Tag Archives: Script

‘Finally British Again’, a Brexit Comedy!

Script: Finally British Again

Gerard Geerlings april 1st 2017 – Inspired by ‘Dad’s Army’ and ‘Fawlty Towers” and ‘House of Cards’.

Summary: In Brussels a team of the EU and one of the UK is negotiating the terms and conditions around the Brexit, they are already busy for more than a year without much progress. ‘Finally British Again (FBA)’ reports weekly on what’s going on on the main negotiations table and give insight in the political intriques which go on in Brussels, London,  Dublin, Paris, Berlin, Edinburg, etc… Main characters: chair of the negotiation team, the chairs of the EU en UK team, Theresa May, Boris Johnson, Angela Merkel, Jean-Claude Juncker, Federica Mogherini, Donald Task, Donald Trump…

Baseline: It’s should be a comedy in the best British tradition and close to reality so if possible recorded on a weekly schedule! For this reason the order and content of all episodes can change when this are evolving.

Background: The key negotiations take place in a luxurious Hotel in the center of Brussels under the responsibility of a central transition team called the Brexit Oversight Committee (BOC) but mostly named ‘Oversight’ which consists of 3 persons of the UK, 3 from Europe and an ‘independent’ chair Federica Mogherini, this was agreed after months of negotiation. The team is supported by a lot of working groups with delegations of all EU countries: a complex bureaucratic organisation where hundreds of people working 24/7, nobody knows exactly who is responsible for what and this mess is becoming bigger day by day because the favourite method for solving  a problem is introducing a new commission to solve this so actually no decision are made at all…

Suggestion for actors: Chair Brexit Oversight Committee (BOC):  John Cleese, Theresa May: Anne Robinson, chair EU delegation: Federica Mogherini: Sidse Babett Knudsen, Boris Johnson: Daffyd Thomas, Dutch journalist Joris Luyendijk: Joris Luyendijk…

Locations: the main negotiation room with a oval table called The Mess, the big EU Brexit Office where nobody knows who is doing what and everybody speaks a different language (that’s why it’s called Babylon), The British Embassy from where the UK delegation works, The Pub where the delegations meet after work, nr10 Downing Street, the train from Brussels to Straatsburg..

The objective of the main negotiation team is to:

  1. Take care the transition goes as planned  as agreed in the Transition Plan
  2. Decide on issues which could not be agreed on in the working groups and
  3. Make proposals to adjust the transition plan when needed for the EU and UK government.

Draft content first 10 episodes:

Episode 1: The Table: on who to chair the meetings, where to negotiate, in which language and how to decide on the agenda. Because of IT security problems they decide no to use the internet but typewriters…

Episode 2: The Press: the EU wants to negotiate in the open while the UK wants to keep meeting private and only report monthly on the progress. Finally they decide on a weekly press conference by both parties on a common agreed message to be prepared by a new press committee.

Episode 3: The Irish Boarder; the negotiation team decides to start with this issue and cannot come up with a solution everybody agrees on so they decide to implement a new workgroup and after some discussions 3 workgroups are installed : a legal, economic and a boarder protection workgroup which soon becomes known as ‘The Wall Committee’.

Episode 4: The Boris Complot: although Boris Johnson has no formal role in the negotiations he has a lot of influence on the EU negotiations team and aligns informal with both the chair of the negotiations team as with Donald Trump… A journalist makes this public.

Episode 5: Fish & Whisky: The UK wants ‘Whiskey’ to be a brand which only can be used by the UK and and abandon EU fishing ships from their territory, no Whiskey deal is made but on fish they agree on a five year transition plan which gets a lot of media attention.

Episode 6: The UK EU pensions: The EU has decided that the UK should pay for the pensions for the EU staff who worked for the EU in the past. When the budget needed for this and the salaries become public two members of the negotiation team are involved, they need to resign..

Episode 7: Budget Problems: The budget if the Brexit transition itself is already overspend on the side of the EU while the UK is doing fine and for some teams even uses sponsors who advertise with this in the media. The European parlement want this is stopped but they can’t find a legal basis for this.

Episode 8: Gibraltar: Since the start of the negotiations there have been issues regarding Gibraltar which the UK does not want to leave. To put pressure on the negotiations the UK decided to close the borders with Spain and use  military planes to deliver goods to Gibraltar. After some time the citizens of Gibraltar start protesting wanting to leave the UK and join Spain.

Episode 9: Leaving London: Banks and headquarters of multinationals with a headquarter in London are leaving London on a massive scale. By lowering taxes and giving working visa for staff the UK wants to stop this, in the transition plan it was agreed they would not do this while the UK was still negotiating…

Episode 10: The Scottish: Have closed a trade deal with Trump without knowledge of the UK and EU and lets Theresa May know they are negotiating with Ireland and the Netherlands on a trade deal.

Every episode ends with to delegates talking and joking in the train from Brussels to Straatsburg (or London or Berlin), the UK delegate drinking gin tonic and the EU one drinking German beer while the Dutch journalist Joris Luyendijk is listening secretly to them in the back of the train…

Let me know if you have any suggestions for improvement or want to become part of the writers team. Netflix, HBO and the BBC are invited to tender for the production rights.

(c) Gerard Geerlings 2017 – www.gerardgeerlings.nl

Trump Tower, New York, Kerstnacht 2017, 3:17

Donald Trump kon de slaap niet vatten en zat in zijn kamerjas achter zijn bureau op de 26e verdieping uitkijkend over Central Park dat sinds een paar weken niet meer voor het publiek toegankelijk was. Na de mislukte raketaanval op Trump Tower hadden de veiligheidsdiensten tot deze ingrijpende maatregel besloten. Er was in eerste instantie veel weerstand geweest van de New Yorkers tegen deze maatregel maar na wat onderhandelen had hij een deal met het stadsbestuur kunnen maken waarbij op termijn een consortium van Central Park een pretpark zou maken met een strenge toegangscontrole en hij een licentie zou krijgen voor een helikopter landingsplaats in het park waar nu de ijsbaan was, dat zou hem minuten vliegtijd naar Washington schelen en op termijn een potentieel nieuwe inkomstenbron voor zijn Trump Foundation.

Maar dat was niet de reden waarom hij de slaap niet kon vatten. Hij was nu bijna een jaar POTUS en de eerste 100 dagen waren zeer succesvol geweest met name omdat hij een aantal “Quick Wins” had weten te implementeren die hem nog populairder maakten dan hij al was. De media waren allemaal zeer te spreken over de nieuwe wind die er waaide in Washington en de eerste resultaten die hij had geboekt. Een van de belangrijkste dingen die hij had gedaan was het scheiden van zijn operationeel team, dat vanuit het Witte Huis opereerde, en zijn Strategie en Communicatie team, dat door hem persoonlijk werd aangestuurd vanuit New York. Wie wat van Trump gedaan wou krijgen moest bij hem op audiëntie in zijn Trump Tower dat hij voor een mooi prijsje had verhuurd aan de Presidents Office en waar het een komen en gaan was van CEO’s, staatshoofden, “celebrities” en de intimi die behoorden tot zijn “Inner Circle”.

In het voorjaar werd hij voor het eerste geconfronteerd met een aantal problemen die zijn VP Mike Pence en manager van het operationeel team, niet zelf kon oplossen en waardoor hij gedwongen was in te grijpen. Dit had ertoe geleid dat hij wat kabinetsleden had moeten vervangen die blijkbaar niet goed gekwalificeerd waren, helaas had dit tot gevolg gehad dat er de nodige vuile was op straat was komen liggen.  En daar hadden de traditionele media natuurlijk flink van gesmuld in hun oude anti Trump gedrag terugvallend. Gelukkig kon hij nog steeds gebruik maken van de diensten van zijn voormalige campagne manager Kellyanne Conway die een steeds belangrijkere rol speelde in zijn staf en zo langzamerhand ook in zijn privé leven… Zo had ze Trump goed geholpen toen een wel erg ambitieuze schoonzoon de macht wou grijpen in zijn Trump empirium zodat hij zelf geen zeggenschap meer zou hebben. Dit was uiteindelijk opgelost door hem af te kopen zonder dat dat tot een officiële scheiding leidde zodat de buitenwereld hier niks van had gemerkt maar dit had hem wel veel tijd gekost, hij haatte het wel met crisis management bezig te moeten zijn, liever was hij aan het bouwen..

Een van de eerste besluiten die Trump nam na zijn installatie tot President was het vaststellen van de zogenaamde “Trump doctrine” die uitgangspunt zou zijn voor zijn buitenlandse beleid onder aanvoering van voormalig Exxon Mobil baas Rex Tillerson. Kern daarvan was dat de wereld opnieuw zou worden ingedeeld in invloedssferen en dat niet langer één land het voor het zeggen had maar de wereld door de belangrijkste landen verdeeld zou worden in invloedssferen. Een andere belangrijke peiler van zijn nieuwe beleid was het inzetten van de nucleaire dreiging waarbij Trump de inzet van kernwapens waar ook op de wereld niet uitsloot. Om dit te regelen had hij de drie belangrijkste regeringsleiders bij elkaar geroepen: Poetin, Trump en Xi Jinping naar het voorbeeld van de Yalta conferentie in 1945, alleen deed deze keer Engeland niet mee mar China. De conferentie was georganiseerd in Honolulu op Hawaï omdat deze drie landen daar geografisch gezien aan elkaar grenzen maar ook wel een beetje om een plaagstootje uit te delen aan Barack Obama…

Na drie lange dagen onderhandelen hadden de grootmachten de wereld opnieuw verdeeld waarbij de geografische, militaire en economische grenzen opnieuw waren vastgelegd in invloedssferen met als mantra dat de conflicten binnen een bepaalde invloedssfeer door de desbetreffende grootmacht zelf opgelost zouden worden. Zowel bij Poetin, Trump en Xi Jinping stonden begrippen als “Democratie” en “Burgerrechten” niet hoog op de agenda en daarom waren ze het er al vrij snel over eens geworden dat pragmatisme de leidraad moest worden voor samenwerking en niet morele en ethische waarden. Rusland legde een claim op het Midden Oosten, China wilde Afrika en de US Zuid Amerika, Japan, Zuid Korea en Canada. In de periferie van de conferentie werd besloten dat Europa gewoon Europa bleef, daar viel immers niets te halen, met uitzondering van Groot Brittannië dat een aantal Commonwealth landen claimde waar ze al eeuwen een relatie mee hebben zoals bijvoorbeeld India, Australië en Nieuw Zeeland, daar had het trio geen probleem mee, een mooi resultaat voor Theresa May die midden in de Brexit onderhandelingen zat en wel een succesje kon gebruiken!

Het eerste wat er na deze conferentie gebeurde was dat China meteen een invasie pleegde op Taiwan en dat ging erg vlotjes. Formeel werd er à la Hong Kong een transitie regering geïnstalleerd maar al snel legden de Taiwanezen zich bij deze bezetting neer. Poetin op zijn beurt maakte een deal met Erdogan en in no time werden door beide partijen de problemen met ISIS in Irak en Syrië opgelost of beter gezegd weg gebombardeerd. Dit had een nieuwe stroom vluchtelingen naar Europa tot gevolg waardoor een grote hoeveelheid terroristen hun werkveld verlegden naar Europa. In het kort gezegd kwam het erop neer dat de grootmachten nu orde op zaken konden stellen in hun eigen territorium: iets dat ze al langer wilden doen maar vanwege de oude verhoudingen niet durfden. Dat dat soms gepaard ging met wat duw en trekwerk viel te verwachten maar deze nieuwe doctrine leverde ook veel mooie nieuwe dingen op, met name op economisch vlak. In no time sloten de drie grootmachten handelsverdragen met elkaar af waarbij het een beetje sneu was dat het Europa, vanwege de interne verdeeldheid, maar niet lukte zich hierbij aan te sluiten. Het najaar was dus een turbulente periode geweest voor Trump maar, zoals dat altijd gaat bij grote reorganisaties, moet je eerst door het zuur voordat je bij het zoet kan komen en economisch was zijn nieuwe beleid een doorslaand succes! Met name de relatie van de VS met Rusland was sterk verbeterd en Rex Tillerson was het gelukt een paar mooie deals af te sluiten met Russische oligarchen die hij nog kende uit zijn tijd bij Exxon Mobil.

In oktober, op het moment dat het Witte Huis werd gesloten en een bestemming als Museum kreeg, ontstond er plots een conflict tussen Pakistan en India over Kashmir. De problemen in Kashmir waren een jaar eerder ontstaan na het dood van Burhan Wani, die streed voor de onafhankelijkheid van Kashmir, hij was neergeschoten door Indiase ordetroepen. Gebruik makend van de chaos in Kashmir besloot Pakistan met India de strijd aan te gaan over gebieden die zij al lange tijd van elkaar betwisten. In korte tijd werden er steeds meer landen bij dit conflict betrokken waaronder China dat aan Kashmir grensde en dat al meer dan 70 jaar gebieden van Kashmir bezet hield.

Eigenlijk was dit conflict een goede stress test of de Trump Doctrine wel goed werkte. De gevechten tussen India en Pakistan werden steeds heviger en toen India versterking kreeg van Engeland zette Pakistan begin december een atoombom in met als gevolg meer dan 180.000 doden  en 1,3 miljoen slachtoffers. Plots werd er voor het eerst sinds Hiroshima en Nagasaki weer een atoombom gebruikt en stonden er atoommachten tegenover elkaar (China & Pakistan vs. India)  waardoor een escalatie dreigde terwijl de VS formeel en volgens haar eigen doctrine niet betrokken was bij dit conflict. Wel kwam er vanuit de UK een hulpvraag van Theresa May, Amerika’s langste en trouwste bondgenoot. Ondertussen was China bezig zijn troepen richting de grens met Kashmir te sturen en werden er ook troepenbewegingen gesignaleerd richting Tibet. Terwijl Premier Modi van India probeerde een oplossing te bedenken dreigde dit conflict flink uit de hand te lopen.

De dag ervoor had Trump over deze kwestie geprobeerd overleg te voeren met Poetin en Xi Jinping maar beide waren niet geïnteresseerd in een overleg: de VS had niets met dit conflict te maken want het behoorde niet tot zijn invloedssfeer. Rusland had al overleg gehad met China en China had een oplossing voor ogen die voornamelijk militair was: afgesproken was dat China de problemen daar zelf zou oplossen. Ondertussen nam In de VS de druk van de publieke opinie op Trump steeds meer toe om iets te doen aan deze humanitaire ramp. De media deden uitgebreid verslag van de ramp en drongen aan op ingrijpen. In de VS wonen veel mensen afkomstig uit Kashmir en Tibet en deze begonnen zich flink te roeren: hij moest wat doen besefte hij en de adviezen van de haviken in het Pentagon waren geen echte bijdrage tot een oplossing. Hij moest iemand zien te vinden die hem kon adviseren en die gezag had bij alle partijen die betrokken waren bij dit conflict en een grote staat van diens had. Wie kon hij in vertrouwen bellen en om advies vragen? Iemand met ervaring en die de betrokken regeringsleiders goed kende? In eigen gelederen kon hij zo snel niemand vinden…

Trump pakte zijn beveiligde telefoon en belde het nummer dat hij als eerste in zijn telefoon had geprogrammeerd toen hij deze van de CIA kreeg en dat hij nog nooit gebeld had. De telefoon ging twee keer over en werd toen opgenomen met een kort “Barack”. “Ik hoop niet dat ik je stoor” zei Trump, “Maar kan ik je even spreken, ik heb dringend je advies nodig”. “Natuurlijk” zei Barack, “Ik ga even hiernaast zitten, Michelle slaapt”. Het was even stil en toen zei Barack “Vertel me Donald, wat is er aan de hand, ik ben altijd beschikbaar als ik je ergens mee kan helpen”. Trump legde kort zijn dilemma uit: het verdrag met China en Rusland respecteren en niks doen of humanitair en militair ingrijpen in een conflict dat potentieel explosief is en de VS kon meeslepen in een jarenlang conflict met China en Rusland onder de dreiging van een nucleaire oorlog.

“Lastig dilemma” zei Barack, “Maar waarom militair ingrijpen, dat werkt toch alleen maar escalerend? Waarom niet het voortouw nemen met humanitair ingrijpen, dan creëer je draagvlak en krijg je de mensen mee. Ga praten met Modi van India want die heeft gezag in de regio en goede contacten met zowel Rusland en China begin samen met hem en Engeland de hulpverlening op te zetten. En als dat eenmaal loopt zou ik met China contact opnemen en ze vragen de hulpverlening niet te dwarsbomen, dan win je tijd voor het vinden van een oplossing, ik denk niet dat China erg geïnteresseerd is in een nucleair avontuur aan haar landsgrenzen maar als je met China gaat praten moet je wel wisselgeld hebben, wat levert ze het op als ze niet ingrijpen? Belangrijk in deze is dat Pakistan de agressor is en dat India geen belang heeft bij een conflict met China.”

“Klinkt goed”, dacht Trump, hij had in het afgelopen jaar steeds meer respect gekregen voor Obama, toch maar 8 jaar president geweest zonder affaires, schandalen en immens populair bij zijn eigen achterban en in het buitenland, met name Europa. Jammer dat hij tijdens Barack’s Presidentschap geen contact met hem had kunnen maken, elke poging van zijn kant om een ontvangst te krijgen op het Witte Huis was mislukt en vanuit deze frustratie was hij destijds zelfs de politiek ingestapt.

“Dank je wel Barack, hier heb ik wat aan, is het goed als ik je af en toe bel? Kan je advies erg waarderen, wil je deze communicatie overigens tussen ons houden? Dat ligt gevoelig bij mijn achterban…”. Barack moest lachen, “Natuurlijk doe ik dat Donald, ik kan echter niks garanderen want zoals je weet luistert de NSA ook mee… Als het kan graag overdag bellen, ben er juist aan gewend geraakt  ’s nachts door te slapen!”. “OK”, zei Trump “en nog een prettige kerstdagen”.  Trump legde de hoorn naast zich neer en staarde weer naar buiten.

De stad zag er verlaten uit, over een paar uren zou New York ontwaken voor de eerste kerst onder zijn Presidentschap. Eén jaar gelden zat Barack Obama nog in het Witte Huis, Trump had toen niet kunnen bedenken dat hij  in deze kerstnacht met Barack aan de telefoon zou hangen voor advies. “Jammer dat Barack voor de verkeerde partij heeft gekozen” dacht hij, “Hij zou een goede CEO kunnen zijn voor een van mijn bedrijven”.

Brigitte Bardot

Vandaag is Brigitte Bardot 80 geworden, één van mijn jeugdidolen.

BB1

Mijn vader was erg gecharmeerd van haar en dat ging zelfs zo ver dat hij zijn jongste dochter naar haar vernoemde. Daarmee brak hij bij zijn zesde kind met de Katholieke traditie het nageslacht te vernoemen naar een familielid. Tot dan toe was er veel sociale druk vanuit mijn grootouders de kinderen obligaat te vernoemen naar een familielid, een delicate zaak waarbij je moest oppassen niemand voor het hoofd te stoten. Zo werd ik als oudste zoon vernoemd naar mijn opa van moeders kant dus moest de tweede zoon vernoemd worden naar iemand van vaders kant. Toen de broer van mijn moeder zijn eerste zoon kreeg werd hij eveneens Gerard genoemd, later omgedoopt tot het chiquere ‘Gérard’, verschil moet er zijn! Met de keuze voor het vernoemen naar Brigitte Bardot maakte hij een belangrijk statement wat geheel past in het tijdsbeeld van de jaren zestig.

image

Brigitte Bardot stond in de jaren vijftig voor vrijheid, een nieuwe seksuele moraal en de emancipatie van de vrouw en daar zag mijn vader wel wat in. Toen mijn vader met mijn moeder, samen met een van haar vrijgezelle zussen, een weekendje naar Parijs ging moest hij dan ook persé naar de Folies Bergère in Montmartre en dat heeft grote indruk gemaakt. Mijn moeder vond het allemaal wel erg duur en onzin met die champagne maar op menig familiefeestje is daar later nog hard om gelachen, goede investering dus van mijn vader. Ik ben er nooit achter gekomen of het nog invloed heeft het gehad op de consumptie van het huwelijk. Wel hebben we met al het nageslacht, zo’n 27 kinderen en kleinkinderen (in die zin was de consumptie succesvol), in 2003 op mijn moeders 75ste verjaardag en op haar nadrukkelijke verzoek, een bezoek gebracht aan de de Folies Bergère. Een mooie herinnering aan mijn vader die niet meer leeft.BB1

Ik heb dus altijd een zwak gehad voor Brigitte Bardot, als jong fotomodel en actrice door een groot publiek aanbeden vanwege haar uiterlijk en op latere leeftijd publiek veroordeeld vanwege haar politieke opvattingen. Ik had het er dit weekend over met mijn oudste dochter en die zag een parallel tussen Brigitte Bardot en Yoko Ono waar ik een maand geleden over schreef. Beide zijn vrouwen die niet voldoen aan de verwachtingen van het grote publiek en publiek worden uitgekotst omdat ze authentiek blijven. Zoals Brigitte deze week zegt in de Paris Match: ‘Ik zal mijn hele leven zeggen wat ik denk, of mensen dat nu leuk vinden of niet’. En dat ben ik wel heel erg met haar eens!

Als eerbetoon aan Brigitte heb ik in november 2013 een uitgebreide synopsis voor de musical ‘Et Dieu Créa La Femme’ ofwel ‘BB de Musical’ geschreven, deze toen aan Joop van den Ende aangeboden. Omdat ik van Joop geen reactie kreeg heb ik na een jaar wachten het script in december 2014 opnieuw aan Joop van den Ende aangeboden maar nu ook aan Albert Verlinde van Stage Entertainment.

Op 6 januari 2015 kreeg ik een negatieve reactie van Stage Entertainment, het eigen creatieve team van Stage Entertainment is al sinds 2013 bezig met het script en dat vordert gestaag volgens Maarten van Nispen, directeur Corporate Communicatie en woordvoerder van Joop en Janine van den Ende:

Stage

Hoewel we nu drie jaar verder zijn is er nog steeds niets mee gebeurd en heb ik besloten mijn synopsis nu voor iedereen vrij beschikbaar te stellen:

Et Dieu crea La Femme! ofwel Brigitte Bardot de Musical

De musical gaat over de rol van een mooi vrouw die zich zelfbewust opstelt, aanbeden wordt door iedereen en geen privacy heeft en alles wat ze doet in het publieke domein moet uitleggen en op latere leeftijd wordt uitgekotst door haar publiek omdat ze een ook eigen mening blijkt te hebben….

Spelers:

Brigitte Bardot, Serge Gainsbourg, Moeder BB, Fotograaf,  Assistente Fotograaf., Journalist, Regiseur, Acteur / Tegenspeler.

Scene 1: van lelijke eendje naar zwaan

Muziek: zwanemeer ballet, brigitte danst ook hierop tussendoor

Decor: fotostudio

Spelers: Brigitte, Moeder, Fotograaf, Assistente van Fotograaf

Brigitte gaat samen met haar moeder naar de fotostudio om foto’s te laten maken voor Elle,

de moeder merkt dat de fotograaf geen belangstelling heeft voor haar maar voor de dochter.

Gaat over de strijd tussen een jonge vrouw die zich ontworsteld aan het ouderlijke nest.

Scene 2: de aandacht voor de buitenkant en het imago van het domme blondje

Muziek: Michel fugain, la parade de gents hereux

Decor: het strand van Saint Tropez

Spelers: Brigitte, journalist, fotografen, publiek

Brigitte wordt achtervolgd door de pers en heeft een gesprek tussendoor met een journalist, gaat over de verwondering van Brigitte dat men haar zo mooi vindt en het idee van iedereen dat haar dat komt aanwaaien, ze vindt zelf dat ze er hard voor moet werken.

Scene 3: de regisseur gluurder, hoe de man naar de vrouw kijkt

Muziek: She Charles Aznavour

Decor: filmset, zelfde als 1

Spelers: Brigitte, regisseur, tegenspeler (man met rol minnaar) filmcrew

Brigitte moet scene met ervaren acteur spelen die verliefd op haar is en daardoor niet op de regisseur let,

de regisseur krijgt ruzie met deze acteur, Brigitte negeert dit en  is vrijmoedig in haar spel en geeft zich tot verbazing van iedereen bloot, crew blijft alleen Brigitte filmen terwijl de anderen kibbelen…

Scene 4: de alles verslindende liefde, het moederschap en de keuze voor het werk

Muziek: je taime moi non plus

Decor: bankje op strand scene 2

Spelers: Brigitte en Serge

In de privacy van haar prive strand speelt zich het spel der verleiding af tussen Brigitte en Serge Gainsbourg, het moment van je taime moi non plue. Brigitte verlaat hem voor een rol in een film in het buitenland en hij zal haar 30 jaar niet zien. Het gesprek gaat ook over haar kind dat ze niet zelf kan opvoeden.

Scene 5: eenzaamheid, onbegrepen en de liefde voor dieren

Muziek: Thats life Frank Sinatra (? Franse versie?)

Decor: bank voor openhaard, hoop dieren

Spekers: Brigitte Bardot en haar moeder aan de telefoon

Brigitte heeft foute uitspraak gedaan en kijkt naar TV en ziet de opwinding in de media, ze voert telefoongesprek hierover met haar moeder en legt uit wat haar bezielt. Haar wereld is niet meer dezelfde als vroeger nu ze ouder is en niet meer aantrekkelijk. Maakte het vroeger niet uit wat ze zei (dom blondje) nu wordt alles wat ze zegt verkeerd geinterpreteerd. ze sluit zich af van de buitenwereld met haar dieren.

Scene 6: ontmoeting met Serge na 30 jaar

Muziek: les uns et les autres

Decor: In zijn huis vol met requisieten die verwijzen naar BB,

Spelers: Serge en Brigitte

30 jaar later en ouder, Serge en BB hebben samen een gesprek over vroeger, hun kind, haar moeder, de liefde, waarom hij altijd van haar bleef houden maar toch geen kontakt zocht met haar, over waarom zij zich sociaal van de buitenwereld afsloot en hem buitensloot.

Scene 7: Eindscene

Muziek: je taime moi non plus…

Decor: In zijn huis vol met requisieten die verwijzen naar BB,

Spelers: Serge en Brigitte

Brigitte loopt weg, gaat haar weg en laat de ander achter, geen tekst.

(c) Gerard Geerlings – gerard.geerlings@gmail.com