Month: September 2020

Het beeld en de context

Bovenstaande foto werd door de Duitse fotograaf Thomas Hoepker gemaakt op 9 september 2001 in New York met op de achtergrond de rook van de zojuist ingestorte Twin Towers van het World Trade Center in New York. De toeschouwers op de voorgrond zien iets gebeuren waarvan ze waarschijnlijk zullen beseffen dat dat het een grote impact zal hebben zonder te weten wat de gevolgen hiervan echt zullen zijn.

Hoepker heeft lang geaarzeld om deze foto te publiceren omdat hij niet wist wat de familie van de slachtoffers zou denken, zonder de rook op de achtergrand zou je immers denken dat de mensen op de voorgrond gezellig met elkaar zaten te praten. Toen Hoepker vijf jaar na 9/11 besloot deze foto toch te publiceren kwamen er reacties van de New Yorkers op de foto die het niet eens waren met de context waarin Hoepker de mensen op de foto presenteerde als zouden ze op het moment van het maken van de foto niet geraakt zijn door wat ze in de verte zagen gebeuren. De reactie van de man rechts op de foto Walter Sipser:

De vrouw met de zonnebril op de foto die naar ons toe kijkt is zelf fotografe en had besloten na de aanslag zelf geen foto’s te maken om haar handen vrij te hebben voor het geval ze anderen zou kunnen helpen. Waar de gefotografeerden zich vooral aan stoorden is dat de fotograaf zijn eigen context aan de foto gaf en geen rekening hield met de intenties van de betrokkenen op de foto die hij een heel andere context gaf dan de intenties van de betrokkenen zelf op het moment van de opname.

Deze week zag ik bovenstaande foto van een verkiezingsbijeenkomst op 24 september j.l. in Jacksonville in Florida waar Trump zijn aanhangers toespreekt. Wat opvalt is dat zowat alle aanhangers van Trump op deze foto een mondkapje dragen, iets dat op eerdere foto’s van verkiezingsbijeenkomsten juist niet gebeurde. Blijkbaar een verandering in de strategie van Trump die tot nu toe altijd het gebruik van mondkapjes bagatelliseerde. Wel viel me links op de foto de bewaking op en de mensen met een rood T-shirt die blijkbaar het publiek in de gaten houden.

Van deze zelfde bijeenkomst is deze foto. Zoals je kunt zien is er op grote afstand achter Trump een apart vak gemaakt voor zijn aanhangers waarbij waarschijnlijk iedereen gevraagd is een mondkapje te dragen. Tevens valt de grote afstand tussen Trump en zijn publiek op maar ook de plaatsing van het vak voor de fotografen helemaal rechts op de foto.: als je vanuit dat vak Trump fotografeert krijg je van zelf het afgezette vak met zijn aanhangers met mondkapje te zien en niet de rest van zijn aanhang elders op de lokatie.

Blijkbaar heeft de campagnestaf van Trump dus de nodige maatregelen genomen om er zowel voor te zorgen dat Trump afstand bewaard tot zijn publiek zodat hij zelf geen risico loopt, en tegelijkertijd de pers te zien krijgt wat zij de Amerikaanse kiezers wil laten zien: dat de Trump aanhangers wel degelijk mondkapjes dragen. Op bovenstaande foto kan je zien dat daar een strakke regie aan ten grondslag ligt en het vliegtuig van Trump achter het podium met zijn aanhangers al klaar staat om te vertrekken.

Zonder context kan je dus alle kanten op als je een foto publiceert en de drie foto’s geven allemaal een ander beeld van dezelfde bijeenkomst waarbij iedereen deze beelden kan gebruiken om zijn eigen boodschap uit te dragen. Wel een beetje naïef om te denken dat het Amerikaanse publiek de plotseling andere houding van Trump ten opzichte van het dragen van mondkapjes niet doorziet maar blijkbaar is in het Amerika van Trump alles mogelijk.

9.000 km

Na op het strand van Scheveningen op een terras in de zon te hebben gezeten reden we rond acht uur terug naar Amersfoort en zag ik in de achteruitkijkspiegel van mijn auto een spectaculaire zonsondergang veroorzaakt door de 9.000 kilometer verderop in het westen van de US woedende branden die hier aan de andere kant van de oceaan hun impact hebben op onze atmosfeer waardoor ik weer eens besefte hoe kwetsbaar wij zijn en niet in staat iets te doen aan de teloorgang van ons klimaat waardoor deze zonsondergang ook iets onheilspellends kreeg.

China’s intimidatie politiek

Vandaag werd bekend dat de Australische journalisten Bill Birtless en Michale Smith onder begeleiding van een diplomatieke escorte uit China gevlucht zijn nadat ze door de Chinese autoriteiten onder druk werden gezet. De twee zouden banden hebben met de presentatrice Cheng Lei, die de Australische nationaliteit heeft, en momenteel onder ‘residentieel toezicht’ staat waarbij China zich beroept op de staatsveiligheid. Hoe dat toezicht eruit ziet weten we van Ai Weiwei die dit residentieel toezicht zelf heeft ondervonden en zijn detentie en verhoor ervaringen in beeld heeft gebracht.

Ai Weiwei terwijl hij ondervraagd werd

Dit deed me denken aan de zaak van de voormalig president van Interpol, Meng Hongwei, die in oktober 2018 plots verdween totdat na verloop van tijd bleek dat hij werd vastgehouden door de Chinese autoriteiten vanwege de beschuldiging van omkoping. Terwijl Meng Hongwei de baas was bij Interpol werden door de Chinese overheid tal van verzoeken aan Interpol gedaan om Chinese bestuurders en zakenmensen te kunnen ondervragen over beschuldigingen met betrekking tot corruptie. Blijkbaar deed Meng Hongwei niet wat de Chinese overheid wilde en heeft hij dit moeten bekopen met ontvoering en een strafrechtelijke vervolging.

Meng Hongwei verliet Frankrijk, waar hij woonde en Interpol gevestigd is, op 20 September 2018 en en kwam vijf dagen later in China aan na een vlucht uit Stockholm, diezelfde dag stuurde hij zijn vrouw Grace Meng een emoji van een mes, suggererend dat hij gevaar liep. Blijkbaar zijn de Chinese autoriteiten in staat het hoofd van Interpol ongezien uit Europa op transport te zetten naar China zonder dat dit opvalt. Je zou toch verwachten dat het hoofd van de organisatie die de grootste database met gegevens over criminelen beheerd waarop 194 landen toegang hebben beter beveiligd is.

In de pers kwamen er berichten dat hij werd beschuldigd van het bevoordelen van een cybersecutity bedrijf. Op 4 oktober deed zijn vrouw aangifte van vermissing van haar man waarna ze door de politie moest worden beschermd omdat ze werd bedreigd via de telefoon en via het internet. Twee dagen later kwam er een officieel verzoek om opheldering van Interpol aan China over zijn status.

De Chinezen reageerden daarop door te stellen dat Meng Hongwei werd beschuldigd van omkoping terwijl hij voor de kustwacht en later als onderminister verantwoordelijk was voor de openbare orde. Tevens ontving Interpol een brief van Meng Hongwei waarin hij ontslag nam, een beslissing die hij volgens zij vrouw onder politiek druk heeft genomen.

Meng Honwei tijdens zijn proces

Op 20 juni 2019 verklaarde Meng Hongwei dat hij schuldig was en voor 14.5 miljoen yuan, d.w.z. 2.11 miljoen dollar, aan steekpenningen had aanvaard. Op 21 January 2020 werd hij veroordeeld tot 13,5 jaar gevangenis en het terugbetalen van 2 miljoen. Hij ging niet in beroep tegen zijn veroordeling.

Overigens probeerden de Russen in de strijd om de opvolging van Meng Hongwei een eigen kandidaat naar voren te schuiven: Aleksandr Prokopchuck, net als China hopende de Interpol database voor de eigen doelstellingen te kunnen gebruiken. Er zijn vele voorbeelden bekend van verzoeken tot uitlevering van Poetin van zijn politieke opponenten via Interpol. De lobby van de Russen voor de benoeming van de eigen kandidaat is gelukkig niet gelukt want uiteindelijk kwam de Zuid Koreaan Kim Yong Yang als nieuwe president uit de bus.

Ik heb me altijd verbaasd over het gebrek aan solidariteit tussen de 194 landen die deel uitmaken van Interpol en de ontvoering en vervolging van hun president Meng Hongwei zonder al te veel protest hebben laten gebeuren. Zelfs tot een klacht bij het Internationale Gerechtshof is het niet gekomen. Je zou toch zeggen dat Interpol het internationaal recht hoog in het vaandel heeft staan en juist als de hoogste vertegenwoordiger daarvan op een illegale wijze wordt afgezet dit grote gevolgen zou moeten hebben voor de onderlinge internationale samenwerking.

Zonder internationale weerstand tegen deze praktijken kan China doorgaan haar burgers te intimideren en journalisten monddood te make en door ons zwijgen laten we dit soort praktijken stilzwijgend toe.

Het verdeelde Amerika

Tot vier jaar geleden was het volgen van de verkiezingen in de VS een hobby van mij. Als er debatten waren tussen de presidentskandidaten stond ik midden in de nacht op om ze te volgen. En dan daarna schakelen tussen CNN , NBC, ABC en BBC voor het spinnen en de commentaren tot de eerste peilingen de winnaar van het debat aanwees. Heerlijk dit soort democratische rituelen, de instituties die dit soort debatten organiseerden en de moderatoren die hun best deden het debat in goede banen te leiden.. Uiteindelijk won er dan iemand de verkiezingen en dat was dan dat en daar deden we het dan maar weer mee de komende vier jaar.

Dit jaar ben ik nog geen één keer vroeg opgestaan om een van de conventies te volgen. Het doet gewoon pijn te zien dat een land dat lang ons voorbeeld was zichzelf ten gronde richt en afglijdt tot een intern verdeeld land waar iedereen met elkaar overhoop ligt en er geen gemeenschappelijk noemer is waarop men zich kan vinden. Stad vs. platteland, Democraat vs. Republikein, wit tegen zwart, extreem rijk vs. middenklasse: de tegenstellingen zijn enorm in de VS en het debat wordt niet meer gevoerd volgens de traditionele spelregels maar online op twitter en op straat. Wat mij daarbij vooral is verbeten toon van het debat en de hoog oplopende emoties waaruit een diepgeworteld wantrouwen blijkt tussen de politieke opponenten maar ook bij de journalisten die er vaak zichtbaar moeite mee hebben onafhankelijk te blijven.

Wat er ook gebeurd, of Trump nu wint of Biden, de grote verliezers van deze verkiezingen zijn de Amerikanen zelf.

Populisme en polarisatie voeren de boventoon en het politieke debat wordt gedomineerd door het eigen gelijk en het in een kwaad daglicht zetten van je tegenstanders. Ondertussen is er steeds meer maatschappelijke onrust, een toenemend aantal werklozen, krimpt de Amerikaanse economie en loopt de VS het risico haar positie als politieke en economische wereldleider te verliezen. Voor het eerst in de geschiedenis wordt een wereldmacht niet door een concurrerende mogendheid om zeep geholpen maar door het volk zelf dat niet in staat is samen te leven en tot een politieke consensus te komen.

Het is nog maar de vraag of de presidentiële debatten, die gepland staan in oktober, door zullen gaan, daar is al veel gedoe over geweest. Tevens verschijnen er steeds meer berichten dat het niet vanzelfsprekend zal zijn dat de verliezer van de verkiezingen zich bij de uitslag zal neerleggen en het nog wel even zal gaan duren voordat de uitslag definitief bekend is. Allemaal zaken die het democratische gehalte van de verkiezingen in de VS onderuit halen en een trendbreuk zijn met het verleden.

Ondertussen grijpt Poetin de interne focus van de VS en het gebrek aan leiderschap aan om oppositieleider Aleksej Navalny uit te schakelen en Belarus over te nemen en kan Yi Jinping de weerstand in de provincie tegen het centraal gezag van de Oeigoeren, Mongolen en in Hong Kong aanpakken. Gelukkig hebben we Angela Merkel nog die zich hard maakt voor Navalny, vanuit de VS blijft het echter helaas stil. Niet zo gek want Donald Trump maakt er tegenwoordig zelf ook gebruik van zijn politieke tegenstanders zwart te maken en er alles aan te doen hun democratische recht om te stemmen te ontnemen, geen wonder dat hij twijfelt aan de bewijzen tegen de Russen.

%d bloggers like this: