Het raadgevend referendum

Omdat over een week het raadgevend referendum over de wet tot goedkeuring van de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne wordt gehouden en ik liever zelf een oordeel vel over het verdrag dan mijn stem baseer op wat er in de media staat heb ik vanmorgen de tekst van het verdrag doorgenomen: het gaat om totaal 486 artikelen op 170 pagina’s, een hele klus dus!

Referendum kaart

Mijn allereerste indruk is dat het een mooi verdrag is, ik lees eigenlijk niks waar ik tegen ben hoewel het een taai stuk is vol ambtelijk taalgebruik, soms heel algemeen (“STREVEND naar meer contacten van mens tot mens”) of verwijzend naar andere wetten en verdragen maar ook bij vlagen heel specifiek (ik had in een eerder versie van deze blog kaasmerken als voorbeeld genomen maar dat blijkt niet te kloppen, zie de rectificatie aan het eind van deze blog…).

Omdat het associatieverdrag niet alleen doorwerkt voor de Oekraïne maar ook voor alle andere lidstaten van de Europese Unie heb ik het nog een keer doorgenomen maar dan vanuit de optiek “voldoen wij hier zelf al aan of wijkt dit af van onze huidige praktijk?”. Je kan een land waarmee je een verdraag afsluit wel vragen zich aan te passen aan onze normen maar dan moeten wij zelf (en dat zijn alle lidstaten) ook voldoen aan die normen of van plan zijn er aan te gaan voldoen: het associatieverdrag wordt dan een agenda voor de EU lidstaten. Een volledige analyse van het verdrag hierop is schier onmogelijk maar volgens mij zijn er genoeg landen binnen de EU die zelf niet aan de beschreven artikelen in het verslag voldoen, hieronder een paar voorbeelden van opvallenden dingen die ik tegenkwam.

Neem bijvoorbeeld het begrip “Afgestudeerde stagiairs” in het verdrag gedefinieerd als: “Natuurlijke personen uit een partij die ten minste een jaar in dienst zijn van een rechtspersoon uit die partij, die universitair afgestudeerd zijn en die voor loopbaanontwikkeling of een opleiding in bedrijfskundige technieken of methoden tijdelijk naar een vestiging op het grondgebied van de andere partij zijn overgeplaatst”. Volgens mij is een stagiair iemand die nog niet afgestudeerd is, op de site van onze Belastingdienst vind je dan ook volgende definitie voor een stagiair: “Leerlingen die in de praktijk werken, noemen we stagiairs.” Een “afgestudeerde stagiair” zou ik eerder een “trainee” noemen, een term die de Belastingdienst zelf ook gebruikt (het Tax Talent Traineeship). De tijdelijke toelating en het tijdelijke verblijf van afgestudeerde stagiairs bestrijken volgens het verdrag maximaal een periode van een jaar, hier wordt dus een nieuwe contractvorm geïntroduceerd binnen de EU die ik nog niet kende.

Ook de paragrafen over staatsmonopolies en transparantie met betrekking tot staatssteun zijn interessant. Als onderdeel van het verdrag moet elke partij zorgen voor transparantie op het gebied van de verstrekte staatssteun: “Daartoe stekt elk van beide partijen de andere partij jaarlijks in kennis van het totale bedrag aan staatssteun dat de handel tussen de partijen ongunstig kunnen beïnvloeden, de aard en de verdeling ervan over de verschillende sectoren. De respectieve kennisgevingen moeten informatie bevatten over het doel, de vorm, het bedrag of budget, de autoriteit die de staatssteun verleent en zo mogelijk de ontvanger van de staatssteun”. 

Dit maakte me nieuwsgierig naar de huidige rapportage binnen de EU en verdomd, er bestaat al een heus “State Aid Scoreboard 2015” hieronder de laatst gepubliceerde versie 2015 waarbij de score staat voor de staatssteun als percentage van het totaal GDP.
GDP staat steun

Samen met de UK, Spanje en Italië scoren wij dus goed hoewel ik me afvraag of de cijfers niet sterk beïnvloed worden door de rapportage discipline binnen de EU, was er bijvoorbeeld in Duitsland meer staatssteun dan in Griekenland voor de monetaire crisis daar? Tevens zitten de effecten van de “Fiscal ruling” praktijk van de belastingdiensten zoals in Nederland voor Starbucks, voor Fiat en Amazon in Luxemburg en voor Apple in Ierland niet in deze cijfers zolang staatssecretaris Eric Wiebes blijft ontkennen dat hier sprake is van staatssteun. De meeste steun gaat overigens naar de regionale ontwikkeling en innovatie en daarna op afstand gevolgd door landbouw volgens de rapportage. Ik ben dan ook benieuwd naar de volgende rapportage!

Waarschijnlijk zullen er de komende jaren heel wat ambtenaren en deskundigen heen er weer gaan vliegen om alle 486 artikelen verder uit te werken, over de voortgang te rapporteren, de scorecards bij te werken, te informeren, analyseren, adviseren en arbitreren. Daar heb ik niks op tegen, is goed voor de werkgelegenheid, kan erg gezellig zijn en is beter dan geen verdrag.

Referendum

Het verdrag geeft een goed kader voor samenwerking tussen de EU en Oekraine en ik mis de discussie over de inhoud van het verdrag in het publieke debat. Om die reden gaan waarschijnlijk veel stemmen naar het Nee-kamp gemotiveerd door anti EU sentimenten uit de hoek van Wilders en Geen Stijl die gezamenlijk optrekken (gangmaker en opgewonden standje Jan Roos heeft het verdrag niet eens gelezen).

Inhoudelijk zou het verdrag een mooie aanzet kunnen zijn voor een Europees strategisch beleidsplan voor de eigen lidstaten en een ambitie voor de landen die bij de EU willen horen. Ik ben dus voor het verdrag en adviseer onze regering dan ook om de uitslag van het referendum al bij voorbaat naast zich neer te leggen!

RECTIFICATIE:

Naar aanleiding van mijn blog ontving ik de volgende mail van Hans de Mol:

Geachte heer Geerlings,

U schrijft op uw blog:

“Mijn allereerste indruk is dat het een mooi verdrag is, ik lees eigenlijk niks waar ik tegen ben hoewel het een taai stuk is vol ambtelijk taalgebruik, soms heel algemeen (“STREVEND naar meer contacten van mens tot mens”) of verwijzend naar andere wetten en verdragen maar ook bij vlagen heel specifiek zoals bijvoorbeeld de lijst met kazen die is opgenomen die gedurende zeven jaar niet als merknaam gebruikt mogen worden: Parmigiano Reggiano, Roquefort en Feta: de Italiaanse, Franse en Griekse lobbyisten hebben binnen de EU goed hun best gedaan!”

Ik vrees dat u de tekst niet goed verstaan heeft. In art. 2087 lid 4 staat immers:
“Gedurende een overgangsperiode van 7 jaar na de inwerkingtreding van deze overeenkomst belet de bescherming ingevolge deze overeenkomst van de volgende geografische aanduidingen van de EU-partij niet dat deze als aanduiding van bepaalde vergelijkbare producten van oorsprong uit Oekraïne worden gebruikt: a) Parmigiano Reggiano, b) Roquefort, c)Feta.”

Er staat dus dat gedurende 7 jaren na inwerkingtreding van de overeenkomst de Oekraïne juist gedoogd wordt om inbreuk te blijven maken op de beschermde kaassoorten die streekgebonden zijn.
Dit is ronduit schandalig. Zo geldt zelfs een termijn van 10 jaar voor aanduidingen als champagne, port, sherry, etc. Iedereen in Europa is verboden een mousserende wijn op de markt te brengen onder de naam Champagne wanneer die niet uit de streek van Reims, Aye of Epernay komt.
En zo’n corrupt land mag daarmee rustig 10 jaar doorgaan. Bij ons wordt het rookverbod toch ook niet met een overgangsperiode van 10 jaar ingevoerd. Waarom moet er nu dan wel naar economische consequenties voor het land zelf gekeken worden. De lidstaten worden dus opzettelijk benadeeld ten faveure van zo’n land dat nog heel wat op orde te brengen heeft.

Wellicht wilt u uw conclusie aanpassen, want dit kan mensen op het verkeerde been zetten!

Met vriendelijke groet,

Hans de Mol

Mijn reactie: bij deze aangepast Hans, je hebt gelijk en ik heb het verkeerd gelezen. Blijft overeind staan dat ik voor het referendum blijf en vandaag voor het verdrag heb gestemd, helaas behoorde ik tot de minderheid!

…het beste antwoord is de stilte…

Weer een verschrikkelijke aanslag in Europa uit naam van een wraakzuchtige ideologie en onmiddellijk komen de experts weer uitgebreid aan het woord die proberen te verklaren en te duiden en gaat het publieke debat alleen nog maar daar over.

En tegelijkertijd weten we dat dit soort geweld niet stopt: dit geweld zit zo structureel verankert in de ideologie van een grote groep mensen dat repressie alleen niet helpt en het ontzettend moeilijk is dit soort aanslagen te voorkomen: na elke aanslag staan er weer nieuwe volgelingen klaar om hun plaats in te nemen, zo diep zit het dus. En ondertussen wordt onze samenleving er niet vrolijker van en staan we machteloos. 

Fatima Elatik citeerde vanmorgen dit gedicht van Imam Shafiq en dat vind ik goed passen bij wat ik voel:
يخاطبني السفيه بكل قبح
فاكره ان أكون له مجيبا
فخير اجابة السكوت

Vrij vertaald:
De onwetende spreekt mij toe met veel narigheid
En ik haat het om hem te beantwoorden
Het beste antwoord is de stilte.

Bored couples

Bored couples

“En, hoe was je vakantie?’, vroeg de blonde vrouw aan de gezette vrouw met de zwarte krullen die iets verderop in de trein tegenover haar zat. “Verschrikkelijk!”, antwoorde ze “Johan had weer allerlei dingen gepland en uitrusten stond niet op zijn programma op Kreta”. “Gelukkig was het daar niet zo heet maar het was doodvermoeiend steeds achter hem aan te sjokken van het ene mooie dorpje naar het andere pittoreske plaatsje, museum of strand, continu waren we op pad.”

“De grootste ramp was een wandeling die hij wilde maken naar het strand van “hoogstens een uurtje”, volgens hem goed aangegeven en met mooie vergezichten, “dat moet jij dus makkelijk aan kunnen”, had hij daarbij gezegd. Ik mijn sportschoenen aan en wij samen op pad. Het begon mooi maar al snel werd het landschap saai en liepen we tussen de nieuwbouwprojecten en over pas aangelegde paden die soms plots ophielden. Hij wilde per se doorlopen want volgens zijn route- en stappenteller “liepen we in de goede richting en moest ik even geduld hebben, we zouden zo op het mooie pad naar zee komen” “.

“Dat zeggen ze altijd”, zie de blonde vrouw, ‘Ik trap daar niet meer in, laat hem altijd alleen lopen dan kan ik plat bij het zwembad”. “Ik moet altijd mee van Johan”, zei haar vriendin en als ik zoiets voorstel of iets anders wil zijn er zoveel redenen waarom dit niet kan, dat heb ik opgegeven”. “Het zit schijnbaar in de familie”, zie de blonde vrouw, blijkbaar waren het schoonzussen.

“Het werd steeds erger, warmer en het pad slechter en toen ik op een gegeven moment voorstelde een taxi te nemen werd hij boos en liep koppig door; ik er maar weer achteraan sjokken dus… Zijn conditie is een stuk beter dan de mijne en mijn voeten deden erg zeer”. “Sportschoenen zijn ook niet optimaal om lange stukken mee te lopen op slecht terrein”, vulde de schoonzus aan. “Uiteindelijk, na ruim vijf uur lopen, hebben we toch een taxi teruggenomen en moesten we de lokale chauffeur een fortuin betalen voor de rit, dat was natuurlijk mijn schuld “want we waren er bijna” natuurlijk!”, en een diepe zucht volgde.

“Terug in het appartement met uitzicht op de bouwwerkzaamheden en constant lawaai van machines ben ik op bed gaan liggen en er die dag niet meer uitgekomen, zo moe was ik. Johan heb ik die dag niet meer gezien tot hij ’s avonds laat het bed in schoof, ik deed net of ik sliep.” “De volgende dag hebben we het nergens meer over gehad en begonnen we aan ons volgende uitstapje, gelukkig had hij een huurauto geregeld”.

“Blij dat we weer thuis zijn”, zei de vrouw met het zwarte haar, “Hij is gelukkig weer aan het werk en dan is het best met hem uit te houden. Vakanties, van mij hadden die niet uitgevonden hoeven worden!”. “Wacht maar tot hij pensioen gaat”, zei de blonde vrouw, “Je moet er toch eens over na gaan denken hoe je dat met hem gaat aanpakken, anders heb je geen leven”. “Ik denk dat ik maar een hond neem”, zei de ander, “Kan hij die gaan uitlaten en is hij even weg. Ik probeer hem al te interesseren voor vissen net als jouw man, is hij af en toe wat langer weg…”.

Laatste opdracht Schrijversvakschool maart 2016 van Maaike Bergstra die het vorige week van Wim Brands overnam omdat hij plots ziek was geworden: “Maak een verhaal op basis van bovenstaande foto van Martin Parr uit de serie “Bored couples”.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadat ik bovenstaand verhaal op mijn blog heb gepost over een foto uit de serie ‘Bored couples” van Martin Parr lees ik een half uur later een recensie in NRC over een boek van Tim Parks “Thomas and Mary” die een andere beklemmende foto uit de serie van Martin Parr als illustratie gebruikt, bestaat toeval eigenlijk wel of zit hier een onzichtbare hand achter?

Het PortXL startup initiatief

Eerder deze week meegedaan als mentor aan het PortXL programma in Rotterdam en gedurende twee dagen samen met 160 andere mentoren in totaal 19 startups gesproken en beoordeeld. Ik zat in een review groep die de voorstellen beoordeelde vanuit het marketing perspectief: wie is de klant, wat is de toegevoegde waarde van je propositie voor de klant en hoe ga je hem vinden, benaderen en overtuigen met jou in zee te gaan? Op basis van de beoordelingen van de mentoren zijn er door een jury uiteindelijk 12 startups geselecteerd die de komende maanden verder gaan met dit programma tot er uiteindelijk eind juni een winnaar zal zijn:10XL, StaffaIPI, Pingle, Addnovation, RanMarine, Portcall, Glock-Tass, Lotebox, Vesselbot, Sailrouter, XYZ, Fibersail.

PortXL_win_blog

Het was erg leuk was om mee te doen. Ik heb een aantal leuke initiatieven langs zien komen, interessante teams gesproken en goed samengewerkt met de andere mentoren. Iedereen die mee deed was erg betrokken en had een positieve instelling naar de startup teams en er was een goede energie die volgens mij een vruchtbare basis is voor het vervolgtraject. Een pluim dus voor de organisatie!

Er waren een paar zaken die me opvielen en het succes van PortXL kunnen verklaren:

  • Het hele project wordt gesponsord door 12 bedrijven die actief zijn in de haven zoals Van Oord, Damen, Boskalis, Vopak en het Havenbedrijf Rotterdam.  Veel van deze bedrijven waren aanwezig bij de selectiedagen en zullen actief betrokken zijn bij de rest van het programma (en wellicht in de toekomst klant van de startups zijn…). Tijdens de selectiedagen waren CFO Paul Smits van het Havenbedrijf, Paul Verheul van Van Oord en Jan Peter Balkenende van Ernst & Young aanwezig.
  • De inschrijving stond open voor iedereen dus ook voor bedrijven buiten Nederland waardoor er meer initiatieven mee konden doen, in totaal waren er zo’n 1.000 inschrijvingen it zowat alle werelddelen. Hierdoor was er oog voor het internationale perspectief en niet alleen het lokale.
  • Het programma heeft veel tijd besteed aan een internationale roadshow om PortXL op de kaart te zetten, dit verklaart het hoge aantal buitenlandse startups onder de finalisten.
  • Er is geld voor de startups die mee doen aan het programma en een vastgelegd commitment van de startups die mee doen, van vrijblijvendheid is dus geen sprake.
  • De belangeloze inzet van de vele mentoren zorgde er voor dat de startups serieuze gesprekspartners tegenover zich hadden, het zal niet meegevallen zijn 19 maal een half uur door de mentoren ondervraagd te worden maar op deze manier kan je case wel optimaal getest worden.

PortXL-World-Port-Accelerator-Rotterdam-620x235

Tevens vielen de volgende zaken me op:

  • Ik had verwacht dat veel initiatieven van net afgestudeerde of gepromoveerde studenten zouden komen van een Technische Universiteit (Delft om de hoek!) maar dat was niet het geval. Dat verbaasde me, innovatie staat bij dit soort instituten toch al jaren hoog op de agenda? Is er een mooi programma om de hoek en dan doe je niet mee?
  • De gemiddelde leeftijd van de startup teams was hoger dan ik had verwacht (zie foto finalisten hierboven), ik had veel meer jongeren verwacht. Ik las deze week een interview met de Nederlander Frank Slootman, CEO van het succesvolle bedrijf ServiceNow uit San Diego, die stelde: “De mensen die het meest succesvol zijn in startups, blijken altijd weer de mensen die het al eerder gedaan hebben. Die kennen de fouten. Zulke ervaring haal je niet zomaar uit een boekje.” Klopt dus!
  • Je kan de startups classificeren in de volgende 4 categorieën:  1) goed team, goed idee, 2) goed team, slecht idee, 3) slecht team, goed idee, 4) slecht team, slecht idee. Categorie 1 redt het waarschijnlijk wel zonder programma en aan categorie 4 moet je natuurlijk niet opnemen in het programma. Je zou volgens mij de focus moeten leggen op de categorieën 2 en 3 omdat daar nog flink gesleuteld moet worden aan het team of het product. Het opnemen van de categorie 1 maakt de performance van het programma natuurlijk wel hoger!
  • De nadruk van alle startup cases lag op het creëren van kosten reductie voor de klant, niet op het creëren van groei of benefits. Dit kan te maken hebben met de markt waarop PortXL zich richt waar lage marges gerealiseerd worden en bedrijven continu zoeken naar mogelijkheden de kosten te verlagen.
  • De meeste startups willen alles doen: product ontwikkeling, productie, marketing, verkoop, distributie, support etc.  Dat daarmee de noodzakelijk benodigde investering alleen maar oploopt en je zeggenschap verliest omdat de investeerders gaan meebeslissen neemt men dan op de koop toe. In een wereld waarin steeds meer wordt uitbesteed zou je verwachten dat daar meer over was nagedacht. Focus je op je kernkwaliteit en zoek partners is mijn advies!
  • Twee kostenfactoren worden binnen de cases systematisch onderschat: de kosten voor ICT en voor het personeel. Een software applicatie ontwikkelen voor de wereldmarkt doe je niet met 2 of 4 mensen en mensen werken nu eenmaal niet gratis.

Een goede start van het PortXL programma en ik ben benieuwd hoe het verder gaat lopen tot de finale in juni!

Wolf

Wolf kwam binnen en keek om zich heen, niemand keek naar hem of zijn werk. Aarzelend liep hij naar een van de pratende groepjes. Een grote rood aangelopen man, keurig in het pak, was bezig anekdotes te vertellen over ene Jaap, een zeer succesvol kunstenaar die blijkbaar niet aanwezig was. Hij deed net of hij geïnteresseerd stond te luisteren. Lastig, gezelschappen, dacht hij. Het liefst zat hij thuis maar hij had er niet onderuit gekund hiernaartoe te gaan. Hij had genoeg aan zichzelf en in gezelschap van anderen voelde hij zich eenzamer dan alleen.

De vernisageHoewel hij een half uur na aanvang was gearriveerd was Carla, die dit georganiseerd had, nog niet binnen. Een knappe jonge dame kwam langs met een schaal kunstig versierde hapjes. Terwijl hij er een pakte richtte de anekdote vertellende man zich tot hem en vroeg: “En wie bent U? Ik heb U hier nog niet eerder gezien.”. Nu was het zijn beurt rood aan te lopen, praten ging hem sowieso slecht af en met een volle mond des te slechter.

Na een paar happen lucht te hebben genomen wist hij te zeggen: “Mijn naam is Wolf, en wie bent U?”. Een tegenvraag stellen werkte het beste in zo’n situatie. De man stak zijn hand uit en zei: “Van der Wall, kunsthandelaar”. Het werd even stil tot de man weer van wal stak, deze keer over Ai Weiwei die zich had laten fotograferen in de houding van het verdronken Syrische kind op het strand van Lesbos. “Schande, met zijn verhuizing naar Europa heeft Ai zijn obsessie met de Chinese machthebbers achter zich gelaten en richt zijn pijlen nu op ons”, zei van der Wall “het is hier lang niet zo slecht als in China”.

Ai Weiwei BeachVanuit zijn ooghoeken zag Wolf Carla binnenkomen, automatisch keerden vele blikken zich naar haar en stralend en groetend liep ze haar rondje, hem had ze nog niet gezien. Vrouwen als Carla die nog de goede leeftijd hadden straalden continu een soort genieten van het leven uit waar hij niet zo goed tegen kon, hij wist dat dat vanzelf over zou gaan.

“De boodschap en zijn brenger worden bij Ai Weiwei zo langzamerhand belangrijker dan zijn werk”, zei Wolf “en de kwaliteit van zijn foto’s is abominabel. Kunst zou voor zichzelf moeten spreken zonder dat de persoon van de kunstenaar een rol speelt”. Ondanks verschillende argumenten waren Wolf en van der Wall het eigenlijk wel met elkaar eens.

Carla had eindelijk ontdekt waar hij stond en liep enthousiast op hem af “Hoi Wolf, mooi dat je gekomen bent, we gaan zo beginnen!” zei ze. Verbaasd keek iedereen naar Wolf. “Heb je jezelf niet voorgesteld Wolf? Dit is de kunstenaar die al dit mooie werk hier heeft gemaakt!”.  Het werd plots stil in het gezelschap en van de Wall keek Wolf verbaasd aan en daarna naar de schilderijen aan de muur; hij had nog geen tijd gehad ze te bekijken.