Tag Archives: Wandelen

Het pontje

Nadat we drie kwartier vertraging hadden opgelopen omdat twee dames de trein gemist hadden liepen we onder aanvoering van onze gids richting de bollenvelden. We hadden geluk want ondanks de weersvoorspellingen hadden we een mooie strak blauwe lucht hoewel het wat frisjes was en op de open vlaktes flink waaide. Elf mensen hadden zich voor deze tocht bij Sassenheim, de streek waar mijn voorouders vandaar komen, ingeschreven en daarvan waren er negen ook op komen dagen, ik was de enige man in dit gezelschap.

Net buiten de bebouwde kom aangekomen liepen we langs de Leidsevaart naar een nostalgisch pontje dat ons naar de overkant zou brengen maar waar we niet allemaal tegelijk op konden. Ik besloot eerst maar eens te kijken hoe de eerste groep het er vanaf zou brengen. De tocht begon voortvarend maar ongeveer twintig meter voor de overkant bleef het pontje steken. De ketting, waaraan getrokken moest worden om aan de overkant te komen, was vast komen zitten tussen de planken op de bodem van het pontje en de dames bleven maar sjorren en trekken in een poging deze los te krijgen. ‘Ik bemoei me er niet mee’, dacht ik, het leek me niet verstandig me als enige man in het gezelschap van louter dames het voortouw te nemen…

Aan de overkant stond inmiddels een andere groep te wachten op de overtocht en die begon zich er nu ook mee te bemoeien evenals de dames die met mij stonden te wachten. De emoties liepen nu zo hoog op dat er nu met stemverheffing werd gesproken en steeds wilder aan de ketting werd getrokken. Voor twee dames waarmee ik stond te wachten was inmiddels de maat vol, ze besloten dat het welletjes was geweest en vertrokken richting het station. Het pontje was inmiddels weer onderweg naar het startpunt zonder de overkant bereikt te hebben.

‘Heeft er misschien iemand een schroevendraaier bij zich?’, vroeg een van de dames. Ik aarzelde even maar gaf toen toch maar toe dat ik een zakmes bij me had. Opgelucht werd er naar me gekeken terwijl ik het pontje opstapte en de ketting liet vieren zodat er geen spanning meer op stond. Met het zakmes drukte de schakels van de ketting naar beneden en in no time was het zaakje geregeld zodat we konden oversteken. Onder aanvoering van onze opgeluchte gids vervolgden we onze wandeling langs de in bloei staande bollenvelden, over pittoreske bruggetjes en de vele zwanen die nog aan het broeden waren en niet blij waren dat we zo dichtbij langs liepen.

We vervolgden onze weg en na een paar keer verkeerd gelopen te zijn kwamen we bij de uitspanning terecht waar we koffie zouden gaan drinken, helaas, die was gesloten. De gids besloot daarom op een verlaten skateveld in de bebouwde kom ons onze boterhammen te laten oppeuzelen terwijl ik om me heen hoorde mopperen. Toen we verder liepen begonnen steeds meer dames zich nu met de route en het kaartlezen te bemoeien. Ik hield mij hier natuurlijk weer afzijdig van en maakte me er het beste van hoewel langs de snelweg lopen nou niet mijn idee is van een mooie wandeling door de bollenstreek.

De volgende stop zou de vlindertuin zijn maar, en verbaasd was ik niet meer, die konden we helaas niet vinden. Ik had inmiddels mijn GPS aangezet en gezien dat we gelukkig niet ver van het startpunt waren maar we hadden inmiddels wel veel meer gelopen dan op de site waar de wandeling stond was aangegeven. Plots waren er weer twee dames verdwenen nadat ze ruzie hadden gekregen over de route met de gids die steeds wanhopiger werd. Toen we uiteindelijk nog met zijn vieren over waren en mijn GPS mij vertelde dat we weer van het startpunt weg liepen stelde ik voor mijn routeplanner maar te volgen waarbij ik opmerkte dat ik vroeger bij de padvinderij heb gezeten. Dat vond de anderen toen ineens een goed idee…

Het laatste stuk terug was eigenlijk best wel weer gezellig, als je zo’n tocht overleefd verbroedert dat en uiteindelijk waren we na vijf uur wandelen weer terug op het beginpunt. Ik kreeg nog een bosje tulpen van een van de dames en een mooie ervaring rijker en met een goed verhaal ging ik weer huiswaarts…

B&B’s en zorgboerderijen

Net terug van een vierdaagse wandeling van Usquert via de waddenkust naar Pieterburen en daarna het Pieterpad volgend via Groningen door naar Rolde in Drenthe. Mooie tocht, lekker weer, de wind in de rug en de zon in het gezicht: wat wil een mens nog meer. Lopend kom je op plekken waar de auto of fiets niet kan komen en loop je rustig van het ene Pieterpad paaltje naar het andere af en toe andere wandelaars tegenkomend waar je dan even een praatje mee maakt. Meestal 60 plussers overigens en niet zelden gevlucht uit de randstad. Als je onderweg twijfelt over de route pak je je Pieterpad boekje en voordat je het opgeslagen hebt roept er geheid een langsfietsende lokalo ‘LInksaf”, ze zijn daar erg behulpzaam in het Noorden!

Overnachten langs de route is geen probleem want er zijn tegenwoordig op de meest vreemde plekken B&B’s waar je voor een prikkie een mooie kamer kunt krijgen incl. ontbijt en voorzien van alle gemakken, je kan ze onderweg via bookings.com simpel boeken en er is altijd plek in dit seizoen. En voor het eten is er thuisbezorgd.nl, voordat je het weet komt de bolide aanrijden om de bestelling af te leveren, ondernemend zijn ze daar wel en het lijkt wel of ze dit voor hun plezier doen!

De tweede avond was bijzonder, toen sliep ik in een huifkar. Bij aankomst rond zes uur was er niemand aanwezig. Nadat ik gebeld had kwam de eigenaresse snel aanrijden en de sleutels en wat bier brengen, ze weten daar wat je nodig hebt. Ik was die avond de enige gast dus ik had het rijk alleen. Pizza en fles wijn besteld op thuisbezord.nl en een half uur later zat ik prinsheerlijk aan de dis tussen de schapen, konijnen, kippen, paarden en kanaries en naar de ondergaande zon  en de langsrijdende treinen van Arriva te kijken. Wel vroeg ik me af wie er eigenlijk allemaal voor deze beesten zorgt op deze verder verlaten boerderij. Heerlijk geslapen in de huifkar en ‘s morgens vroeg wakker gemaakt door de vogels bovenop de huifkar, helaas zonder mijn mammalou…

Rond acht uur kwamen er plots allerlei auto’s aanrijden die jongelui afleverden die buiten bleven wachten tot om half negen de eigenaresse arriveerde. Ik kreeg een geweldig ontbijt van haar en terwijl ik aan tafel zat  ging zij aan de slag met de jongeren. Het bleek dat ik op een zogenaamde borgboerderij verbleef, zo te zien in combinatie met een B&B, een lucratieve aangelegenheid en mooie combinatie. Ze was lief voor de jongeren en had een hoop geduld, geen makkelijke werk lijkt me!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Al met al een ondernemend volk daar in het noorden en van stilzitten houden ze daar niet! Dat was ook wel goed te horen en gelijk het enige minpuntje van de tocht.  Continu waren boeren op het land bezig met grote tractoren en zowel in Groningen en Drenthe bleef dat de hele dag maar door gaan, zal wel met het jaargetijde te maken hebben. Daarbij werden ze bijgestaan door talloze pensionado’s die hun heg aan het snoeien waren of aan het klussen met de cirkelzaag. Je  kwam maar weinig plekken tegen die echt stil waren. Ook in het natuurgebied Ballooërveen, wat toch aardig omvangrijk is, bleef het bij  mijn doortocht niet stil. Ik kwam zelfs een  wandelaar tegen die om de reden gehoorbeschermers op had. Afijn, teruggekomen in Amersfoort werd er ook bij mij in de buurt weer flink geklust en ik moet inderdaad dit weekend nodig de heg weer eens doen…

Thuis gekomen toch maar eens gewogen hoe zwaar mijn rugzak eigelijk was en dat bleek acht kilo te zijn, beetje te veel meegenomen achteraf: zo’n rugzak voelt gaandeweg steeds zwaarder aan. Verder is dat wandelen goed bevallen, ga dit zeker vaker doen! En de volgende tocht heeft mijn eega beloofd mee te lopen omdat de tocht dan geheel door Drenthe gaat, ze komt zelf namelijk uit Hoogeveen.