Tag Archives: Ahmed Aboutaleb

Abou Jahjah en de Globalisering

Afgelopen weekeind naar zomergasten gekeken met Abou Jahjah en geprobeerd erachter te komen waar hij nu eigenlijk voor staat. Niet makkelijk want zijn betoog wordt doorspekt met begrippen waar hij steeds, naar gelang de context, een andere betekenis aan geeft. Van een Politicoloog zou je meer consistentie in het hanteren van begrippen verwachten.

Abou Jahjah 3

Mij vielen zijn volgende standpunten op:

  • Veel van de problemen die wij nu hebben in Europa zijn het gevolg van het Westers kolonialisme, veel staten in het Midden Oosten en Afrika zijn ingericht door de oude koloniale machten en nog steeds zich bezig aan de toen opgelegde structuren te ontworstelen.
  • Met enig leedvermaak vindt Abou Jahjah het een goede zaak dat wij in Europa nu ook eens geconfronteerd worden met de gevolgen van de conflicten daar, zie bijvoorbeeld zijn vreugde na de aanslagen op de Twin Towers, met andere woorden: de globalisering van het leed in de wereld.
  • Abou Jahjah heeft sympathie voor vrijheidsstrijders zoals bijvoorbeeld in Algerije en zegt meer waardering te hebben voor een terrorist die zijn slachtoffers in de ogen kijkt voordat hij ze vermoord dan iemand die in een bunker in Arizona een drone bestuurt en luchtaanvallen uitvoert op anonieme burgers.
  • Globalisering ziet hij als de oplossing voor veel problemen en Brussel is volgens hem de stad die hierin vooroploopt, hier leven vele culturen en nationaliteiten samen. Daarbij moeten de instituties zich aanpassen aan deze nieuwe samenleving en niet andersom. De Belgische politie is volgens hem te soft en moet zich harder opstellen omdat ze anders niet serieus worden genomen.
  • Dit proces is onomkeerbaar, we kunnen niet terug naar de oude tijden en iedereen zal zich moeten aanpassen aan de nieuwe globale samenleving en dat zal voor sommige ook een stap terug betekenen. Het zwarte piet debat is daar een goed voorbeeld van.

Abou Jahjah 1

Er zijn vele Abou Jahjah’s in Europa die tussen twee culturen leven en hier noodgedwongen hun bestaan proberen op te bouwen. Abou Jahjah zou liever in Libanon wonen maar kiest vanwege de veiligheid van zijn gezin voor België, tegelijkertijd verfoeit hij de instituties die deze veiligheid borgen. Zijn ratio zit hier en zijn emotie zit in Libanon, iets waar vele immigranten last van hebben. Daar kan ik me overigens alles bij voorstellen, zeker als het vertrek hier naartoe niet vrijwillig was maar ingegeven door politieke of economische redenen. Een bijkomend probleem op dit moment is dat bijvoorbeeld Turkije maar ook Saoedi Arabië burgers die buiten de landsgrenzen wonen proberen te beïnvloeden wat de problematiek van de loyaliteit aan het moederland alleen maar groter maakt.

Abou Jahjah 2

Blijft de vraag of globalisering de oplossing is, mensen willen nu eenmaal ergens bij horen waarin ze zich herkennen en verbonden voelen. En hoe bouw je een multiculturele samenleving op die tegemoetkomt aan een ieders normen en waarden? Kortom, hoe kunnen we vreedzaam samenleven in een zich globaliserende wereld met behoud van onze eigen identiteit. Volgens mij is daar maar een oplossing voor: door mee te doen en niet aan de zijlijn te gaan staan en met oplossingen te komen zoals bijvoorbeeld Ahmed Aboutaleb doet in Rotterdam die in eerste instantie Burgemeester van Rotterdam is en de grootstedelijke problemen daar echt aanpakt. Rotterdam lijkt me daarom een beter voorbeeld dan Brussel als het gaat om een multiculturele  samenleving, de problemen die daar zijn worden benoemd en aangepakt. Het probleem van Brussel is juist dat de problemen daar nooit zijn opgepakt door de politiek waardoor er in wijken als Molenbeek  en Schaarbeek een soort niemandsland is ontstaan waar de autoriteiten geen greep op hebben, als dat je ideaal is ben je niet goed snik.

Surfend leiderschap

Het lijkt wel of onze politieke leiders niet meer voor de troepen uit lopen waarbij het volk volgt maar dat het nu eerder andersom is: het volk heeft massaal een mening en soms mag een politicus daar dan even het boegbeeld van zijn.

Surfer

Deze week hebben we, in de persoon van Boris Johnson, een mooi voorbeeld gezien van wat ik ‘surfend leiderschap’ noem: het even mogen meeliften op het succes van een politieke beweging die niet aanstuurbaar is en zijn eigen dynamiek heeft.

Boris Johnson herhaalde tijdens de Brexit campagne steeds de slogan “We take back controle again” zonder hier een verdere uitwerking aan te geven. Dat viel blijkbaar goed bij de kiezers die vooral vanuit hun emotie stemden en bezorgde de voorstanders van de Brexit een nipte meerderheid. Rond half vijf de volgende ochtend claimde Nigel Farage van UKIP de overwinning. Tot mijn verbazing bleef Boris Johnson daarna stil, de grootste fout in zijn carrière. Hij had natuurlijk meteen na het bekend worden van de uitslag de overwinning moeten claimen en David Cameron moeten oproepen zich bij de uitkomst neer te leggen en de wil van het volk uit te voeren. En tegelijk zich kandidaat moeten stellen voor het leiderschap. Niks daarvan. David Cameron kon hierdoor zijn eigen lijn uitzetten op zijn persconferentie iets na negen uur. Boris kwam pas in de loop van de middag met een verklaring en daarna ging alles mis en zal het waarschijnlijk nooit meer goed komen rond Boris: hij kan nu beter weer een boeken gaan schrijven..

Churchill

Achteraf blijkt dat Boris Johnson geen plan had hoe te handelen na de overwinning van het Brexit kamp. De keuze zich achter de Brexit campagne op te stellen was ingegeven door opportunisme en eigenbelang. Door de overwinning te claimen zou hij de woordvoerder worden van alle voorstanders van de Brexit, een brede coalitie die door alle partijen heen loopt: bij zowel de Tories als bij Labour zijn voor en tegenstanders aan te treffen. Een bijna onmogelijke opgave de uitkomst van het referendum te vertalen in een plan waar ieder zich in kan vinden: het echte probleem bij referenda waar de kern van het probleem wordt verdicht tot één vraag waarbij de oplossing buiten beschouwing blijft. Andrew Marr trok later in zijn zondagochtend show de juiste conclusie “Nobody is in charge”, vrij vertaald: het ontbreekt in alle partijen aan leiderschap. Sterker nog: niemand wil het leiderschap op zich nemen! Ook bij de Tories is er nu een leiderschapscrisis waar de positie van Jeremy Corbyn eveneens ter discussie staat.

Ook hier in Nederland hebben we last van surfend leiderschap. Van Wilders weten we al dat hij geen plan heeft en regeringsdeelname niet het doel van deze partij is maar disruptie. De verkiezingen volgend jaar staan natuurlijk in het teken van het Europa debat en migratie dus dat is koren op de molen voor PVV en DENK die beide het sentiment onder de bevolking goed aanvoelen. En omdat Rutte tegen de tijd van de verkiezingen de uitslag van het Oekraïne debat waarschijnlijk niet goed heeft kunnen vertalen in winst zal dit ongetwijfeld het belangrijkste verkiezingsthema worden. En welke leiders schuiven de andere politieke partijen dan naar voren om tegengas te geven aan het sentiment?

Tekenend was deze week het zich terug trekken van Ahmed Aboutaleb als mogelijke kandidaat bij de PvdA tennis  hij de enige kandidaat is. Spekman en Samsom zouden smekend bij hem op de stoep moeten staan om de partij te willen leiden maar dat gaat, vanwege hun persoonlijke ambities, niet gebeuren. Jammer, Ahmed Aboutaleb lijkt me een uitstekend kandidaat om tegengas te geven tegen de PVV en DENK. Waarschijnlijk zal Aboutaleb het Brexit debat in de UK goed gevolgd hebben en beseffen dat het alleen zin heeft zich kandidaat te stellen als de politieke leiding van de partij achter hem staat. Zo’n intern leiderschapsdebat kan ook veel kwaad doen, zie wat er gebeurd is met Groen Links na de strijd tussen Jolande Sap en Tofik Dibi. Overigens heeft Groen Links nu wel een goede kandidaat die meer kan dan alleen surfen…

Jess Klaver

Het bestuurlijk cynisme van Wouter Bos

Henriette Reker

Afgelopen weekend stond er een interessant interview met de Burgemeester van Keulen Henriette Reker in de Volkskrant, partijloos en onafhankelijk burgemeester. Henriette kwam recent in het nieuws vanwege de aanslag op haar tijdens de verkiezingen voor het burgemeesterschap en de rellen met oudejaarsavond in Keulen. Eén passage in het interview viel me bijzonder op:

“Westerse landen zullen met nieuwe feiten moeten leren leven. We komen er nu achter dat we een deel van onze welvaart moeten afstaan. Die welvaart hebben we verworven door in de hele wereld goede zaken te doen, zonder acht te slaan op de negatieve gevolgen voor lokale bevolkingen. Nu komen die mensen hierheen en zullen we een deel moeten teruggeven.(…) Maar we hoeven onze welvaart niet op te geven, onze welvaart is zo groot. Kijk naar de Duitse hereniging, die werd voor een groot deel gefinancierd door een solidariteitsheffing.”

Eindelijk weer eens een politicus met een heldere visie en een positief toekomstbeeld dacht ik toen ik dit las! Dat hebben we broodnodig in deze tijd waarin de populisten het publieke debat domineren en de talkshows bevolken. Des te gekker en extremer het standpunt, des te meer aandacht in de media. Het kijken naar een politiek debat of een talkshow wordt daardoor een treurig stemmende zaak waardoor veel mensen afhaken en zich tegen de politiek keren.

De huidige problemen in Europa hebben primair te maken met de herverdeling van welvaart, de migratie van grote groepen mensen vanuit oorlogsgebieden en arme landen onze kant op is daar een gevolg van en dat veroorzaakt frictie en spanningen. Als je in een andere cultuur bent opgegroeid heb je nu eenmaal andere normen en waarden en je aanpassen aan een nieuwe omgeving vraagt nu eenmaal tijd. Zo zit dat. En samenleven is nu eenmaal tweerichtingsverkeer, dus wij moeten zelf ook open staan voor verandering.  Daar moeten we mee om leren gaan en het is de taak van onze leiders er voor te zorgen dat perspectief wordt geboden voor iedereen in onze samenleving, dus ook voor de nieuwkomers in onze samenleving.

Henriette Reker komt in het interview met een frisse nieuwe invalshoek om naar de huidige problemen in Europa te kijken en zet het tevens in historische perspectief. Als onafhankelijke kandidaat kan ze zich ook makkelijker uitspreken dan wanneer ze dit zou moeten doen namens een politieke partij met veel ideologische balast. Ik ben dan ook een groot voorstander van meer onafhankelijke kandidaten voor functies in het openbaar bestuur die niet denken vanuit oude ideologische dogma’s en bestuurlijk cynisme.

In zijn laatste column voor de Volkskrant stelt Wouter Bos vandaag dat ‘New kid on the block’ Jesse Klaver van Groen Links de grootste partij op links wil maken. Volgens Wouter Bos is regeringsverantwoordelijkheid dragen het beste recept om vervolgens weer snel de kleinste partij op links te worden. “Wie hem (Jesse) zijn verhaal hoort vertellen hoort Diederik Samsom of Frans Timmermans zonder regeringsperikelen en de last van het compromis” aldus Wouter. Of ligt het misschien aan een gebrek aan visie en het te veel vast houden aan de macht als je in de ogen van je kiezers in de peilingen zo laag scoort?

image

Niet voor niks verwijst Henriette Reker in het interview naar haar collega burgemeester de PvdA’er Ahmed Aboutaleb van Rotterdam die eveneens problemen bespreekbaar maakt, aanpakt en daar veel waardering voor krijgt. Het kan dus wel Wouter Bos, bestuurlijke verantwoordelijkheid nemen en een visie op de toekomst hebben waarin we kunnen geloven en die je ook nog aan het publiek kan uitleggen…

Angst essen Seele auf

Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij of je ziet op TV woedende burgers die zich opwinden over de toestroom van vluchtelingen naar Nederland. Vanavond was het weer raak in Rotterdam waar burgemeester Aboutaleb moedig stand hield tegenover de machteloos woedende medelanders die tegen de opening van een AZC zijn. Bij het zien van dit soort beelden moet ik steeds weer denken aan de titel van de film van Rainer Werner Fassbinders uit 1974 ‘Angst essen Seele auf’ die gaat over een 60 jarige Emmi die verlieft wordt op een 29 jaar jongere Marokkaanse gastarbeider Salem. En dat roept behoorlijk wat weerstand op in de omgeving van beiden waarop beide flink worden geïntimideerd en op een gegeven moment moeten vluchten.image

Fassbinders film is in Nederland uitgebracht onder de naam ‘Alle Turken heten Ali’, de Duitse naam spreekt mij meer aan omdat die volgens mij ook meer dekkend is voor de inhoud: angst maakt mensen hard en zuur en er in het algemeen niet leuker op!

Het vluchtelingen debat roept veel emoties op en een rationele discussie onmogelijk, niet voor niets staat de PVV zo hoog in de peilingen. Kijkend naar de beelden van de inspraakavonden wordt je niet erg vrolijk al die emotionele uitlatingen, goed dat Aboutaleb de confrontatie aangaat! De zoon van een gastarbeider uit de jaren zeventig is inmiddels zelf burgemeester geworden en een verdomd goede ook!

image

Ps. ‘Angst essen Seele auf’ is geen correct Duits, moet eigenlijk zijn ‘Angst isst Seele auf’, Fassbinder wilde hiermee een verwijzing maken naar de wijze waarop gastarbeiders Duits spreken als ze net beginnen de taal te leren. Dit gezegde is inmiddels in Duitsland een standaard uitdrukking geworden.