Month: October 2020

Trump & Twitter v.s. TikTok & Twitch

Momenteel zijn er veel protesten tegen het corona beleid van de overheid die leiden tot demonstraties en acties door mensen die vinden dat de huidige vergaande maatregelen van de overheid om de verspreiding van dit virus te voorkomen te ingrijpend zijn. Dit gaat soms erg ver waarbij voorstanders van het overheidsbeleid privé worden lastig gevallen en bij ziekenhuizen en teststraten het werk van de medewerkers in de zorg onmogelijk maken.

Ik ben zelf een paar keer in discussie gegaan met bezorgde mensen die vinden dat de aandacht die de corona krijgt maar onzin is (de impact van corona is vergelijkbaar met een gewone griep – gedeeltelijk waar -) of een complot theorie aanhangen (de zorg gebruikt de corona als middel om meer geld te verdienen – niet waar – na jaren van bezuinigingen – wel waar -) en vaak lopen deze theorieën door elkaar. In discussie gaan met deze mensen is vaak erg moeilijk omdat zij overtuigd zijn van hun gelijk en zich beroepen op de feiten die bij hun mening passen. Maar dat geldt natuurlijk ook voor hun tegenstanders waartoe ik behoor, als ik iets lees dat niet bij mijn denkbeeld hoort bagatelliseer ik dat ook. Wat we gemeenschappelijk hebben is dat we bezorgd zijn, alleen hebben we een ander wereldbeeld van waaruit we naar deze problematiek kijken.

In de Verenigde Staten gaat dit nog verder, daar is het voor of tegen de corona maatregelen zijn rechtstreeks verbonden aan je politieke voorkeur. En dat gaat best ver, zo wordt het dragen van een mondkapje daar gezien als een politieke uiting en dat je dan voor de democraten bent. Dat is goed te zien bij de politieke bijeenkomsten die nu plaats vinden waarbij Trump zonder mondkapje zijn mondkaploze publiek toespreekt terwijl Biden voor een klein publiek op afstand en opkomend met een mondkapje, zijn eveneens een mondkapje dragend publiek toespreekt. En ook daar beroepen voor en tegenstanders zich op feiten, soms andere feiten en zelfs alternatieve feiten. Twee verschillende botsende wereldbeelden waarvan de een zich beroept op de wetenschap (Biden) en de ander zijn mening daar niet op baseert (Trump) maar op, ja, waarop eigenlijk?

Hoewel onze samenleving barst van de mooie uitvindingen die het resultaat zijn van de wetenschappelijke onderzoek en die onze alledaagse leefwereld een stuk mooier hebben gemaakt en onze levensstandaard sterk hebben verbeterd, zijn we al dat moois als vanzelfsprekend gaan zien. Dezelfde mensen die niet geloven in de wetenschap maken allemaal gebruik van smartphones en bestellen hun boodschappen online niet wetende wat daar allemaal bij komt kijken. Dat geldt ook voor het overheidsbeleid dat steeds meer taken op zich neemt en ingewikkelder wordt omdat diezelfde burger steeds meer van de overheid verwacht. En tegelijkertijd wordt de burger steeds mondiger en vindt ze dat ze overal verstand van heeft.

Terwijl een arts minimaal 5 jaar moet studeren om bekwaam te zijn in zijn vak en daarna vaak nog jarenlang zich moet specialiseren en onder toezicht staat van het medisch tuchtcollege denken veel burgers dat ze na een paar uur googelen op het internet meer weten dan een hoog opgeleide professional met jarenlange ervaring in zijn beroep en collegiaal overleg als hij of zij er niet uitkomt. Ik zoek zelf ook wel dingen op als ik naar mijn huisarts ga maar zie dat meer als mijzelf informeren zodat ik tijdens het egspdken beter weet waar ik over praat. Maar ik ga niet op de stoel van de arts zitten en eisen dat ik en geneesmiddelen of een zelf gekozenen behandeling voorgeschreven krijg.

Om die reden vond ik die actie van Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care, met influencer Famke Louise zo goed. Hij probeerde de brug te slaan tussen zijn deskundigheid en haar onwetendheid en dat heeft dan meteen een enorme impact op al die jongeren die veel waarde hechten aan haar mening. Best lastig, ingewikkelde zaken uitleggen aan iemand zonder wetenschappelijke achtergrond, daarbij gaat het niet alleen maar om kennis van de materie maar ook om inlevend vermogen van de deskundige in de denkwijze van diegene die hij iets moet uitleggen.

Politici, beleidsmakers en hun woordvoerders richten hun boodschap nog teveel op de oude traditionele media terwijl inmiddels een hele generatie geen krant meer leest of televisie kijkt en zich later beïnvloeden door influencers als Famke Louise. En daarom is Trump zo bang voor TikTok, niet alleen maar omdat dat een Chinese eigenaar heeft, maar vooral omdat Amerikaanse jongeren massaal van dit medium gebruik maken en Trump nog steeds op het verouderde Twitter terwijl jongeren massaal op TikTok zitten. Wat 4 jaar geleden nog werkte werkt nu niet meer, ik vrees dat Trump de verkeerde social media strategie heeft gekozen en het dit keer niet gaat redden.

Deze week zag ik op Twitter (jawel) de populaire democratische kandidaat Alexandria Ocasio-Cortez (AOC) meedoen aan Twitch, een nieuw online entertainment platform met een miljoenen bereik. Ze speelde mee aan een spel waarbij 400.000 Twitch gebruikers wereldwijd meekeken hoe ze andere spelers van een game uitschakelde en het spel won. Trump heeft niet eens een computer op zijn bureau staan en weet waarschijnlijk niet eens wat Twitch is en ik vermoed dat Biden dat ook niet is. Ik denk dat AOC die helaas bij de democratische voorronden uitviel, over 4 jaar veel kans gaat maken als presidentskandidaat!

Fasten your seatbelts!

Maandagavond, na de persconferentie van Rutte en De Jonge, keek ik in mijn agenda naar alle afspraken die ik de komende tijd heb staan en die, gezien alle nieuwe maatregelen, niet meer door kunnen gaan. Na een aantal weken weer lekker bezig te zijn geweest ontstonden er plots allerlei gaten in mijn agenda, hé wat jammer dacht ik toen, het loopt net allemaal zo lekker…

Om even niet met de corona bezig te zijn besloten we naar de laatste aflevering van de Zweedse serie Stockholm Requiem op Netflix te kijken maar daar wordt je ook niet echt vrolijk van. De drie hoofdrolspelers die als politie-inspecteur allerlei misdaden moeten oplossen hebben het in hun prive leven ook niet makkelijk, de een zijn vrouw wordt overreden en zijn gehandicapte broer vermoord, de ander gaat scheiden en krijgt daardoor psychische problemen en de derde haar man met kanker blijkt al een tijd kanker te hebben, iets dat hij jaren voor haar verborgen heeft gehouden. Ten dan blijkt in de laatste aflevering één van die drie hoofdrolspelers ook nog eens een seriemoordenaar te zijn die daar ook nog mee weg komt. Een somber drama tegen de achtergrond van het donkere Zweedse landschap waarin goed en kwaad dicht bij elkaar blijken te liggen.

Daarna kwamen de Apjes van mijn kinderen die somber waren over al die beperkingen en dan ga je, als ouder, tegen beter weten in, hun somberte bagatelliseren en ze voorhouden dat er nog genoeg leuke dingen overblijven om je op te verheugen – hoewel het nu een stuk moeilijker is ze hiervan te overtuigen dan in maart, toen de corona voor de eerste keer de kop opstak. Dat merkte ik gisteren ook bij mijn studenten die vanaf half maart online les krijgen en nu onder strenge voorwaarden hybride de lessen en werkgroepen volgen. Ik merk dat ze al deze nieuwe maatregelen gelaten ondergaan en beseffen dat dit nog maar het begin is en er nog meer gaat volgen, elke fysieke les kan de laatste zijn. Zij hebben dan ook alle reden pessimistisch te zijn over hun nabije toekomst.

De hogeschool waar ik lesgeef is gestopt met het melden van nieuwe corona gevallen omdat het er teveel zijn. Langzaam neemt het aantal fysieke bezoekers van mijn lessen af en stijgt het aantal studenten dat online de lessen volgt en heb ik vaak meerdere studenten online die zich willen laten testen, op de uitslag van een test wachten, voor de tweede of zelfs al derde keer getest worden of op dit moment corona hebben, sommige daarvan merken daar niet veel van en volgen gewoon de lessen vanaf hun kamer. Toen ik voor de zomer online lesgaf merkte ik daar niet veel van, nu wel.

Dan merk je als docent of ouder dat het jouw taak is de jonge generatie hoop en perspectief te geven, iets dat niet makkelijk is omdat het momenteel niet alleen gaat om de corona pandemie maar ook om de verslechterende economie en de banenmarkt die het voor afstudeerders moeilijker maakt een baan te vinden, de klimaat crisis, de discussie rond het racisme, de chaotische verkiezingen in de VS en de harde Brexit waar we op af stevenen. Jong zijn en een onbezorgd leventje leiden is er op dit moment niet bij en dat maakt het voor de zich op de arbeidsmarkt voorbereidende generatie niet makkelijk. Ik heb het daarom tijdens de lessen niet meer over de corona omdat ik merk dat mijn studenten daar niet echt vrolijk van worden.

Twee weken geleden was de Amerikaanse journalist Bob Woodward bij Andrew Marr show bij de BBC op de zondagochtend naar aanleiding van zijn boek over Trump Rage. Ook hij had het over al deze ontwikkelingen en waarschuwde ons met de woorden ‘Fasten your seatbelts!’ Met andere woorden: we staan voor zware tijden dus bereid je er maar op voor dat het allemaal nog veel erger wordt.

Een somber toekomstbeeld met geen perspectief dat alles beter wordt op de korte termijn. Niemand weet hoe lang dit allemaal gaat duren, of we op het dieptepunt zitten of dat alles zo nog erger wordt en wat er allemaal nog meer op ons afkomt. Ondertussen wordt een hele generatie jongeren volwassen in een wereld vol problemen en zonder perspectief op een betere toekomst. Een prima basis eigenlijk voor deze getraumatiseerde generatie om in verzet te komen tegen de generaties die dit allemaal veroorzaakt hebben…

%d bloggers like this: