Onderhandelen met Poetin

image

Aan de Oostgrens van Europa stapelen de problemen zich op: oorlog in de Oekraïne, annexatie van de Krim door Rusland, een nieuwe regering in Griekenland die af wil van de torenhoge schulden, economische problemen in Rusland veroorzaakt door tegenvallende olieinkomsten en de economische boycot door de VS en EU, het zich afwenden van Europa door NAVO partner Turkije en, last but not least, oorlog aan de zuidgrens van Turkije in Syrië en Irak. Al deze problemen spelen zich af in het gebied rond de Zwarte Zee, een gebied dat al lang het middelpunt is geweest van de strijd tussen Rusland en de Nato, zie hieronder de machtverhoudingen in 2008, in zeven jaar tijd is er hier veel veranderd!

image

Eigenlijk gaan de onderhandelingen in Minsk niet alleen over de Oekraïne maar over het opnieuw formuleren van de onderlinge verhoudingen binnen Europa en daarbij speelt de frustratie van Rusland over hun afnemende invloed in de wereld en een crusiale rol. En als je onderhandelt moet je dit doen vanuit het hele perspectief van Rusland en de problematiek rond de Zwarte Zee in het byzonder: de belangrijkste verbinding met de Middellandse Zee.

Over de Oekraïne ben je in Minsk snel uitonderhandeld als Poetin geen zicht krijgt op een resultaat dat goed valt bij de eigen achterban en hij alleen onder dwang van sancties zijn beleid moet gaan aanpassen: dat gaat hij niet doen. En voor het duo Varoufakis-Dijsselbloem geldt hetzelfde: beide moeten met een oplossing thuis komen waarbij er een perspectief is op een oplossing van de Griekse schulden problematiek, geen resultaat levert voor beide partijen grote problemen op.

De onderhandelingen in Minsk over de oorlog daar worden gevoerd vanuit een deelperspectief, het militaire, met als doel het realiseren van een staakt het vuren. Dat gaat niets worden vrees ik. Als je gaat onderhandelen moet je ook iets meenemen en voor zover we weten hadden Hollande en Merkel niks anders mee genomen dan moreel gezag en goede wil, zo werkt dat niet bij de machtspoliticus Poetin!

image

image

De rol van Poetin in dit proces is cruciaal, hij is de enige factor van belang die iets voor elkaar kan krijgen en die machtsmiddelen en invloed in de regio heeft. Poetin’s macht is voornamelijk gestoeld op de steun die hij krijgt van de Russische elite voornamelijk rijk geworden door concessies met betrekking tot olie en gaswinning. En die olie en gas worden verkocht aan het Westen via leidingen die door de Oekraïne lopen, de problemen tussen de Oekraïne en Rusland zijn destijds begonnen met ruzie om de gasprijs die voor de onafhankelijkheid voor Oekraïense afnemers gesubsidieerd werd door Rusland. Daar licht dus ook de zwakte van Rusland, zonder deze inkomsten heeft de elite in Rusland een probleem.

image

Niet toevallig dus dat het huidige conflict zich afspeelt in het gebied waar de belangrijke pijleiding naar Ankara doorheen loopt, als Rusland de kraan naar de Oekranine dicht draait blijft deze verbinding gezien de huidige frontlijn onder Russiche controle. Begin 2014 heeft Poetin een lucratieve deal met Turkije gesloten om een nieuwe gasleiding door Turkije af te sluiten waar per jaar 63 miljoen m3 door heen kan en Turkije er zelf een gedeelte mag houden met 15% korting. Nu nog een deal met Griekenland en de verbinding met de rest van Europa loopt niet meer via de Oekraine…

image

Met dit in het achterhoofd begon Poetin aan de onderhandelingen en hij wist dus precies wat hij wilde hebben: zeggenschap over dit gebied. Hierboven en een foto gemaakt aan het begin van de onderhandelingen in Minsk en je kunt zien aan de lichaamstaal en opstelling van de stoelen hoe de verhoudingen liggen: Poetin torent zelfbewust boven zijn andere gesprekpartners uit en de EU zit lager, gezamenlijk en zichtbaar ongemakkelijk, op een bankje. Voor zowel Europa, de VS en Rusland zou een ding voorop moet staan: stabiliteit in de onderlinge verhoudingen, we kunnen het ons niet permitteren dat het aan onze Oostgrens uit de hand loopt. Dat betekent dus ook het herformuleren van de tanende invloed van Rusland in de region en ze weer macht en invloed geven, en dat is in Poetins visie politieke macht gebaseerd op economische macht.

Als je met Poetin gaat ondeerhandelen moet je dus ook over deze zaken praten, wellicht aan de orde geweest maar ik heb er niks over gelezen. wat het ook lastig maakt is dat Poetin niet met een partij onderhandelt maar met leiders van een conglomeraat van landen en steeds wisselen personen, dat maakt het allemaal erg ingewikkeld en lastig. Daar komt nog bij dat Rusland eigenlijk helemaal niet bij zoveel conflicten wereldwijd betrokken is en alleen rommelt en strijd voert aan de landsgrenzen, heel doorzichtig. Ons kleine Nederland doet mee aan tal van missies en de US voert oorlog op tal van fronten, daar hebben ze de fagelopen jaren ook hun middelen aan aangepast. Militair is Rusland veel kleiner dan de VS en zelfs als China en ongeveer even groot als de UK of Frankrijk. Maar als je wapenarsenaal alleen afgestemd is op het bewaken en uitbreiden van de landsgrenzen heb je minder capaciteit nodig, dus tanks en manschappen in plaats van onderzeeërs en drones.

Wat in ieder geval wel duidelijk is geworden na een nacht onderhandelen in Minsk is dat Poetin de touwtjes momenteel in handen heeft, zijn positie is na Minsk alleen maar verstrekt en hij heeft er eigenlijk gratis een bufferzone bij gekregen waarbinnen de separatisten hun gang kunnen gaan. En, toevallig of niet, maar door het onderhandelingsresultaat heeft Poetin in een klap weer controle over de belangrijke pijpleiding van Vovonezh via Rostov naar Ankara en Baku, volgens mij dus zijn echte agenda!

Samenvattend komt het er op neer dat Poetin onderhandelt vanuit een duidelijke economische doelstelling en Merkel en Hollande vanuit het perspectief van de zelfbeschikking en de mensenrechten, gaat niks worden dit bestand!

To be continued….

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply