Waarom ik (weer) ging schrijven…

Ik weet nog goed wanneer ik besloot te stoppen met roken. Dat was op het moment dat ik ‘s morgens vroeg met mijn auto onderweg naar mijn werk zin kreeg in een sigaret en mij plots realiseerde dat ik er bij het wegrijden al een opgestoken had. Lange tijd rookte ik mijn eerste sigaret pas bij mijn eerste kop koffie, omdat ik dat lekker vond, en nu rookte ik op de automatische piloot zonder dat ik mij daarvan bewust was. Stoppen, dacht ik toen, daarna heb ik niet meer gerookt.

Het zelfde overkwam mij laatst met bloggen. Ruim vier jaar geleden ben ik met deze blog begonnen en lange tijd schreef ik met veel plezier bijna wekelijk een stukje, aan onderwerpen meestal geen gebrek. Van de zomer veranderde dat plotseling, de frequentie nam af en en ik kreeg het gevoel dat ik mijzelf in de blogs ging herhalen. Neem mijn vorige blog over de Brexit en Trump, hoe vaak heb ik daar al niet over geschreven? En heeft het wat uitgemaakt? Doet het er eigenlijk wel toe wat mijn mening is naast die van al die columnisten, bloggers en vloggers die de media tegenwoordig overspoelen?

Daarbij komt dat ik steeds meer een afkeer krijg van sociale media, Facebook en Twitter bezoek ik steeds minder. De content op de sociale media is de laatste tijd steeds minder interessant geworden en de algoritmes die bepalen wat je te zien krijgt maken de selectie op basis waarvan je iets te zien krijgt steeds onduidelijker. Hierdoor krijg je het gevoel dat je zelf niet meer bepaald wat je te zien krijgt op het internet (dat was toch de bedoeling?) maar dat commerciële en politieke spelers deze media gebruiken voor hun eigen doelstellingen. Tevens bepalen slechts een beperkt aantal Amerikaans bedrijven, die zich niet veel aantrekken van begrippen als privacy en transparantie, wat we wel en wat we niet kunnen zien, niet alleen op social media maar ook bijvoorbeeld op zoekmachines. Wil ik,  door hun software te gebruiken, daar eigenlijk wel aan mee werken?

Als je dit soort vragen gaat stellen is het tijd om te stoppen denk ik dan, dit is dan ook mijn laatste blog.

Update: maart 2019.

Schrijven zit toch meer in mijn DNA dan ik dacht. Het alleen maar consumeren van wat andere denken ligt niet in mijn aard dus ben ik al vrij snel weer gaan schrijven. Alleen maar denken en dat niet met andere delen is natuurlijk ook mogelijk maar waarom zou je dat doen? Daar bereik je sowieso niets mee. Wat dat betreft lijkt het een beetje op mensen die zeggen voor de zekerheid in God te geloven. Bestaat die dan zit je goed omdat je immers in hem gelooft, als God niet blijkt te bestaan heeft dat verder geen consequenties. Schrijf je online dan kan dat anderen op mooie gedachten brengen, hou je het voor jezelf dan heb je alleen zelf er wat aan.