaanslagen inspireren: geen enkele godsdienst kan dit soort geweld rechtvaardigen en het is nogal aanmatigend als je jezelf ziet als plaatsvervanger van God op aarde die zich zelf het recht geeft anderen die niet bij de club horen uit te moorden. Zo’n groep kan je beter een secte noemen die anderen uitsluit. IS heeft alle kenmerken van een secte hoewel een charismatische leider ontbreekt, wat op zich wel logisch is want als die leiders ook zelfmoord zou moeten plegen heb je om de haverklap nieuwe leiders nodig.

Leiders plegen geen zelfmoordaanslagen, dat doen de loopjongens. Schijnbaar is er in sommige delen van Europa een sociaal economisch maar ook ideologisch klimaat ontstaan waardoor haat predikers jongeren kunnen inspireren tot dit soort aanslagen. Als je je verdiept in de achtergrond van deze zelfmoord terroristen gaat het vaak om jongeren die nog niet zo lang geleden Westerse waarden aanhingen en in korte tijd radikaliseerden en zelfmoord het ultieme doel is geworden. De haat tegen ons zit diep geworteld bij deze jongeren en de vraag is nu hoe je deze blijkbaar grote groep jongeren op andere gedachten kunt brengen.

image

Naast de verschrikkingen in Parijs en de terreurdreiging die daarop volgde was het dan ook een mooie actie van een Moslim die op de Place de la Republique geblindoekt ging staan met twee bordjes:  “I am a Muslim, but they tell me I’m a terrorist.” en :”I trust you. Do you trust me. If so, hug me.”. Als je op ‘Hug a Muslim’ googled is dit al een wat langer lopend initiatief wereldwijd, er zijn vele foto’s te vinden. Mooie actie, moeten we hier ook doen, grote spontane ‘Hug’ acties gaan organiseren!

Terrorisme los je niet op door inlichtingen verzamelen en repressie alleen maar primair door de voedingsbodem van terrorisme weg te nemen op basis waarvan jongeren zich hierbij aansluiten. En dat doe je door bruggen te bouwen en zelf de dialoog aan te gaan onder het motto:

“Verbeter de wereld, begin met een Hug”

#HugForPeace

Gerald K. Geerlings

Morgenavond eindelijk naar de voorstelling ‘The Fountainhead’ van Toneelgroep Amsterdam naar het boek van Ayn Rand in de Rotterdamse Schouwburg, eigenlijk een passender locatie voor dit stuk dan de Stadsschouwburg in Amsterdam! Ik schreef in september vorig jaar al een blog over dit boek dat zich afspeelt in New York en gaat over twee concurrerende architecten die gebouwen ontwierpen aan het begin van de vorige eeuw toen door grote technische innovaties een nieuw soort bouwen mogelijk werd zoals de wolkenkrabbers: een spannende periode dus! image

Als ik mijn naam Google kom ik steeds mijn naamgenoot Gerald K. (Kenneth) Geerlings tegen en dat maakt nieuwsgierig, zeker als je steeds weer andere interessante dingen over hem te weten komt. Gerald K. is geen familie maar wel afstammeling van Nederlandse immigranten, hij liep eveneens in deze periode in New York rond en heeft eveneens zijn steentje bij gedragen aan de ontwikkeling van de Skyline van New York. Gerald K. werd geboren in 1897, was architect in New York, soldaat tijdens twee wereldoorlogen en verdienstelijk kunstenaar. Gerald K. was getrouwd met Betty F. Edmunds , zie foto hierboven, samen kregen ze twee kinderen.

Gerald K. is geboren in Milwuakee op 18 april 1897 en begon zijn carriere als tekenaar bij een architectenbureau en maakte daarnaast naam als kunstenaar met mooie pentekeningen van de skyline van New York die toen explodeerde, dezelfde omgeving dus waarin ‘The Fountainhead’ zich afspeelt. In 1928 ging hij naar Londen om het etsen te bestuderen bij de ‘Royal College of Art’ terwijl vlak daarna in 1929 een flink boek van zijn hand verscheen over het smeden van ijzer: niet voor niks want beton, staal en ijzer waren de bouwstenen voor het nieuwe bouwen.imageIn 1931 werd hij onderscheiden door ‘Pennsylvania Academy of Fine Arts’ voor onderstaande ets ‘Jeweled City’, die eveneens ijzer en architectuur als onderwerp heeft net zoals veel van de prenten die hij in die tijd heeft gemaakt. Zijn werk is te vinden in vele Amerikaanse musea zoals het MoMa, het Smithsonian American Art Museum en het Brooklyn Museum.imageTwee jaar later, In 1933, moest hij als architect en kunstenaar stoppen verlaten vanwege de economisch crisis en het gebrek aan werk in New York en verhuisde hij naar Connecticut.

Tijdens de eerste wereldoorlog diende hij bij de ‘120 Field Artillery, 32nd division’ als 2de Luitenant en tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij kapitein op het commando centrum van de 8th Bomber Division als ‘Intelligence Officer’. Hier bedacht en ontwikkelde hij de ‘Target Identification Unit’ en vocht mee in Europa en de Pacific. Hij heeft tijdens deze periode een aantal baanbrekende innovaties op zijn maar staan waarbij hij als eerste gebruik maakte van grondobjecten voor de markering van doelen op de grond en visualisaties, iets wat nu nog steeds een effectieve methode is voor militairen. Destijds werd van gebruik gemaakt van simulatie technieken, nu markeren militairen op de grond de in vijandelijk gebied. Gerald K. GeerlingsGerald K. heeft in de Tweede Wereld oorlog, op basis van zijn ontwikkelde techniek, een  belangrijke rol gespeeld bij de planning van het bombardement op Ploesti op 1 augustus 1943. De Duitsers hadden in de Roemeense stad Ploesti een grote opslag van brandstoffen en een aantal raffinaderijen en dachten op deze locatie veilig te zijn voor aanvallen van de geallieerden. Vanuit Libië en Italië is er toen op 1 augustus een enorm borbardement geweest op Ploesti waarbij 53 vliegtuigen neer werden gehaald en 660 Amerikaanse vliegers omkwamen, door de Amerikanen ook wel  “Black Sunday” genoemd.ploestiNa de Tweede Wereldoorlog werd hij uitgenodigd  te gaan studeren in England op het St. John’s College, Cambridge University.  Gevolgd door een studie architectuur op the School of Architecture, University of Pennsylvania. Na zijn afstuderen werd hij architect bij verschillende bureaus in New York en uiteindelijk had hij daar zelf ook zijn een eigen architectenbureau. In 1975,  na zijn pensioenering, is hij weer gaan tekenen waarbij hij zowel in New York als in Europa gewerkt heeft, met name in Parijs maar er zijn ook tekeningen bewaard gebleven die hij in Utrecht gemaakt heeft. Gerald K. is in 1998 101 jaar oud in Connecticut overleden.

Alles zo overziend heeft mijn naamgenoot een veelzijdig leven achter de rug en ontzettend veel gedaan, ergens las ik dat hij de enige Amerikaanse kunstenaar is geweest die in beide Wereldoorlogen heeft gevochten. Grappig dat als je via Google inzoomt op iemands leven je tegenwoordig snel heel veel te weten komt!

Maar nu eerst morgenavond naar The Fountainhead!

‘Youth’ van Paolo Sorentino

Drukke week achter de rug maar tussen de bedrijven door toch nog wat cultuur kunnen opsnuiven. Allereerst afgelopen donderdag naar de bioscoop geweest om, in een zowat lege zaal, met vijf anderen de opvolger van ‘La Grande Belezza’ van Paolo Sorentino te zien: ‘Youth’. Mooie film met Michael Caine en Harvey Keitel in de hoofdrol en een bijrol voor Jane Fonda, een van mijn favourite actrices die zichzelf in de film kwetsbaar en niet van haar voordeligste kant laat zien.

Net als ‘La Grande Belezza’ een geweldige visuele en  muzikale ervaring, alleen heeft het decor zich nu verplaats van Italië naar Zwitserland en vreemd genoeg werkt dat niet verstorend. Erg leuk  zijn het koeienbellen concert in de Alpen leuk en de persiflage van Diego Maradona die een tennisbal nog steeds aardig in de lucht blijkt te kunnen houden…

image

Hoewel de titel ‘Youth’ suggereert dat de film over de jeugd gaat is dat helemaal niet het geval: het gaat, net als ‘La Grande Belezza’ over verval en ouderdom en niet over de aanstormende nieuwe generatie. Vanuit het perspectief van de hoofdrolspelers is de jeugd totaal niet interessant ook al lopen de mooie dames naakt door het beeld: het roept alleen maar herinneringen op aan lang vervlogen tijden.

Mooi is de scene dat Michael een jonge dame door een verrekijker laat kijken, eerste met vergroting: ‘zo ziet de jeugd de toekomst’ en daarna vanuit het verkleinings perspectief ‘het verleden is ver weg en vaag, als je terug kijkt in het verleden herinner je je niet meer alles, de bult achter je wordt steeds groter als je ouder wordt’.

Zo is het.

Vandaag was ik in Kunsthal Kade in Amersfoort in het Eemhuis voor de tentoonstelling ‘Expeditie land art’ en al rond lopend stond ik plots tegenover deze indrukwekkende video van Guido van der Werve ‘Nummer acht’ (op link drukken voor de video).image

Inderdaad, de ijsberg van het verleden ligt achter ons en het is moeilijk vooruit te kijken zonder dat de balast van het verleden ons beïnvloedt in ons gedrag. En hoe ouder je wordt des te groter de berg achter je wordt en des te meer last je er van krijgt..

imageEn als sluitstuk van mijn culturele week zat ik gisteravond in Scheveningen in de St Antonius Abt kerk, waar ik vroeger misdienaar ben geweest, te luisteren naar een fantastisch concert van het VU Kamerorkest en Haags Toonkunstkoor onder leiding van Daan Admiraal met Mendelssohn, Beethoven en Schubert op het programma. Verleden en heden lopen dan door elkaar als je zit te luisteren naar het ‘Kyrie Eleison’ dat ik vroeger als misdienaar zong tijdens de mis in de kerk waar vanuit zowel mijn vader als mijn moeder zijn begraven. En nu staat daar op dezelfde plek mijn dochter, tweede van links op de foto, vurig dezelfde muziek te spelen stoer op de contrabas!

Zo gaat dat.

De Krant is een Stagiair geworden en Meneer is tegenwoordig ‘Online’.

Afgelopen weekend belde mijn krantenbezorger aan met de mededeling dat hij vanaf maandag de Volkskrant niet meer zou bezorgen maar dat de bezorger van de Telegraaf dit voortaan zou gaan doen. Na jaren trouwe dienst moest hij tot zijn spijt zijn wijk afstaan aan de Telegraaf bezorger omdat alle dagbladen nu voortaan via ‘De Persgroep Distributie’ aan huis worden bezorgd. Na jaren trouwe dienst zat het er nu voor hem op. We zijn altijd zeer tevreden geweest over deze bezorger en daarom gaven we hem met oudjaar altijd een flinke fooi, een goede bezorger is immers goud waard! Nu maar afwachten hoe het met de nieuwe bezorger gaat en of hij al die verschillende kranten wel uit elkaar kan houden…

image

Hierboven de looplijst van de wijk waar ik woon die ik laatst toevallig bij mijn krant aantrof. Interessante kost voor een Socioloog zoals ik: in mijn straat is het vooral Volkskrant maar in de straten achter ons heerst het AD terwijl de Telegraaf redelijk ondervertegenwoordigd is in onze wijk. Helemaal chique is het hebben van twee kranten en ook dat komt redelijk vaak voor, meestal een combinatie van een landelijke en een lokale krant. Verder vallen de vele lege plekken op de lijst op: er zijn schijnbaar steeds meer mensen die het zonder krant kunnen stellen.

Er is nogal wat veranderd in het krantenlandschap de afgelopen jaren. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de trein en zie ik eigenlijk alleen maar Smartphones om me heen en een enkele Metro, een dagblad zie je tegenwoordig maar zelden. Ook merk ik dat ik zelf de krant steeds slechter lees, in ieder geval niet meer zo intensief als een aantal jaren geleden. Belangrijkste reden hiervoor is dat het nieuws tegenwoordig via vele kanalen tot je komt en als je echt iets wilt weten je via het internet allerlei aanvullende informatie snel gevonden hebt.

Alle kranten hebben last van de concurrentie van het Internet en dat is te merken aan de dalende oplages en de kostenbesparende maatregelen zoals bijv. het samenvoegen van de distributie. Maar ook in de content. Hele stukken krant kan ik overslaan omdat het om oud nieuws gaat wat al dertig keer gehypet is op de sociale media of uitgebreid besproken in talkshows en als ik het echt interessant vind heb ik meestal via Twitter of Google al veel achtergrond informatie gevonden – of er zelf al een blog over geschreven…

Navraag onder mijn leerlingen of ze de krant nog wel eens lezen levert hetzelfde beeld op, sporadisch wordt er onder de jeugd een krant gelezen maar iets snel opzoeken kunnen ze heel goed. Als ik tijdens de les begin over een onderwerp uit de actualiteit of verwijs naar het Journaal of Nieuwsuur dan kijken ze me meewarig aan: nieuws op TV is voor de meeste een zapmoment en het eigenlijke nieuws speelt zich af op de sociale media die sterk worden gedomineerd door de zgn. bekende Nederlanders (BN’ers) of, nog mooier, internationale ‘celebraties’, als die zich ergens druk over gaan maken dan is het plots nieuws!

Marc Chavannes

Interessant was gisteren dan ook het interview in de Volkskrant met Marc Chavannes, oud journalist van het NRC, die recent een overstap heeft gemaakt naar het online platform ‘De Correspondent’. De Correspondent is een van de weinige betaalde online journalistieke websites in Nederland en nog aardig succesvol ook. De Correspondent werkt niet met vaste medewerkers maar met correspondenten die per stuk betaald worden en Marc is aangetrokken om als ervaren journalist het geweten van deze website te zijn en jongere collega’s te coachen.

Goede zaak, zouden andere kranten ook moeten doen, oudere ervaren journalisten inzetten om jongere collega’s te begeleiden. Als de Volkskrant zo’n mechanisme had gehad voor zijn stagiaires zou het plagiaat probleem met de stagiair dat vorige week naar buiten kwam wellicht niet gebeurd zijn. In het Interview verteld Marc Chavannes hoe leuk het was bij de krant te werken toen er nog sprake was van groei en hoe dat veranderd is nu de oplages continu dalen. Vanuit kostenoverwegingen moet meer door minder mensen gedaan worden en dan is het een logische stap te bezuinigen op kwaliteit en goedkope stagiaires in te gaan zetten. Bij de Correspondent heerst nog een creatieve sfeer waar hij zich thuis voelt en hij het weer naar zijn zin heeft, geef hem is ongelijk!