Protect or Die

Looking back, I was busy with the wrong issues those first twenty days of 2017. I had not foreseen the impact of the big changes which were coming. As soon as Donald Trump was inaugurated he started signing executive orders which were changing the worldwide political landscape significant. A few days after he took office I got a phone call from someone I did not know and he asked me if I was available for a meeting, he wanted to discuss something with me. We planned to meet in a restaurant in a small town not far from where I live.

He was already there when I arrived and he introduced himself as Paul. I started with introducing myself and told him about the projects I was running at the moment. After this, I asked him what he wanted from me. He started explaining his background, he had been in the Dutch army for a long time in a ‘technical’ function and had done assignments in Bosnia and Afghanistan and was now working in IT as a security expert. He still had a large network of ex-soldiers around him and participated in military training sessions all over the world. They did these trainings in secret because bad publicity was not what they wanted, they just wanted to practise their skills and meet old friends.

He had read my blogs on the International Police training Lowlands Grenade  in Marnehuizen in the North of the Netherlands. I participated during this training as an actor in June 2014. I was there for 5 days and really liked it working together with delegations of national police from 42 countries which were training there and showing each other their capabilities and skills. There were police from the US, Israel, Ukraine, Spain, the UK etc..

Working together with those policemen and women was big fun and most of the time I was walking around looking at what was happening and once in a while I was asked to play a role. I remember I had to play the role of Vice President of the Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or degrading treatment of punishment  (CPT) and drove around protected by an Lithuanian SWAT-team and an Hungarian CRC-team and visited the prison and a police station (PSS) interviewing staff there. I was impressed by the professionalism of all participating but also the friendship between the participants with these different backgrounds and had a lot of fun and learned a lot about the way they work and the technology they used.

After we discussed this Paul told me about his plans. He and his friends were very worried about the developments now happening worldwide with the election of Trump, the Brexit and the conflicts in the Middel East. They were discussing the impact of this and were investigating  what their role could be in this changing political and military landscape. He referred to the first meeting between Donald Trump and Theresa May who agreed that: “The days of Britain and America intervening in sovereign countries in an attempt to remake the world in our own image are over.”

The impact of this would be that probably the number of local conflicts would increase and he expected a lot of demand on the short run for companies who could protect civilians and objects on a commercial basis. Most European countries have not invested enough in military material and capacity the last 20 years and are now facing a world in turmoil with big problems in the Middle East and Africa and potential new conflicts at locations we are not aware of yet. They need to respond to this and build up their own capacity but this will taken some time and in the meantime they need to do something to protect their citizens. 

Paul was busy with investigating if starting up a company for this in the Netherlands was possible and for this he needed some “citizens” next to the military from his network who could help with the administrative but also the ‘selling” of this company external. In the US and UK have already a lot of private military contractors (like Blackwater) working closely together with their government but there are none in the rest of Europe. This has to do with the fact that there is no political foundation for such an initiative but, according to Paul, this could change on the short run when conflicts escalate and protection is needed. He asked me if I was interested in helping setting this up with his team, he needed someone who did not talk in military terms and was able to talk to politicians and explain why this company was useful and not a threat for the official military institutions. The primary objective of this company would be to protect people and objects and do this in a professional way with high moral and ethical standards.

I was very surprised by this question, why had he contacted me? How did he now about my background? Was he maybe part of an Intelligence Service testing me?  I told him I would think about what he said and give him my feedback later. Under normal circumstances I would have never had done this but the things happening at that moment made me change my mind because of course we need to protect ourselves from the bad guys.

The Communication Paradox

Victor’s communication paradox was about the problem that, while IT has developed more and more channels of communication for us (WhatsApp, Facebook etc.), growing up has become more and more difficult four young people nowadays and that they experience a lot of stress and problems while developing themselves. Victor called this the Information Paradox which he further explained to me.

The last decade we have created a new world next to the real ‘Physical world’ and ‘Fantasy World’ which can be called the ‘Online’ world and which is always available when you have access to a device with Internet connection. And, when going ‘Online’, you can influence your ‘User Experience’ and create your own environment and manage your content. You can, for example, only invite the friends you like on your Facebook or WhatsApp account or filter the information you like on your screen creating your own virtual world. This world also enables you to watch movies, play games and listen to music on your own and forget the world around you, it’s your unique and individual experience.

The current generation of students are the first-generation students who have grown up with constant access to the Internet. It’s not possible to explaining IT to them without considering their ‘Online’ perspective. And the funny thing is that most teachers have grown up without ICT and learned to use it at a later age. Our students don’t know how the none-connected world looked like 25 years ago before Internet was invented so you could better explain them how communication was done those days than explain how it works now.

You can compare being online with freedom: it doesn’t mean anything to those who have it but once taken away you know what it is! Of course, the new generation has experienced what it is to have no Internet connectivity. For most students this is a threat and creates stress, not an opportunity to relax. The way we communicate has changed, for example: when you take the train everybody is staring at their smartphone, in schools students check their smartphones between lessons instead of talking to each other and at home WhatsApp has replaced picking up the phone.

To investigate how young people use social media Victor asked a group of students two questions: 1) how many posts did you create yourself last week and 2) how many times did you respond to post posted by someone else. Regarding the first question most of them posted rarely something new: on average, only once a week a new post. But replying and sharing is done multiple times per day. Summarizing his findings: young people don’t create content themselves but are busy responding and having an opinion on what others publish online building their online identity.

Direct one to one communication is replaced by this new way of communication and the big difference with the old way is that in the past, when you were talking directly with someone, only the people around you were involved. Nowadays potentially the whole world can read your post which can go viral and become a hype before you know it. So doing something wrong online can have more impact now.

Our whole communication has changed significant and this makes especially young people, who are by nature very unsure, vulnerable for stress and psychological problems. And because your ‘Online World’, which you created yourself, is always available: you can escape from the ‘Real World’ to this ‘Online World’ . And the old ‘Fantasy World’ has become less important and is now underdeveloped at the expense of developing your own creativity. Direct communication is becoming difficult and even has become art like Marina Abramović performance in the MoMA in New York where she is only watching visitors in their eyes: direct none verbal communication reduced to object of art.

The only way to solve this is was developing training courses for young people in old fashioned communication skills and that’s why he was in Sedona to investigate if this course we did could be used. He concluded this was not the case, the format was to old fashioned and would not appeal young people. We did not have much more time to discuss this but we agreed we would in a few weeks and further discuss this, London after all was not so far from Amsterdam.

During my flight back home I had time to think back on what happened since New Years Eve, now two week ago. Next week I had to start working again, boring…

The IBM AS400

Flying back from Sedona I was thinking back on New Year’s Eve and my days in Sedona. During the course, I became friends with one of the other participants, Victor, a writer from the UK, and we spend time together on the airport there were delays because of the heavy snow which was fallen which caused the planes bringing us back home were rescheduled. Victor started writing when he was 12 years and published his first book at age 21: “The story Of Tess”. Only 36 he had already published 5 books, which were well received, and wrote a daily column in an English newspaper writing about social and political issues. He was flying back to Amsterdam where he had a large meeting planned with his readers in Hotel Americain and he was constantly in WhatsApp’ing his publisher hoping he would be back in time.

Reflecting on my own journey so far I was jealous on what he had accomplished. Before I started working in IT I had tried out al kind of jobs because I did not know what I wanted to become and, that is still my problem now. When I finally started working in IT at 30 this was just an easy way of earning money which I needed because my wife was pregnant and it was nice having earning money in an easy way and driving a company car: around 1980 it was very easy to get a job in IT without having the proper qualifications.

I remember being trained in Belgium as a software programmer where I was looking at a screen whole day with code and was certified after three weeks because at the end of the day I was still looking at the screen when everybody was gone. This was what the software company I was doing the training expected from me: give the impression of working and making long days so these could be billed to the customer, customers did not have any knowledge of IT in these day and you could sell them everything,

After some time, I became friends with one of the partners who always was the last to leave the building and appreciated a good glass of wine. The one thing I remembered from him is that he advised me to always wear a suit and tie and polish my shoes when wanting to make a career in IT. When I finished the course, he took care I was assigned as a software programmer to an IBM reseller who developed software for the AS400 computer designed to support medium sized companies. One day, still staring at the screen and not being productive at all, the manager of the company came to me and asked who of the programmers knew something about finance. Because nobody gave a response and I had learned you did not have to know anything at all in IT I said I was interested: after all I had done accounting on High school and had trained students in accounting during my studies. So after working as a software coder for three weeks I became instructor and in three months project manager, in no time I got a bigger car and a laptop.

On my first assignment with a customer I drove to the south to a laboratory which had just bought an AS400 and where IBM had done the implementation of the computer and the cables, and the screens. I walked in with three software tapes under my arms, introduced myself and was guided to the computer, uploaded the tape, looked at the screen and typed in INSTALL FIS and the computer started doing all kind of things. Time for me to start drinking coffee with the Finance Manager who was just appointed as IT responsible and also knew nothing about IT.

I asked him if he had any requirements about the new financial package and he did not have a clue: as long as the package worked as he was used to it was OK for him! When I asked him for documentation he told me they did not have this so I asked him to put this on paper and send this to me and made a new appointment with him in a week: too early for him and we agreed he would do this in two weeks. My first lesson: always take care next action is with someone else! After 6 hours, the software was installed and the start screen came up: time to leave and my boss could bill 8 hours to the customer: my first invoice for only drinking coffee and let others do the work!

Of course, he did not send me the requested description so I went there again, asked him for a list of account numbers, showed him how to enter them in the system, asked him to add them all before next week, had lunch and went back home after half a day. I had a list of 24 steps to be done before the system was ready to be used and it took almost 4 months before we finished them all and my boss was very happy for all the hours spend and invoices send. When I did not know something, I phoned a colleague and when this took also some time to investigate his or her hours were billed also.

I remember one customer very well who lived in my home town and, after we did the implementation, told me he and his partner both had a budget for external lunches but that he, as financial manager, did not have enough contacts to spend this. Because he also wanted to be out of the office weekly he asked me to lunch with him Fridays at his expense. For more then a year I went to the restaurant on my bike at 12:00, had lunch untill 15:00 and went home afterwards sending him an invoice for the whole day, an relaxed ending the week for me…

My boss was very happy with  this arrangement and toke care the manager got a laptop, the first one in his company. I give him some private lessons how to work with it at our office because he did not want his employees to say he did not know how to work with a laptop.  One day he called me and told he erased his computer by typing in DEL a:*.* an asked me to come to the office after working time to restore the software. If you know a little bit how IT worked when companies were first confronted with IT you could have a lot of fun and you did not need to know too much to become an expert and successful IT professional. Three years ago, after having worked for almost 30 years in IT, I stopped: time for a new challenge although I was still teaching Information Management to students who liked my stories on IT a lot.

While discussing this with Victor he said this description of the starting days of IT looked like the current impact of social media on society. While the first IT revolution was changing the way we work social media are changing the way we communicate, not only in the public but also in the private environment: while I was having lunch 30 years ago with my customers now the new generation is communicating through WhatApp and Facebook with it’s customers all over the world and which they maybe even had never seen. Social media have big impact and has changed the way we communicate significant, he wrote a lot about this issue in his columns. The reason he participated in the ‘Resurfing” course was he wanted to know learn more about this methodology because he was writing an essay on the modern communication paradox.


The week after I flew to Sedona US for a two-day self-development course after being invited by an old colleague. I had some time free on the days of the course, had been in Sedona before and knew it was one of the best places to be in the US. The course was about “Resurfacing”, a technique which aimed to explore your conscience and in the end be the master of your own free will, just what I needed now to define my own Moon project!

When I presented myself at the registration desk in Sedona the lady behind the desk told me I did not pay the whole amount for the course: it was 12.000$ instead of the 1.200$ which I already paid. I was furious because I knew for certain in the invitation I received from my old colleague it stated 1.200$ for the two days and I would not have participated for this amount! I asked the lady to talk to the manager in charge of the workshop and after a few minutes a short bold guy came to me and gave me a cup of coffee and listed to what I had to say without giving me an answer on my questions. He kept smiling and told me he would talk to the legal department and could give me feedback afterwards on what he could do for me.

In the meantime, the workshop started and I had to decide what to do: stay and participate or leave. I decided to stay and participate, after all I was interested in the topic and had traveled a long distance from home. At the beginning of the workshop I met the other participants and I was assigned to a group of twelve people of which 6 were mentors and 6 participants, to my surprise my mentor was the old colleague who invited me for the course, I did not know he was invited also! 4 of the 6 ‘normal’ participants also complained on the price but we did not have much time to discuss because the workshop started and I decided to make my mind free of external stuff so I could concentrate on the course.

The next two days they kept us busy with all kind of exercises, some one to one with the mentors and some with the group. We started the course with identifying our earliest memories and life changing experiences and reflecting on what what we thought were our key drivers and ambitions, a mix of techniques I already experienced before and new ones. The mentors were all experienced master and guided us through the course with a personal approach and were alle ‘Believers” in the methodology developed by the inventor Robin Tree, a former teacher. The key objective of Robin was that by exploring the world of your mind, starting with introspection on your own experiences and connecting them to your beliefs, you will be able to get insight in your identity and will de enable you to set direction to your own life and be in control of your future.

That evening we had some time for ourselves as participants of the course while the mentors were sitting together somewhere else. During the day some of the participants had left the course and, because we were busy all day, we did not know why. In the restaurant I spoke to some other participants and they were all first time attanders and were very positive about the course although some complained on the quality of the mentors who guided them, for some this was the first time, luckily my mentor was very experienced. Only one complained about the money and thought it was a mistake because she knew others who had done the course before and had not complained about it.

Next morning we started with an evaluation of first day and this was for me the opportunity to ask the mentors when we would get feedback on the costs of the course, they were very surprised and did not know there was a problem. My mentor asked me to look at this “problem” from another perspective and ask myself the question “what is this course worth for you?”. If the course would cost nothing would it have the same value for you as if it was very expensive? If the course  would change your life in the sense that you would stop working at your current very well paid job and start a new adventure without a potential high income but more in line with your ambitions would it still be an interesting investment for you? And, if you look back, do the moments in your past life you made choices which changed your life structural had anything to do with money?

At the end of the day I concluded that is was good having done this course and not let me be influenced by the money problem. When checking out I met the short bold guy who I spoke to at the beginning of the course and he introduced himself as Robin Tree, owner and developer of the “Resurfacing” methodology. He told me he would not insist on paying the 12k $ but that I was free of course to pay more if the course was more worth than I thought before participating: on avarage participants of his course valued it ten times higher after then before. It was also a good methodology to ‘shake out” the participants early during the course who were to much focussed on the money and were not able to open their mind. I agreed, without this issue i would have been more relaxed and less focussed, pressure sometimes helps when you want change..

Waking Up

Woke up this morning with a terrible headache not knowing where I was and how late. I did not recognize the room and also noticed I did not sleep alone: it could not have been that bad yesterday… While slowly recovering I remembered I had stayed New Year’s Eve with friends in the Northern part of the Netherlands where it’s always cold and windy, the houses suffer from the increasing number of earthquakes and the people were still eating potatoes every day.

I spend the evening before talking and drinking about our lives, politics and achievements (as far as we had them) and ended the evening drinking champagne and toasting on what 2017 could bring us. We, all around sixty years old, came together every year on New Year’s Eve to talk with each other and I realized waking up that our view on the world had never been as negative as this time and our ambitions had also never been so low.

Although everybody was talking about disruption nowadays society was making things not easier for us and telling us all the time what to do and what not to do: almost all things we liked to do were under discussion: drinking alcohol, celebrate “Sinterklaas” (a Dutch children’s festivity), Christmas and making a firework at midnight on New Year’s Eve. While we were young in the sixties we were fighting for our liberty and wanted more freedom and now we were defending old values, funny how things can change…

While shaving I suddenly realized myself we did not talk about our goals or objectives like we did when we were young. What happened to us we were now so negative and low on our ambitions? When I was 14 years old in 1969 my father woke me up at night to watch the first men walking on the: a life changing experience for me! At that moment, I thought it would be possible to walk on the moon also. Over the years I understood this was not a realistic ambition. But why not define a new ambition I thought while shaving?

Walking downstairs for breakfast I decided that I would start finding a new ambition for 2017 and would call this “The Moon Project”. Downstairs I found all sitting around the kitchen table having breakfast and started asking questions but did not get answers back I did not expect. Driving back home that afternoon I decided I needed to broaden my scope and first further investigate the first moon landing, what made this so successful and why can’t we do this again  easily? Having done something should make it easy to repeat 48 years later seen the current status of technology.

The next morning I did a quick scan on the Internet on what was the most crusial succes factor for the Apollo project and was triggered by the role of Margaret Hamilton, the MIT lead software engineer who was responsible for the writing the software code. Without this code it would not have been possible to land safely on the moon. At the end of 2016 she received the Presidential Medal of Freedom from Barack Obama for her work, not only for the Apollo Project but also because she invented the concept of software engineering.

Just three minutes before the Apollo Moon lander landed on the Moon several computer alarms were triggered. The Moon lander computer was overloaded with interrupts caused by an incorrectly power supply to the lander’s rendezvous radar. Hamilton’s software indicated “executive overflows”, meaning the computer could not complete all of its tasks in the available time and had to postpone some of them. The software allowed the computer to cope with this problem by prioritising the tasks to be completed and doing only the most important ones. . Hamilton’s priority alarm warned the astronauts there was an emergency and executed the crucial tasks without blocking the system. Always wandered why it took so long before they came out of the Apollo: the board computer still had to execute the taks not yet done…

Maybe that’s our problem, I thought, we are doing to much and can’t really prioritise, that’s why we have such a poor outcome as society. What the Apollo case learned me is that it’s not enough to have an ambition and clear goal which is easily to communicate but you need also to have the right people with the right mindset and skills to execute the tasks. If one of the two is missing you will not realise your objectives.

Mijn eigen Rodin

Toen ik vijftien was bezocht Ik voor het eerst het Musée Rodin in Parijs en was ik erg onder de indruk van zijn werk. Bij zijn beelden gaat het niet om een klomp brons maar om iets wat groter is dan het materiaal alleen en mij als aanschouwer in vervoering brengt. “Dat is dus kunst” ontdekte ik toen. Net als deze blog meer is dan de som van de woorden en beelden die ik gebruik. Ik wou dat ik een beeld van hem had, dacht ik toen, wel een beetje kostbaar waarschijnlijk dus eerst maar eens wat geld verdienen…lage-bronze

Tot ik zo’n veertig jaar later en acht jaar geleden met mijn vrouw een trip door Yorkshire, Wales en Engeland maakte door de countryside. Vast onderdeel van ons programma is, naast ‘Tea and scones’ en een bezoek aan de lokale pub, het bezoeken van antiekwinkels: een hobby die wij beide delen. En er zijn veel van dit soort winkels in Engeland, dat is het nadeel van het winnen van twee wereldoorlogen: je blijft met veel troep zitten omdat niks kapot gaat en daar moet je dan weer wat mee: vandaar al die antiekwinkels en TV programma’s over antiek en veilingen in Engeland.

Ik weet niet meer precies waar het was maar plots stonden we in een winkel met vitrines vol servies en bestek, schilderijen, sieraden en beelden en vlak bij de ingang stond mijn Rodin! Eerst zag ik niet dat het een Rodin was maar vond ik het een interessant beeld maar bij nadere bestudering was het er een en de eigenaar vertelde er meteen bij dat het geen origineel was maar een kopie maar wel een verdomd goede kopie. Dondert niet, dacht ik, het gaat niet om het geld maar om iets moois dat je graag wil hebben. Maar aangezien het om een relatief groot bedrag ging (600 pond) besloten we er nog even over na te denken.


Eerst maar eens thee met scones dus en het dorpje nader bekeken. Maar als een magneet trok de Rodin mij toch weer naar de winkel. De eigenaar wist een koper te hebben toen we voor de tweede keer naar binnen gingen. Mijn eega vond het een beetje duur en wilde eerst nog onderhandelen over de prijs. Afijn, uiteindelijk verlieten we de zaak met het beeld en een mooi antiek visbestek voor dezelfde prijs, best een duur bestek dus maar we maken er nog steeds met plezier gebruik van als we gasten hebben.


De volgende dag liepen we een paar dorpen verder langs alweer een antiekshop, het was zondag en de winkels waren dicht. Plots zagen we in de etalage een zelfde kopie van Rodin’s L’Age d’Airain staan, deze keer met een prijskaartje eraan: 450 pond! Blijkbaar was er een hele partij kopieën aan de plaatselijke antiekhandelaren aangeboden! “Verdorie, we hadden beter moeten onderhandelen!” zei mij eega. Ik heb later begrepen dat Rodin vele afgietsels van zijn beelden liet maken in veel verschillende materialen, dat naast het feit dat daar ook weer veel kopieën van zijn: in die zin was hij een van de eerste die aan massaproductie van kunst deed.

Afijn, het beeld staat nog steeds in onze huiskamer en af en toe aai ik hem over zijn hoofd, “mijn eigen Rodin” denk ik dan trots. Mijn eega heeft al een aantal keren geprobeerd me over te halen het beeld te verkopen maar dit is mijn Rodin en er zit ook nog een verhaal aan vast en voor mij was het die prijs wel waard!


Ik was dan ook blij verrast vanmorgen een artikel in de Volkskrant aan te treffen over een aanstaande Rodin tentoonstelling in het Groninger museum.  Conservator Suzanne Rus heeft het voor elkaar gekregen vijf versies van L’Age d’Airain, ofwel in het Nederlands Het Bronzen Tijdperk, bij elkaar te krijgen als onderdeel voor de Rodin tentoonstelling die deze week van start gaat. Haar natuurlijk meteen een mailtje gestuurd met het aanbod ook mijn beeld in te brengen voor 450 pond, kopen kan ook maar dan wordt het 600 pond… In ieder geval ga ik natuurlijk binnenkort naar de Rodin tentoonstelling in Groningen!rodin-groningen

Aanvullende reactie van mijn eega via Facebook:

“Aan ons beeld van Rodin zit nóg een verhaal vast. Onze buurman heet Rody, een geweldige man met een mooie kijk op het leven. Wij zijn erg dol op hem. Het beeld heet bij ons thuis dus “de Rody”, die we in ‘t voorbijgaan vaak even over het hoofd aaien.”

Naschrift n.a.v. bezoek aan de tentoonstelling in het Groninger Museum begin 2017:

En daar heb je ze dan, de vijf kopieën, netjes bij elkaar in het Groninger museum, een maatje groter dan mijn kopie en qua kleur en afwerking allemaal verschillend. Bij deze tentoonstelling in Groningen staan de werkwijze en productie methode van Rodin centraal, interessant maar het leidt wel af ten aanzien van het oorspronkelijke doel van Rodin met betrekking tot de beelden: mooie beelden maken en zorgen dat zoveel mogelijk mensen ervan kunnen genieten.

Tevens in het Groninger Museum de mooie foto’s bekeken van Erwin Olaf die zich door Rodin liet inspireren: Rodin maakte  overigens in zijn tijd ook al van fotografie gebruik maar dan als hulpmiddel voor het maken van zijn beelden. Helaas gebruikt Olaf L’Age d’Airain niet als voorbeeld maar deze lijkt er een beetje op!

Bored couples

Bored couples

“En, hoe was je vakantie?’, vroeg de blonde vrouw aan de gezette vrouw met de zwarte krullen die iets verderop in de trein tegenover haar zat. “Verschrikkelijk!”, antwoorde ze “Johan had weer allerlei dingen gepland en uitrusten stond niet op zijn programma op Kreta”. “Gelukkig was het daar niet zo heet maar het was doodvermoeiend steeds achter hem aan te sjokken van het ene mooie dorpje naar het andere pittoreske plaatsje, museum of strand, continu waren we op pad.”

“De grootste ramp was een wandeling die hij wilde maken naar het strand van “hoogstens een uurtje”, volgens hem goed aangegeven en met mooie vergezichten, “dat moet jij dus makkelijk aan kunnen”, had hij daarbij gezegd. Ik mijn sportschoenen aan en wij samen op pad. Het begon mooi maar al snel werd het landschap saai en liepen we tussen de nieuwbouwprojecten en over pas aangelegde paden die soms plots ophielden. Hij wilde per se doorlopen want volgens zijn route- en stappenteller “liepen we in de goede richting en moest ik even geduld hebben, we zouden zo op het mooie pad naar zee komen” “.

“Dat zeggen ze altijd”, zie de blonde vrouw, ‘Ik trap daar niet meer in, laat hem altijd alleen lopen dan kan ik plat bij het zwembad”. “Ik moet altijd mee van Johan”, zei haar vriendin en als ik zoiets voorstel of iets anders wil zijn er zoveel redenen waarom dit niet kan, dat heb ik opgegeven”. “Het zit schijnbaar in de familie”, zie de blonde vrouw, blijkbaar waren het schoonzussen.

“Het werd steeds erger, warmer en het pad slechter en toen ik op een gegeven moment voorstelde een taxi te nemen werd hij boos en liep koppig door; ik er maar weer achteraan sjokken dus… Zijn conditie is een stuk beter dan de mijne en mijn voeten deden erg zeer”. “Sportschoenen zijn ook niet optimaal om lange stukken mee te lopen op slecht terrein”, vulde de schoonzus aan. “Uiteindelijk, na ruim vijf uur lopen, hebben we toch een taxi teruggenomen en moesten we de lokale chauffeur een fortuin betalen voor de rit, dat was natuurlijk mijn schuld “want we waren er bijna” natuurlijk!”, en een diepe zucht volgde.

“Terug in het appartement met uitzicht op de bouwwerkzaamheden en constant lawaai van machines ben ik op bed gaan liggen en er die dag niet meer uitgekomen, zo moe was ik. Johan heb ik die dag niet meer gezien tot hij ’s avonds laat het bed in schoof, ik deed net of ik sliep.” “De volgende dag hebben we het nergens meer over gehad en begonnen we aan ons volgende uitstapje, gelukkig had hij een huurauto geregeld”.

“Blij dat we weer thuis zijn”, zei de vrouw met het zwarte haar, “Hij is gelukkig weer aan het werk en dan is het best met hem uit te houden. Vakanties, van mij hadden die niet uitgevonden hoeven worden!”. “Wacht maar tot hij pensioen gaat”, zei de blonde vrouw, “Je moet er toch eens over na gaan denken hoe je dat met hem gaat aanpakken, anders heb je geen leven”. “Ik denk dat ik maar een hond neem”, zei de ander, “Kan hij die gaan uitlaten en is hij even weg. Ik probeer hem al te interesseren voor vissen net als jouw man, is hij af en toe wat langer weg…”.

Laatste opdracht Schrijversvakschool maart 2016 van Maaike Bergstra die het vorige week van Wim Brands overnam omdat hij plots ziek was geworden: “Maak een verhaal op basis van bovenstaande foto van Martin Parr uit de serie “Bored couples”.


Nadat ik bovenstaand verhaal op mijn blog heb gepost over een foto uit de serie ‘Bored couples” van Martin Parr lees ik een half uur later een recensie in NRC over een boek van Tim Parks “Thomas and Mary” die een andere beklemmende foto uit de serie van Martin Parr als illustratie gebruikt, bestaat toeval eigenlijk wel of zit hier een onzichtbare hand achter?

Wakker worden in een woud


Toen ik wakker werd was ik in een woud, om me heen zag ik de meest vreemde bouwsels, haastig gemaakt door passanten die hier, net als ik, niet waren om te blijven. Tussen de kale bomen was alles grauw, grijs, vochtig en een puinhoop door de achtergelaten spullen die overal in de modder verspreid lagen. Vage schimmen sjokten zwaar door de zompige klei en verdwenen tussen de hoge bomen of in de zelf gefabriceerde, rook en regen lekkende hutten en uitgeleefde tenten.

Het had de hele nacht geregend, zelfs wanneer het niet regende bleven de druppels van de bomen naar beneden komen. Het was me niet gelukt in het donker in deze chaos een slaapplek te vinden. Uiteindelijk was ik onder een stuk plastic gaan liggen en pas na uren in slaap gevallen. Nu ik wakker werd voelde ik de kou, met name in mijn voeten die onder het plastic uitstaken. Dof dreunde het in mijn hoofd op het ritme van mijn hart en ik voelde overal spierpijn; de reis hiernaartoe had zijn sporen achtergelaten.

Zoals elke dag bij het wakker worden maakte een mengeling van angst, paniek, verdriet en boosheid zich van mij meester en moest ik denken aan mijn familie die ik achter had moeten laten en waarom God ons zo straft. Ik ben altijd een gelovig man geweest en heb altijd gedaan wat ons werd voorgeschreven en in vrede geleefd in het land waar mijn familie generaties lang heeft gewoond en dat nu niet mee bestaat.

Mijn adem werd bij het aanraken van de buitenlucht omgezet in damp die zich vermengde met de nevel die over het woud hing en die op haar beurt weer werd gevoed door de rook van de vele vuurtjes die werden gestookt om het warm te krijgen. Alles wat brandbaar was werd gebruikt waardoor het penetrant stonk. Ik pakte mijn spullen bij elkaar en liep naar het dichtstbijzijnde vuur en sloot me aan bij de groep mensen die zich hier aan het warmen waren en die net als ik allemaal op weg waren naar de overkant. Niemand zei iets, niemand kende elkaar en en niemand wilde elkaar leren kennen, ik ook niet. Hier was het ieder voor zich in dit woud vol verworpenen der aarde.

L’important c’est la rose…

Daar zit je dan, 76 jaar oud met een achttien jaar jongere man tegenover je die je helpt met eten omdat je te veel bibbert om dit zelf te kunnen. Wel goed verzorgd, ondanks alles een dame met een mooie ketting, een chique horloge en dure ringen aan de vingers. Sinds gisteren ben je opgenomen op de afdeling palliatieve zorg waar ik als vrijwilliger af en toe een paar uurtjes meehelp. Net opgenomen in een kale kamer met alleen de noodzakelijke voorzieningen en zonder enig persoonlijk spoor behalve dan een eenzame ansichtkaart in de vensterbank. Je staart het liefst naar buiten waar je achter de kaart de bomen van het bosrijke Zon en Schild op de wind ziet mee bewegen.

De ontmoeting begon koppig, bijna boos, het duurde even voor je je liet helpen. Wel kwam er af en toe een stroom woorden uit jouw mond, meest Nederlands, maar ook Frans en een beetje Duits. De verpleegkundige hadden me verteld dat je als kind in Parijs had gewoond, geen van de verpleegkundigen kon echter haar Frans verstaan, een hersentumor doet vreemde dingen met je. Dus maar even alles in mijn beste Frans gedaan: ‘Vous voulez du fromage, pâté ou confiture?’ Dat ging beter dus ging ik verder met ‘Du pain, du vin et du Bousin?’. Tussen alle woorden, die niet altijd te verstaan en samenhangend waren, kwam het woord ‘Becaud’ een aantal keer voor. Mooi aanknopingspunt, dus vroeg ik je of je van zijn muziek houdt. Toen begonnen je oogjes te glimmen.

Gilbert Becaud

Vanaf mijn smart phone met Spotify heb ik toen een paar nummers van Becaud en Aznavour voor je afgespeeld. Dat vond je prachtig, je zong mee op ‘L’important c’est la rose’ en wist zelfs met gebaren het plotse einde van ‘Et maintenant’ aan te geven! Je droomde weg op Becaud’s muziek naar lang vervlogen tijden terwijl je bleef kijken naar de bomen buiten en de eenzame ansichtkaart. En daar word ik dan wel weer een beetje triest van. Je bent ernstig ziek en je hebt niet veel tijd meer. Maar wel mooie herinneringen…..


Onderweg naar het café besloot ik de kortste weg te nemen langs de molen. Ik moest me haasten want ik was te laat vertrokken. Plots, in een flits, zag ik haar lopen. Onze blikken werden meteen gevangen, er was geen ontkomen meer aan. Ik liep naar haar toe, gaf haar een kus, en probeerde krampachtig te lachen. “Dat is lang geleden Marion”, zei ik, “dat we elkaar nu juist op deze plek moeten tegenkomen”. Vlak bij deze plek woont haar moeder. “Ik loop hier elke dag” zei ze “dus zo toevallig is dat niet”. Er zat een sarcastische toon in haar stem, hetzelfde toontje dat mij destijds zo was gaan tegenstaan. “Hans, we moeten praten” zei ze terwijl ze mij strak aankeek, “heb je nu even tijd?”.

Sinds we uit elkaar waren gegaan hadden we elkaar niet meer gesproken en er waren inderdaad nog een paar zaken die ik graag geregeld wilde hebben. Toen ik destijds gehaast onze etage had verlaten had ik zonder erbij na te denken mijn fotonegatieven achterlaten uit het pre digitale tijdperk. Omdat Ik geen zin had in een nieuwe escalatie was ik daar niet op terug gekomen. Daar heb ik later veel spijt van gekregen want diverse opdrachtgevers hadden om nieuwe afdrukken gebeld die ik niet kon leveren, dat had mij geld en klanten gekost. Wie weet was dit het moment om een poging te wagen ze terug te krijgen.

“OK, goed plan, moet ik wel mijn afspraak cancelen, weet jij iets in de buurt?” vroeg ik. “Ik woon hier vlakbij, niet ver lopen, was net op weg naar huis” reageerde ze snel. De reden dat we uit elkaar waren gegaan was dat Marion zwanger was geraakt en ik geweigerd had mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik voelde er niet veel voor zo jong al vader te zijn en tevens had ik mijn twijfels bij Marion. Zij had al besloten het kind te houden toen ze het aan mij vertelde en daar was ik behoorlijk kwaad om geworden.

Ik kon niet meer terug besefte ik, ik had voor ik het wist ingestemd. Tegelijkertijd was ik verbaasd dat ze mij bij haar thuis had uitgenodigd en dat ik dus waarschijnlijk ons kind zou zien. Het kind moest nu ongeveer vijf jaar oud zijn. Sinds ik weer alleen woonde had ik vaak aan het kind gedacht en geprobeerd achter Marion’s adres te komen maar dat was niet gelukt. Er moesten genoeg mensen in mijn vriendenkring zijn die nog contact met haar hadden maar niemand wilde mij iets vertellen, ze was altijd al goed geweest in het manipuleren van anderen. Als ik er naar vroeg was het antwoord altijd hetzelfde: Marion wilde geen contact. Wat was er veranderd dat ze dat nu wel wilde?

Terwijl we de trap naar de bovenwoning opliepen hoorde ik boven praten. Een kinderstem maakte lawaai en een mannenstem deed vergeefs pogingen het kind tot de orde te roepen. Voordat ik het wist stond ik midden in de huiskamer: klein, rommelig en vol speelgoed. De TV stond aan en een voor mij onbekende man zat op de bank naar CNN te kijken terwijl het kind aan het spelen was. “Hoe heet je?” vroeg ik aan het kind. “Sem” zei hij terwijl hij vragend naar zijn moeder keek. “Mag ik je even voorstellen” zei Marion, “dit is Martin”. Natuurlijk, dacht ik, Marion is er de vrouw niet naar alleen door het leven te gaan. Dit soort vrouwen wil kost wat kost een man en zorgt er wel voor een man aan zich te binden voordat de ouderdom toeslaat, arme Martin.

Dit is dus mijn zoon, dacht ik terwijl ik naar het mormel keek die het inmiddels op een nog harder krijsen had gezet. Marion keek me aan en zei: “Sem is een beetje moe, hij heeft een lange dag in de crèche achter de rug, we hebben allebei een drukke baan en Martin heeft Sem net opgehaald. Hoe is het met je? Zullen we even in de keuken gaan zitten? Praat wat makkelijker”. Kind en man wisten blijkbaar niet wie ik ben, schijnbaar nam Marion wel vaker vreemde mannen mee naar huis. Terwijl we aan de keukentafel gingen zitten gingen er allerlei vragen door me heen: waarom doet ze dit, wat verwacht ze van me, hoe breng ik de negatieven ter sprake? Als ik het slim aanpakte kreeg ik ze misschien wel terug!

“Ben je nog steeds bezig met fotografie” vroeg Marion. ‘Ja”, zei ik, “de zaken lopen goed”. “En jij, werk je nog steeds in de marketing?”. “Nee, na een reorganisatie ben ik eruit gegooid en ik werk nu als ZZP’er. Wel lastig aan klussen te komen dus ik pak alles aan”. “Hoe hebben jullie het met Sem geregeld?” vroeg ik. “Hoe heb ik dat geregeld”, zei ze bits, “Dat gaat je niks aan”. “Sorry” zei ik, “ik wil me er niet mee bemoeien”. Vreemd hoe je zo snel al weer in het oude patroon valt ook al heb je elkaar jaren niet gezien. “Hoe gaat het met Sem”, probeerde ik om mijn menselijke kant te laten zien. Wantrouwend keek ze me aan “Sem is het beste wat ons ooit overkomen is…”. En ik het slechtste, dacht ik er meteen achteraan maar ik hield me in.

“Waarom heb je me hier bij je thuis uitgenodigd?”, vroeg ik haar. Ze stond op, schonk twee mokken koffie voor ons in, ging weer zitten en zei toen: “Ik denk dat er nog een paar dingen zijn die we nog moeten regelen…” en ze liet een stilte vallen terwijl zij me aan bleef kijken. Dat wil ik ook dacht ik, maar waarschijnlijk andere dan jij. “Waar heb je het dan over” zei ik, het was waarschijnlijk beter er eerst achter te komen wat ze wilde voordat ik over mijn negatieven begon. ‘Ik heb nog wat spullen van je die je waarschijnlijk graag terug wil hebben” zei ze. Dat had ik niet verwacht, ik dacht dat ze het over Sem ging hebben. Ik voelde me ineens een stuk beter. “Klopt”, zei ik, “Die zou ik graag terug willen!”.

“Je kunt ze terugkrijgen, maar onder een voorwaarde. Ik wil dat je nooit meer contact met me opneemt of met onze gezamenlijke kennissen over me roddelt”. “Wat bedoel je?” vroeg ik verbaast. “Je loopt iedereen stoer te zeggen dat je een kind van me hebt en dat is niet het geval”. “Maar Sem dan..”, stamelde ik. “Die is niet van mij maar van Martin, ik heb geen kind van je”. “Maar..” stamelde ik. Ik kreeg de kans niet nog wat te zeggen. Snel liep ze de kamer uit en kwam na een paar minuten met twee dozen terug. “Hier zij ze”, “dit is het en veel plezier ermee”. Ik stond op en liep verward met de dozen naar beneden. Onderaan de trap keek ik er snel in: er zat alleen oude troep van me in en niet de gewenste negatieven. “Maar waar zijn dan mijn negatieven?” riep ik naar boven. Marion stond nog boven aan de trap en keek met afschuw op me neer “Die heb ik weg gedaan, sufferd, wie werkt er nu nog met negatieven…”. Dat rotwijf.

My Story

Eerste verhaal geschreven voor de Schrijversvakschool schrijverstraining januari – maart 2016.