Het Sputnik Genootschap

Mij verheugend op de naderende ijsdagen die de nationale obsessie ten aanzien van de corona pandemie even naar de achtergrand deden verdwijnen, kreeg ik plots een WhatsApp bericht van Joost die mij vroeg of ik de volgende ochtend om half elf thuis was, het was zeer dringend.

Ik had Joost al een tijd niet gesproken maar besefte meteen dat als hij mij zo’n boodschap stuurde, er waarschijnlijk iets aan de hand was dus reageerde ik meteen met een ‘Prima en tot morgen’. Ik kende Joost vanwege een IT-project waarop we een aantal jaren hadden samengewerkt en dat was niet altijd makkelijk geweest. Joost had op een geven moment zijn IT-bedrijf goed kunnen verkopen en was sindsdien zich gaan focussen op het op een andere manier betekenis geven aan zijn leven. Dit deed hij vooral door verre reizen te maken en zich daar te laven aan de wijze lessen van guru’s en op de meest afgelegen plekken te mediteren. Maar hij schroomde zich er ook niet voor zich onder te dompelen in het dance scene op Ibiza of allerlei illegale genotmiddelen zoals extasy en speed tot zich te nemen.

Al jaren was hij bezig een boek over deze buitengewone ervaringen te schrijven maar het lukte hem maar niet dit gepubliceerd te krijgen. Onze samenwerking liep niet altijd goed en dat lag niet alleen aan het feit dat hij altijd alles beter wist maar ook aan het feit dat hij vond dat anderen al het werk moesten doen en dat hij dan daarna wel zou controleren of dat goed was gedaan. Als geen ander was hij immers daartoe in staat en ons probleem lag daarin dat ik dat van mijzelf ook vond. Helaas dachten mijn collega’s daar anders over en accepteerden zij, zijn door mij niet geaccepteerde, gezag.

De volgende ochtend werd er om kwart over 10 aan de deur gebeld en toen ik open deed stonden er twee keurig geklede mensen voor mijn deur: een in het pak geklede man en een jonge dame met een koffertje. Ik nodigde ze uit voor een kopje koffie en terwijl ze mijn uitzicht over de Amstel aan het bewonderen waren vroeg ik ze waarom Joost niet mee gekomen was. Ze vertelden dat Joost hen naar mij doorverwezen had omdat hij dacht dat ik wel belangstelling zou hebben voor het aanbod dat zij voor mij hadden. Eenmaal aan de koffie begonnen ze mij mij uit te leggen wie zij waren en wat zij kwamen doen. Veel tijd hadden ze niet want ze moesten die dag nog een hele lijst afspraken afwerken dus er was haast bij.

De twee stelden zich met hun voornaam voor als Bruno en Anna en vroegen mij of ik het besprokene vertrouwelijk wilde houden. Om die redenen hadden ze twee documenten bij zich om door mij te laten tekenen: een geheimhoudingsverklaring en een contract. Of ik eerst het eerste document wilde lezen en tekenen en na hun uitleg eventueel het tweede. Ik las de geheimhoudingsverklaring door die redelijk recht toe recht aan was en twee belangrijke elementen bevatte: het niet extern communiceren van de inhoud van het gesprek en een boeteclausule die een behoorlijk hoge boete opleverde als de geheimhouding werd geschonden, ook wanneer ik het contract niet zou tekenen. Nieuwsgierig geworden tekende ik de geheimhoudingsverklaring, ik kon immers nog weigeren het contract te tekenen.

Daarna vertelde Bruno dat hij van de internationale organisatie La Paz was, die tot doel had wereldwijd een elite van weldenkende personen samen te brengen die in staat waren de huidige wereldorde te beschermen tegen de krachten die momenteel de belangrijkste internationale instituties wilden ondermijnen. Als voorbeeld noemde hij de WHO maar ook de World Bank, die beiden recent onder vuur hadden gelegen, en nu gelukkig, na de winst van Biden, weer aan invloed aan het winnen waren. Door het populisme en de opkomst van ondemocratische bewegingen in veel landen werden de laatste tijd de internationale verhoudingen steeds slechter en La Paz had tot doel een internationale elite te ondersteunen die hieraan tegenwicht kon bieden. Hun vraag was nu, op basis van de voordracht van Joost, of ik daar aan mee wou doen.

Gecharmeerd door hun voorstel en nieuwsgierig naar het contract besloot ik het erop te wagen en tekende ik de verklaring. Daarna nam Anna glimlachend het gesprek van Bruno over en vertelde ze dat ze arts was en dat ze namens La Paz hier was om, indien ik d at wilde, mij ter plekke te vaccineren met het Sputnik V vaccin. Het La Paz genootschap had via via een groot aantal van dit vaccin kunnen bemachtigen en was momenteel bezig een groot aantal mensen in te enten met dit vaccin om er voor te zorgen dat diegenen die de doelstellingen van La Paz onderschreven niet besmet zouden. Dit initiatief ging buiten alle officiële instanties om en was een eenmalig aanbod waardoor het genootschap ervoor zorgde dat haar aanhangers invloed konden blijven uitoefenen en via referenties bouwden ze haar netwerk uit. Inmiddels waren er zo tienduizenden mensen wereldwijd gevaccineerd.

De vraag die meteen bij me opkwam was waarom er geen Westers vaccin beschikbaar was voor dit project waarop Anna vertelde dat volgens de eigen experts van La Paz dit vaccin als beste was beoordeeld en het via het eigen netwerk makkelijk verkrijgbaar was zonder de bemoeienis van locale officiële instanties. Als ik het wilde kon ik het nu krijgen maar dan moest ik wel nu meteen beslissen want ze moesten weer verder naar de volgende kandidaat. Snel probeerde ik een afweging te maken maar ik kwam al snel tot de conclusie dat het een interessant aanbod was, al was het alleen maar vanwege de onmiddellijke beschikbaarheid van een vaccin tegen Covid-19 dat voor mij voorlopig nog niet beschikbaar zou zijn vanwege de schaarse beschikbaarheid in Nederland.

Snel tekende ik het contract, stroopte mijn mouw op en voor ik het wist was de prik door Anna gezet. Kort daarop verlieten de twee mijn woning en bleef ik verbluft achter mij afvragend of ik hier wel goed aan had gedaan. Via WhatsApp probeerde ik Joost nog te benaderen maar die gaf geen reactie terug. Vreemd genoeg kon ik La Paz niet vinden op het internet en heb ik daarna nooit meer van Bruno of Anna gehoord en werd ik ook nooit meer opgeroepen voor het krijgen van een vaccin door de GGD of huisarts. Bij navraag bleek dat geregistreerd stond dat ik al gevaccineerd was met het AstraZeneca vaccin. Twee weken later zag ik een advertentie in de krant waarin stond dat Joost tijdens een bergwandeling in Kazachstan was overleden.

Elke gelijkenis in dit verhaal met bestaande personen berust op louter toeval.