Month: November 2019

Zorgpreventie

Deze week werd mijn 80 jarige zwager opgenomen in het OLVG in Amsterdam omdat hij al maanden last heeft van jicht en door de ontstekingen in zijn voeten moeilijk kan lopen. Na allerlei behandelingen die niets oplosten besloten de artsen daarom twee tenen bij hem te amputeren. Dinsdagmorgen melde hij zich op het afgesproken tijdstip, werd operatie klaar gemaakt en kreeg vlak voor de ingreep te horen dat de amputatie niet doorging omdat er een spoedgeval tussen was gekomen. Of meneer maar weer naar huis wilde gaan om zich de dag daarop weer te melden, standaardprocedure OLVG.

De volgend morgen volgde de operatie en die ging voorspoedig. Al snel na de operatie werd hem te verstaan gegeven dat hij op korte termijn weer naar huis zou moeten. De dag na de operatie werd hem gevraagd te gaan lopen met behulp van een rollator, daarop volgde een bloeding van de wond die ervoor zorgde dat deze opnieuw verzorgd moest worden. De druk van de verzorgers op de patiënt om hem weer op de been te krijgen was groter dan het hem gunnen van een helingsproces gebaseerd op rust en aandacht voor de persoonlijke situatie van de patiënt.

De dag daarop werd hem medegedeeld dat hij naar huis moest, het was inmiddels vrijdag en blijkbaar wilden ze voor het weekend zijn bed weer beschikbaar hebben. Wij hadden inmiddels vanaf de week daarop een verpleeghuis geregeld, inclusief de benodigde zorg, dus hoopten wij dat hij het weekend nog in het OLVG kon blijven. Dat bleek echter niet mogelijk.

Mijn dochter haalde hem daarom vrijdag op het eind van de middag op en bracht hem naar zijn appartement, drie hoog en een stuk lopen van de parkeerplaats. Aangekomen in de flat ging de wond weer bloeden als gevolg van het lopen met de voet met de net geamputeerde tenen. Mij dochter belde daarop de wijkverpleging en de opgetrommelde verpleger constateerde na binnenkomst dat hij de wond niet kon verzorgen en hij naar de spoedeisende hulp moest. Dus bracht mijn dochter hem daar met de auto waarna ze ruzie kreeg met het ambulance personeel omdat ze haar auto voor de spoedeisende hulp ingang had gezet. Van de parkeergarage naar de speedhulp is het een stuk lopen. Op de afdeling aangekomen moest hij twee uur wachten voor hij geholpen werd. Gelukkig kon hij na stevig aandringen van mijn dochter weer opgenomen worden, deze keer op de verpleegafdeling van het OLVG. Gelukkig werkten ze daar wel mee.

Al met al een absurde ervaring. De verpleegkundigen en artsen van de afdeling waar ze lag stelden steeds alles op alles hem uit het ziekenhuis weg te krijgen en toen wij wezen op de risico’s van een bloeding na zo’n ingrijpende operatie verwezen ze naar het ziekenhuisbeleid ten aanzien van dit soort gevallen: de thuiszorg is uitstekend in staat hem te verzorgen en op te treden in gave van calamiteiten. In praktijk bleek dat niet het geval. En rekening houden met de leeftijd, medische geschiedenis en de persoonlijke situatie van de patiënt is al helemaal iets dat niet voorkomt in het procedure handboek van het OLVG.

Al met al raakte mijn zwager door de druk die op hem werd uitgeoefend behoorlijk gestrest. Hopelijk krijgt hij nu wel de rust om te gaan herstellen en wordt hij niet weer van hot naar her gesleept. Ondanks alle programma’s blijft het in de zorg moeilijk de patiënt waarom het gaat centraal te stellen en hebben de zorgverleners zich te houden aan de regels en procedures die van boven af zijn opgelegd. Dat wist ik natuurlijk al maar als je dan van dichtbij de praktijk weer eens meemaakt is dat toch weer schokkend.

CO2 compensatie

Vorige week kwam ik op Facebook een bericht tegen van de Academie op Kreta die filosofie cursussen organiseert en de deelnemers vraagt extra geld over te maken naar Greenseat voor de milieu compensatie vanwege de vlucht naar Heraklion. Op een reis van Amsterdam naar Kreta zou het gaan om 0,51 ton CO2 voor een retourvlucht naar Heraklion en dat kan gecompenseerd worden door € 5,09 naar Greenseat over te maken.

Wat weinig, dacht ik. Hoe kan € 5,09 een halve ton CO2 compenseren? Dat komt neer op € 8,24 per ton. Zo’n laag bedrag zet toch geen rem op het vliegen en staat in geen verhouding tot de prijs van het vliegen, de meest vervuilende vorm van vervoer. Op het Internet kwam ik een interessant artikel tegen over de prijs van CO2 van Will Tucker ‘Debunked: Eight Myths About Carbon Offsetting’, waarin hij stelt dat de prijs die organisatie als Greenseat hanteren veel lager ligt dan de interne verrekenprijzen van bedrijven, die rekenen al gauw 4 keer zo veel. Als je de verrekenprijs neemt die bijvoorbeeld de Wereldbank hanteert gaat het niet om 5 euro maar om € 20 per ton, nog steeds betaalbaar voor een bezoeker aan Kreta lijkt me.

Maar wat doet Greenseat met die € 5 en hoe draagt dat bij aan de reductie van de CO2 uitstoot? Op hun site vermeld Greenseat dat dit bedrag wordt besteed aan 3 projecten: 2 in Afrika en 1 in India. In Afrika worden gezinnen voorzien van een efficiënter kooksysteem en in gebieden waar geen gas en elektriciteit is worden kleinschalige biogas installaties geïnstalleerd. En in India steunt Greenseat projecten rond windenergie.

Dit systeem van CO2 compensatie wordt overigens door veel meer organisaties gebruikt om een duurzaam imago te krijgen, marketing technisch een slimme manier om een positief imago te krijgen. Zo las ik vandaag een advertentie in de krant van het reisbureau Koning Aap, ‘de meest duurzame reisorganisatie van Nederland’ met als motto ‘Alleen thuisblijven is duurzamer’, want ‘Je wil de wereld toch met eigen zintuigen ervaren?’. Een mooie filosofische vraag overigens voor de filosofen op Kreta. Zij compenseren de CO2 uitstoot voor hun klanten met 125 procent zodat een reis naar Kreta voor € 1 meer gecompenseerd wordt, waarschijnlijk kost hun media campagne meer…

Niks op tegen natuurlijk maar maar ik vraag me af of dit wel de juiste methode is om CO2 te compenseren. Het doet me denken aan de manier waarop katholieke vroeger aflaten kochten in plaats van boete te doen als ze iets zondigs gedaan hadden. Als je voor een luttel bedrag je CO2 kan compenseren hoef je je immers niet meer schuldig te voelen over de milieu effecten van je gedrag en kan je na betaling met een gerust hart op reis zonder dat je het klimaat belast.

Daarbij komt dat zo’n uitruilsysteem voor CO2 compensatie op afstand de suggestie wekt dat een complex milieu probleem tot achter de komma gemanaged kan worden. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de recente doorrekening van de gevolgen van het klimaatakkoord voor de energierekening van de burger door het Centraal Planbureau. Dit jaar neemt de energiebelasting volgens het CPB met gemiddeld 130 euro toe en volgend jaar daalt die zelfs met 100 euro om in 2021 weer te stijgen. Op termijn gaat een gemiddeld gezin er vanwege het klimaat akkoord er in 2030 1 procent op achteruit, eerder was 1,5 procent voorspeld. Ook dat klinkt geruststellend.

De suggestie wordt zo gewekt dat we het CO2 probleem goed onder controle hebben en dat het allemaal wel meevalt met het klimaat, de impact is immers marginaal. De opwarming van de aarde en de stijging van de zeespiegel gaan echter gewoon door, vrees ik. En daarvoor zijn drastische maatregelen nodig dan 5 euro opslag op een vlucht naar Kreta of 1 procent minder koopkracht in 2035 zoals bijvoorbeeld maximaal 100 km per uur gaan rijden en vliegen op korte afstand naar bijv. Londen, Parijs of Berlijn flink duurder maken. De kop in het zand steken noem ik dat want de natuur is nu eenmaal onvoorspelbaar en denken haar te kunnen mennen hoogmoed.

%d bloggers like this: