Hebban olla vogala nestas

Terwijl ik vanuit de keuken naar buiten kijk zie ik een vogeltje met takjes door de tuin heen en weer vliegen en moet ik denken aan de eerste zin die in het Nederlands rond 1100 is geschreven: ‘Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu’. Een mooie zin over vogels die nesten bouwen en mensen die toekijken en dat niet doen.

Zo voel ik me ook deze maandagochtend, de eerste dag dat ik vanaf huis online les ga geven, terwijl buiten de vogels de lente aankondigen en de natuur aan het uitlopen is en de zon zich af en toe zich door de wolken laat zien. De natuur gaat gewoon zijn gang terwijl wij mensen onszelf vanuit rationele overwegingen beperkingen opleggen omdat we weten dat als we dat niet doen diezelfde natuur keihard kan toeslaan.

Ik doe de laatste voorbereidingen voordat ik de eerste sessie ga opstarten met de online software die ik de dag daarvoor heb getest, benieuwd of mijn studenten zich zo gaan aanmelden.

En dat doen ze massaal. Ik krijg zo een mooi inkijkje in al die rommelige studentenkamers van ze en tref er zelfs een student in bed aan, een andere al etend en op de achtergrond zie en hoor ik van alles. Maar technisch gaat alles goed en kunnen we doen wat we moeten doen en rond de middag is deze manier van les geven al weer gewoon en is het of we nooit anders gedaan hebben. Waarom hebben we dit niet eerder gedaan?, vraag ik mezelf dan ook af.

Aan het eind van de middag loop ik samen met mijn vrouw door De Treek en we komen opvallend veel mensen tegen voor een doordeweekse dag. We nemen ons voor de komende tijd dagelijks een wandeling te maken en de stad voorlopig maar te mijden. Zonder winkels, restaurants en cafe’s is daar immers niet veel te doen en in de natuur is juist veel te zien nu de lente zich aandient en de vogels hun nesten aan het bouwen zijn zich niet bewust van het drama dat zich in de mensenwereld afspeelt.

Vreemd dat je je aan deze abnormale omstandigheden zo makkelijk aanpast. Ik probeer te bedenken of ik zoiets als de corona pandemie ooit eerder heb meegemaakt maar kom niet verder dan de moord op J.F.K., die op Martin Luther King en de 9/11 aanslag. Allemaal heftig maar zonder de impact die deze pandemie wereldwijd heeft op het openbare leven. Deze keer is het niet de mens die de wereld op zijn kop zet maar de natuur die genadeloos toe slaat en laat zien wie er eigenlijk de baas is.

De vogels zijn hun nesten aan het bouwen en ons rest wederom niets anders dan af te wachten…